MotoGP Aragon 2019: Q1 & Q2 με υπογραφή Marquez

Σε άλλο πλανήτη ο Ισπανός

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

21/9/2019

Η πρόβλεψη για βροχή για το πρωινό του Σαββάτου, έκανε όλους τους αναβάτες των MotoGP να κορυφώσουν τις προσπάθειές τους στα δύο ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, μιας και από εκεί θα έπαιρναν το εισιτήριο για τα Q1 και τα Q2 αντίστοιχα. Πράγματι, οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν και τα FP3 σήμερα το πρωί έγιναν σε ιδιαίτερες συνθήκες, με την πίστα μισοβρεγμένη, τον ήλιο να βγαίνει και ταυτόχρονα να πέφτουν ψιχάλες σε διάφορα σημεία της διαδρομής. Λογικό ήταν οι χρόνοι να είναι πολύ πάνω από τους χθεσινούς, ενώ υπήρχαν και ορισμένοι αναβάτες –όπως ο Marc Marquez- που δεν βγήκαν καθόλου στην πίστα, πέρα από το να δοκιμάσουν εκκινήσεις.

Από την διαδικασία των Q1 οι δύο αναβάτες που πήραν την πρόκριση για τα Q2 ήταν οι Morbidelli και Iannone, καθώς ένα από τα φαβορί, ο Alex Rins με τη Suzuki, πλήρωσε την επιλογή του σκληρού πίσω ελαστικού στην τελευταία του έξοδο. Έτσι η Aprilia είχε και τις δύο της μοτοσυκλέτες στα Q2 (αφού ο Aleix Espargaro είχε ήδη πάρει το εισιτήριο από χθες), ενώ ήταν και η πρώτη φορά που ο Iannone μπήκε στην διαδικασία των κατατακτήριων δοκιμών για την πρώτη δωδεκάδα τη φετινή χρονιά.

Με τον καιρό να είναι ηλιόλουστος και την πίστα σε εξαιρετική κατάσταση, οι Q2 ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις, με τον Marquez να είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί, μιας και την προηγούμενη μέρα ο ρυθμός του ήταν σε διαφορετικό… αστρικό χρόνο σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους αναβάτες.

Μοναδικός απών ο Pol Espargaro, ο οποίος είχε μια πτώση στις τέταρτες ελεύθερες δοκιμές με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στον καρπό και να μείνει και εκτός του αγώνα.Οι χρόνοι έπεσαν κάτω από το 1:48 πολύ γρήγορα με τον Marquez να επιβεβαιώνει τις προβλέψεις, καθώς στα μισά της διαδικασίας είχε ήδη εφτά δέκατα του δευτερολέπτου από τον δεύτερο Fabio Quartararo και με μόλις άλλους τρεις αναβάτες να είναι στο ίδιο δευτερόλεπτο με τον ταχύτατο Ισπανό. Από εκεί και πίσω οι διαφορετικές ήταν χαοτικές… Αξίζει πάντως να σημειωθεί η απόδοση του Aleix Espargaro που βρέθηκε την δεδομένη στιγμή στην πέμπτη θέση, όπως και του Miller που έδειχνε πως θα είναι το ταχύτερο Ducati μέσα στην πίστα.

Στη δεύτερη έξοδο των αναβατών από τα πιτς, τα δεδομένα δεν έδειχναν να αλλάζουν ιδιαίτερα, με φωτεινές εξαιρέσεις τον Quartararo που ανέβηκε στην δεύτερη θέση και που θα μπορούσε να πάρει τον pole position αν δεν τον πρόδιδε η κατά πολύ χαμηλότερη τελική της μοτοσυκλέτας του, αλλά και τον Espargαρο που κατάφερε βνα διατηρηθεί πέμπτος, μια από τις καλύτερες επιδόσεις για την Aprilia.

Αποτελέσματα κατατακτήριων δοκιμών

1 Marc Marquez Repsol Honda (RC213V) 1'47.009s

2 Fabio Quartararo Petronas Yamaha (YZR-M1) +0.327s

3 Maverick Viñales Monster Yamaha (YZR-M1) +0.463s

4 Jack Miller Pramac Ducati (GP19) +0.649s

5 Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) +0.724s

6 Valentino Rossi Monster Yamaha (YZR-M1) +1.006s

7 Cal Crutchlow LCR Honda (RC213V) +1.313s

8 Franco Morbidelli Petronas Yamaha (YZR-M1) +1.363s

9 Joan Mir Suzuki Ecstar (GSX-RR)* +1.449s

10 Andrea Dovizioso Ducati Team (GP19) +1.599s

11 Andrea Iannone Factory Aprilia Gresini (RS-GP) +2.231s

12 Alex Rins Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1'48.449s

13 Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V) 1'48.477s

14 Danilo Petrucci Ducati Team (GP19) 1'48.682s

15 Francesco Bagnaia Pramac Ducati (GP18) 1'48.748s

16 Miguel Oliveira Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1'48.827s

17 Tito Rabat Reale Avintia Ducati (GP18) 1'48.916s

18 Mika Kallio Red Bull KTM Factory (RC16) 1'49.085s

19 Jorge Lorenzo Repsol Honda (RC213V) 1'49.282s

20 Hafizh Syahrin Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1'49.315s

21 Karel Abraham Reale Avintia Ducati (GP18) 1'49.517s

22 Bradley Smith Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1'49.756s

https://bit.ly/MOTO_682

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!