Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/5/2023

Λίγες πίστες δίνουν την πληθώρα θεματολογίας που καλύπτει η Jerez, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν και δοκιμές μετά τον αγώνα. Φέτος μάλιστα με την προσθήκη του αγώνα sprint και όσα έγιναν σε αυτόν, όσο και με την συγκινητική -και εντυπωσιακή- επιστροφή του Pedrosa που όλοι οι αναβάτες χαιρέτισαν με χαρά, η Jerez τροφοδότησε τις προηγούμενες ημέρες ποικιλοτρόπως, δίχως να απουσιάζουν και τα θέματα που εκθέτουν την FIM. Μας αρέσει να κατηγορούμε την Dorna, δεν έχει κάνει και λίγα άλλωστε ή μάλλον ακριβώς αυτό, σε κάποιες περιπτώσεις έχει κάνει πολύ λίγα, ωστόσο οι αγωνοδίκες πρέπει να εκθέτουν την FIM στα μάτια του κόσμου ή και το αντίθετο. Πρόσφατα αποφάσισαν πως η ποινή του Marquez όταν έπεσε πάνω στον Oliveira θα αναστελλόταν με τον βάσιμο ισχυρισμό πως έχοντας χάσει τόσους αγώνες συνέπεια της δικής του πράξης, έχει ήδη τιμωρηθεί περισσότερο από εκείνο που θα έκαναν οι ίδιοι. Μερίδα του κοινού δεν μπόρεσε να διακρίνει την σκεπτική πίσω από την πράξη των αγωνοδικών, στρέφοντας όμως τα βέλη τους προς την Dorna μόνο. Η Jerez μας έδωσε νέο θέμα συζήτησης ως προς τις ποινές που υπέβαλλαν οι κριτές στους Quartararo και Bagnaia και πράγματι από αυτό πρέπει να ξεκινήσει κανείς στην περίπτωση του φετινού αγώνα, καθώς είναι ένα πέπλο που πρέπει να το σηκώσεις, να το τινάξεις και αφού το τυλίξεις και το βάλεις στην άκρη, να συνεχίσεις παρακάτω.

Το ρεπορτάζ του αγώνα, αναλυτικά εδώ, όπως αυτό μεταδόθηκε στην ολοκλήρωσή του.

Το πρόβλημα είναι πως αρχίζει να εμφανίζεται ένα μοτίβο. Το μοτίβο αυτό λέει πως όσο πιο πολύ προκαλεί τον κόσμο ένα συμβάν ή το κοινό αίσθημα, τόσο περισσότερο προκαλεί την αντίδραση των κριτών και την αυστηρότητά τους. Δεν είναι στις κάμερες, δεν μιλάει κανείς για αυτό, δεν φωνάζει; Τότε μεγαλύτερες οι πιθανότητες να περάσει απαρατήρητο και να μην εξαντληθεί η αυστηρότητα. Σπάνια βλέπουμε ποινές για κάτι που δεν είδαμε να συμβαίνει. Σίγουρα συμβαίνουν πράγματα στους πίσω και σίγουρα τα περισσότερα από αυτά τιμωρούνται όπως πρέπει. Εξακολουθούν τα MotoGP να είναι από τα αθλήματα που η αδικία είναι περιορισμένη, κομμάτι του ανθρώπινου παράγοντα το γεγονός πως δεν γίνεται να είναι μηδενική. Για την περίπτωση του Quartararo ο Mir μίλησε πιο σωστά από όλους και ευτυχώς που ήταν ο Mir γιατί ανήκει στους αναβάτες που δεν έχουν προκαλέσει πολλές ίντριγκες, ακόμη και όταν παραλίγο να παίξουν σφαλιάρες με τον Miller, οπότε ο λόγος του έχει λιγότερες πιθανότητες να παρερμηνευτεί ως προσπάθεια να ευνοήσει κάποια πλευρά αντί εκείνου που πραγματικά πιστεύει. Ο Mir λοιπόν ξεκάθαρα απομάκρυνε την ευθύνη από τον Quartararo και τόνισε πως αν κάποιος φταίει, τότε αυτός είναι ο Bezzecchi που άνοιξε την γραμμή του στον πρώτο γύρο κάτι που αποφεύγουν