MotoGP: Το άλμα στην Moto3 μέσα από τα δεδομένα της τηλεμετρίας!

Φρένο και γκάζι στον αέρα για να διατηρηθεί η πτήση…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/6/2018

Μετά την περιγραφή του Kornfeil για το πώς πήρε την απόφαση να κάνει το άλμα και το τι ακριβώς συνέβη, όπως και τις… συνέπειες που είχε για τον υπόλοιπο αγώνα, δίνεται συνέχεια σε αυτή την ιστορία από την πλευρά του αρχηγού της ομάδας ο οποίος εμφανίζει τα δεδομένα της τηλεμετρίας εκείνης της στιγμής, εξηγώντας κάθε δευτερόλεπτο μέσα από την οπτική των αριθμών.

Οι βασικές κινήσεις που έκανε ο Jakub Kornfeil μέσα από την MX εμπειρία του και κατάφερε να γλιτώσει τόσο την απογείωση, όσο και την προσγείωση, είναι πως άνοιξε γκάζι πάνω στο μηχανάκι του Bastianini και πάτησε πίσω φρένο στην κορυφή του άλματος που έφτασε τα 13.1 μέτρα.. Η ανάλυση της τηλεμετρίας αποκαλύπτει με νούμερα αυτά που έχουμε δει.

Σε περίπτωση που χάσατε το στιγμιότυπο που έχει γίνει viral, θα βρείτε εδώ το video που δείχνει το περιστατικό από κάθε γωνία. Καθώς και την περιγραφή του Kornfeil:

MotoGP Le Mans: Ο Kornfeil περιγράφει το MX άλμα στην Moto3 [video]

Εστιάζουμε λοιπόν από την στιγμή που ο Jakub Kornfeil βλέπει την Honda του Enea Bastianini να πέφτει μπροστά του και μέσα σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου αποφασίζει πως η μόνη σωτηρία, θα ήταν να την χρησιμοποιήσει ως άλμα, πράγμα που εκτέλεσε με απόλυτη επιτυχία και ΜΧάδικη μαεστρία.

Ο Hector Testuri, αρχηγός της ομάδας, αναλύει τις κινήσεις του Kornfeil μέσα από τα δεδομένα της τηλεμετρίας.

Εκεί που ξεκινούν όλα είναι όταν ο Kornfeil κλείνει το γκάζι, προφανώς γιατί μπροστά του έχει πέσει η Honda του Bastanini ο οποίος βρίσκεται πιο μακριά στα δεξιά του. Έχοντας σηκώσει την μοτοσυκλέτα που ήταν ελάχιστα πλαγιασμένη, πιέζει λίγο το πίσω φρένο για να κρατήσει τον εμπρός τροχό πιο ψηλά και μετά φαίνεται πως παίρνει την απόφαση για να πάει για το άλμα.

Ανοίγει το γκάζι λίγο πριν ο εμπρός τροχός βρεθεί στον αέρα, αμέσως μετά κλείνει το γκάζι, πριν το πιρούνι αποκτήσει όλη την διαδρομή του που είναι 110mm. Τότε είναι που απελευθερώνεται και ο πίσω τροχός. Μόλις η πίσω ανάρτηση βρεθεί στην μέγιστη διαδρομή της φαίνεται πως ο Kornfeil πατά λίγο το πίσω φρένο για να διατηρήσει τον εμπρός τροχό ψηλά, συνεχίζοντας το άλμα. Ελάχιστα πριν βρεθεί στο έδαφος έχει ανοίξει ήδη το γκάζι για να μην βουλιάξει μέσα στο χαλίκι, δίνοντας το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο που στην προσγείωση η KTM σπινάρει εκτοξεύοντας χαλίκια. Ο χρόνος για όλα αυτά είναι κάτι λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα.

Σε ότι αφορά την απόσταση, από την στιγμή που ο εμπρός τροχός της KTM αποχωρίζεται την πλευρά της Honda και αρχίζει η πτήση στον αέρα, μέχρι να καθίσουν και οι δύο τροχοί στο έδαφος, η συνολική απόσταση που διανύεται είναι 13.1 μέτρα ή περίπου 9,5 μέτρα πλήρως αέρα. Γίνεται έτσι κατανοητό που σχολιάζεται ως άθλος τόσο η απογείωση, όσο και το γεγονός πως επιβίωσε της προσγείωσης, κατά την οποία έσπασε το υποπλαίσιο και ο ίδιος συνέχισε με έντονο πόνο και δυσφορία στα γεννητικά όργανα…

Πράσινο: Στροφές κινητήρα
Μπλε: Θέση γκαζιέρας
Γαλάζιο: Εμπρός ανάρτηση
Κίτρινο: Πίσω ανάρτηση
Πορτοκαλί: Ταχύτητα πίσω τροχού
Κόκκινο: Ταχύτητα εμπρός τροχού

 

 

Ετικέτες

MotoGP: Τίτλοι με δύο κατασκευαστές - Ο Marc Marquez σε ένα ακόμη κλειστό κλαμπ εκλεκτών

Ο M.Marquez και άλλοι 5 έχουν κερδίσει πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία με διαφορετικούς κατασκευαστές
Marquez Two manufacturers
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.