MotoGP Americas: Ο Bagnaia μεταφέρει τις ευθύνες της πτώσης του στην Ducati
«Η ομάδα πρέπει να βρει τι φταίει»
Από το
motomag
18/4/2023
Ο Ιταλός πρωταθλητής Pecco Bagnaia μετά τη πτώση του στον αγώνα της Κυριακής, πιστεύει πως η σταθερότητα της Ducati Desmosedici GP23 μπορεί να είναι ο λόγος που εν τέλει βρέθηκε για δεύτερο αγώνα εκτός βαθμών.
Δύο εβδομάδες μετά την πτώση του ενώ βρισκόταν στη δεύτερη θέση στο βροχερό Termas de Rio Hondo, ο Bagnaia είχε μια πτώση ενώ βρισκόταν στην πρώτη θέση στο Circuit of the Americas. Φέρει ήδη το βάρος ενός αναβάτη που σημειώνει πτώσεις όταν το διακύβευμα για καλή απόδοση μεγαλώνει, ο ίδιος το έχει πει παλαιότερα τονίζοντας πως θέλει να το ανατρέψει, ωστόσο μετά από δύο πτώσεις από την κορυφή του αγώνα το βάρος αυτό από ένα παλαιότερο σημείο της καριέρας του επιστρέφει στους ώμους του. Φαίνεται όμως πως οι δηλώσεις του, δύο ξεχωριστές καθώς έχει κι αυτό την σημασία του, στις οποίες θεωρεί πως οι πτώσεις δεν είναι δικό του λάθος, δεν γίνονται για να αποτινάξει αυτό το βάρος αλλά με διάθεση να βρει πραγματικά τι φταίει.
Χαρακτηριστικά ο Bagnaia δήλωσε: "Δεν ξέρω τι συνέβη, έκανα πάρα πολλούς γύρους καθόλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου και δεν έχασα σε καμία περίπτωση πρόσφυση από τον μπροστινό τροχό. Στον αγώνα είχα γρήγορο ρυθμό αλλά χωρίς να παίρνω μεγαλύτερο ρίσκο. Μπήκα πολύ ήρεμα στη δεύτερη στροφή επειδή ήξερα ότι ήταν η πιο ολισθηρή στροφή της πίστας. Και παρόλα αυτά έπεσα".
"Είμαι πολύ θυμωμένος. Όχι με τον εαυτό μου. Γιατί είμαι 100% σίγουρος ότι δεν έφταιγα εγώ σήμερα. Στην Αργεντινή, μπορώ να το επιβεβαιώσω πως ήμουν λίγο στο όριο. Στον συγκεκριμένο αγώνα όχι".
Ο Bagnaia εξέφρασε την πεποίθηση ότι η πτώση του δεν προήλθε από κρύο μπροστινό ελαστικό, ούτε από κάποιο άλλο εξωγενή παράγοντα. "Ίσως να προτιμώ μια λιγότερο σταθερή μοτοσυκλέτα. Ίσως φιλτράρει υπερβολικά την πληροφόρηση επειδή ακριβώς είναι τόσο σταθερή. Πάντα πιστεύω πως μπορώ να κάνω τα πάντα με αυτή τη μοτοσυκλέτα, ότι είμαι ανίκητος. Όμως ίσως πρέπει να θυσιάσουμε μέρος αυτής της σταθερότητας, ώστε να μπορώ να αισθάνομαι πιο καθαρά τι κάνουν τα ελαστικά της μοτοσυκλέτας. Αν χάνω 45 βαθμούς στα δυο τελευταία σαββατοκύριακα, τότε κάτι δεν είναι τέλειο. Αυτή τη στιγμή είμαι τυχερός επειδή δυο μεγάλοι ανταγωνιστές μου για τον τίτλο δεν είναι παρόντες, όμως αυτή η τύχη σύντομα θα τελειώσει."
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