όλοι οι οδηγοί γιατί είναι σίγουρο πως θα έχουν επαφή με άλλον αναβάτη. Όπως και φυσικά έγινε στη συνέχεια. Εκ πρώτης όψης φαίνεται σαν ο Quartararo να πήγε να χωθεί ανάμεσα στον Bezzecchi και τον Oliveira σε μία στιγμή απερισκεψίας που σπάνια έχει ο αναβάτης της Yamaha. Υπήρχε χρόνος να φρενάρει πριν το κενό καλυφθεί αλλά η πρώτη του επιλογή δεν ήταν αυτή. Ο ίδιος ο Quartararo βέβαια εξηγεί πως δεν υπήρχε κανένας χρόνος αντίδρασης, πριν την πτώση υπήρξε επαφή και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Εξαρτάται από το πιο δευτερόλεπτο το βλέπει κανείς, αν είναι από εκείνα που εστιάζει η κάμερα τότε πράγματι o Quartararo δεν επιβραδύνει με τον ίδιο ρυθμό που κάνουν οι άλλοι δύο στην είσοδο για την δεύτερη στροφή ενώ ο Bezzecchi έχει ήδη επιλέξει να φρενάρει πιο αργά ώστε αναγκάζεται να αλλάξει και γραμμή, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τα περιθώρια. Από την πλευρά του Mir η εικόνα είναι διαφορετική, παρακολουθώντας τους οδηγούς μπροστά και περισσότερο καταλογίζει το σφάλμα στον Bezzecchi παρά στον Quartararo. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αναγνωρίζει πρόθεση από την πλευρά του εκείνη την στιγμή πρώτου στην βαθμολογία.

Δίκαιη από εκεί και πέρα η απαίτηση των κριτών για δεύτερη διέλευση του Quartararo από τον μεγαλύτερο γύρο, γιατί την πρώτη φορά πάτησε οριακά εκτός γραμμής. Σκοπός του μεγαλύτερου γύρου είναι να χάσεις ορισμένα δευτερόλεπτα κατά ελάχιστο και πατώντας στις γραμμές έχεις πάει γρηγορότερα από το ελάχιστο. Εκτός αν το κάνεις όπως ο Zarco και έχεις έξω μόνο το γόνατο με τρομακτική ακρίβεια. Σε κάθε περίπτωση από την στιγμή που ο Quartararo πάτησε επάνω στις γραμμές, τότε έπρεπε να επαναλάβει την διέλευση του.

Η υπόθεση Bagnaia είναι λίγο διαφορετική, διότι προσδιορίζει ένα νέο όριο ανοχής από την πλευρά των κριτών, εκ πρώτης όψης όμως φαίνεται ανοικτά πως εξαντλείται η σκληρότητα τους. Αν αυτό είναι από εδώ και πέρα το νέο όριο ανοχής για ποινή, δεν θα πρέπει να υπάρχει κανένα θέμα με την τιμωρία του Bagnaia που τον έκανε να χάσει μία θέση, την οποία και γρήγορα κέρδισε πίσω. Αν όμως στους επόμενους αγώνες επιτραπεί κάτι αντίστοιχο ή συνεχίζουν οι αγκωνιές (τρόπον τινά) στις πίσω θέσεις και η ανοχή επιλεκτικά εξαντλείται όπου κοιτούν οι κάμερες τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε τον λόγο από τον Fast Freddie που προεδρεύει αυτή την στιγμή της επιτροπής της FIM. Γεγονός λοιπόν πως ο Bagnaia έκανε μία επιθετική κίνηση ζητώντας μάλιστα συγνώμη την ίδια στιγμή που το έπραξε, πράγμα που δεν συμβαίνει συχνά στους αγώνες. Και η προσπέραση του Miller στον Martin ήταν εξίσου επιθετική αλλά δεν τιμωρήθηκε, ο λόγος της διαφοράς αυτής ως προς την αντιμετώπιση είναι πως δεν υπήρξε επαφή στην δεύτερη περίπτωση. Φυσικά η Pramac Ducati και η Ducati συνολικά δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την διαφορά αυτή και μιλούν για δύο μέτρα και δύο σταθμά στις αποφάσεις των κριτών. Υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, ναι, αλλά όχι μεταξύ των δύο συγκεκριμένων περιπτώσεων αλλά μεταξύ της Jerez και προηγούμενων αγώνων και αυτό γιατί βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο όπου θα ισχύουν πιο αυστηροί κανόνες στα MotoGP, όπως πιστεύει δηλαδή ο Luca Marini που θεωρεί πως στον επόμενο αγώνα στο Le Mans, η συνάντηση της Επιτροπής Ασφαλείας με την Επιτροπή Κριτών θα επικεντρωθεί στο ζήτημα αυτό. Όπως λέει και ο Marini το πρόβλημα δεν είναι η ποινή αλλά το πότε αυτή δίνεται. Να ξεκαθαρίσουμε δηλαδή πως από εδώ και πέρα δεν θα συγχωρούμε αυτό κι εκείνο, που μέχρι τώρα υπήρχε περίπτωση να γίνει ανεκτό και πως το νέο περιθώριο ανοχής θα ισχύει για όλους. Παρόλο που δεν υπάρχει περίπτωση να αποφευχθούν σχόλια όπως: «θα σταματήσω να τους βλέπω αφού θα γίνουν F1» ή το επίσης σίγουρο: «ήταν αντρικό άθλημα και πως το καταντήσατε», είναι ωστόσο δεδομένο πως η πραγματικότητα δεν περικλείεται μέσα σε τέτοια τυχαία και εύκολα σχόλια. Χρειάζεται να δούμε την γενική εικόνα πως τα πράγματα στο MotoGP αρχίζουν να γίνονται πολύ επικίνδυνα. Όπως ακριβώς τα superbike της εποχής μας είναι άπειρες φορές πιο γρήγορα από εκείνα άλλων δεκαετιών, ασχέτως με τους παραπλήσιους χρόνους που μπορούν να γράψουν στην ίδια πίστα στα χέρια ενός ικανού οδηγού, έτσι και τώρα οι χρόνοι και κυρίως οι διαφορές μεταξύ περισσότερων αναβατών εκμηδενίζονται ολοένα και περισσότερο. Δεν υπάρχει καλύτερος άνθρωπος να το πει αυτό, από τον ίδιο τον Fast Freddie με τον οποίο έχω προσωπικά συνομιλήσει πολλές φορές πριν αναλάβει την νέα του θέση και είχα και την τιμή να οδηγήσω μαζί του σε δρόμο αλλά και πίστα (Portimao). Από τότε βλέπει την ανωτέρω διαφορά των superbike που σας ανάφερα και την διαφορά συναγωνισμού που διαφαίνεται στα MotoGP. Αν εκείνος που έφτασε στην απόλυτη δόξα την δεκαετία του ’80 και στους αγώνες εκείνης της εποχής, πει πως σήμερα τα πράγματα τείνουν να γίνουν πιο επικίνδυνα, τότε πρέπει να τον ακούσουμε. Όμως αν η επιτροπή των κριτών έχει αποφασίσει να αρχίσει να αυστηροποιεί την στάση της τότε είναι τεράστιο λάθος που πρώτα δεν το έχει συζητήσει με τους αναβάτες καθώς και συνολικά με τις ομάδες, έστω και σε μορφή απλής ανακοίνωσης. Και θα είναι ακόμη μεγαλύτερο λάθος αν δεν το κάνει αυτό στην συνάντηση που έχουν προγραμματίσει στο πλαίσιο του Le Mans και στρέψουν τότε την συζήτηση σε άλλο ζήτημα ή μόνο σε άλλο ζήτημα. Διότι αυτή την στιγμή στο paddock η απογοήτευση όλων είναι έκδηλη καθώς θεωρούν πως δεν υπάρχει σταθερότητα και δεν μπορούν να υπολογίσουν εκ των προτέρων αν το στιλ οδήγησης ή αν μία κίνησή τους, καταλήξει να τιμωρηθεί. Στο μεταξύ μιλάμε για μία φουρνιά αναβατών που δεν έχει ξανά υπάρξει στην ιστορία του αθλήματος, όπου όλοι τους έχουν ξεκινήσει από την παιδική ηλικία να αγωνίζονται, δεν έχουν κάνει κάτι άλλο στη ζωή τους εκτός από το να οδηγούν αγωνιστικά και μάλιστα έχουν προλάβει να αγωνιστούν με τους αναβάτες που θαύμαζαν. Είναι πολύ σύνθετη δουλειά να αυστηροποιήσεις τους κανόνες των MotoGP, όπου έχουν συνηθίσει να φρενάρουν όλοι μαζί από τα 300+ και να στρίβουν με διαφορετικές γραμμές δίπλα – δίπλα και κοντά – κοντά, αλλά ταυτόχρονα είναι πολύ πιο εύκολο να βάλεις κανόνες για τέτοιες συνθήκες στο συγκεκριμένο επίπεδο αναβατών. Είναι πολύ ικανοί και μπορούν να προσαρμοστούν. Θα πει κανείς πως από την στιγμή που κάνουν αυτό το πράγμα όλη τους την ζωή, θα έπρεπε να μην χρειάζεται ουδεμία πιο αυστηρή προσέγγιση αλλά όταν τα περιθώρια μεταξύ τους στενεύουν και ο ανταγωνισμός αυξάνεται τόσο πολύ (ως σύνολο μοτοσυκλέτας και αναβάτη καθώς υπάρχουν ταχύτερες μοτοσυκλέτες και ικανότεροι αναβάτες στο μικρό αυτό σύνολο) τότε η προσαρμογή των κανόνων είναι απαραίτητη και εδώ.

Στο μεταξύ τα πράγματα είναι απείρως πιο σύνθετα, φτάνει να υπολογίσει κανείς τα όσα είπε και ο Morbidelli για τον αγώνα sprint, αναφέροντας πως οι προσπεράσεις στις πρώτες στροφές είναι πιο σημαντικές από κάθε άλλη φορά. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το να κερδίσεις όσες θέσεις μπορείς στην αρχή του αγώνα ήταν πάντα πολύ σημαντικό και τώρα περισσότερο από πριν καθώς τα ελαστικά παρουσιάζουν μεγαλύτερο ζήτημα από άλλες χρονιές για την θερμοκρασία και την πίεσή τους. Όπου ο Morbidelli εξηγεί πως παρόλο που τα Michelin είναι πλέον τα καλύτερα ελαστικά που είχαν ποτέ, στην διάρκεια του αγώνα υπάρχει έντονη πτώση της απόδοσης όχι τόσο από το πέλμα αλλά από την ανοχή της αύξησης θερμοκρασίας στο εσωτερικό. Σε κάθε περίπτωση η εξίσωση αναβάτης+μοτοσυκλέτα εξακολουθεί να ευνοεί τον Bagnaia στον γενικότερο βαθμό. Σε ορισμένες πίστες μπορεί να βρεθούν και άλλοι με καλύτερο αποτέλεσμα, όπως έγινε στην περίπτωση του Rins στην COTA που ο κόσμος δεν μπορούσε να καταλάβει πως το σύνολο εκείνη την ημέρα και σε εκείνη την πίστα συγκεκριμένα και όχι γενικά και αόριστα, ήταν καλύτερο. Στο τέλος του αγώνα της Jerez ο Binder είπε πως η προσπάθειά του να περάσει ήταν στο όριο της πτώσης, ο Bagnaia όμως είχε κι άλλο περιθώριο. Παρόλο αυτά η πρόοδος της KTM είναι πλέον ξεκάθαρη. Καμία σχέση με τις εξαγγελίες Pierer για πλήρη επιτυχία στα MotoGP μέσα σε τρία χρόνια, έχουν περάσει κατά πολύ τον στόχο αυτό και έχουν πολύ, πάρα πολύ ακόμη μπροστά τους για να βρεθούν σε θέση αντίστοιχη της Ducati, αλλά βήματα προς τα εμπρός συμβαίνουν σίγουρα. Μένει να δούμε πως σωστά βήματα προς τα εμπρός θα γίνουν και στο Le Mans από πλευράς κριτικής επιτροπής με συζήτηση προς τους αναβάτες και όχι βήματα προς τα πίσω.