MotoGP – Aragon

Η πρώτη μέρα των δοκιμών

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/9/2017

Φέτος, είναι ίσως η χρονιά που οι αναβάτες των MotoGP έχουν φάει… τόσο νερό. Η πρώτη μέρα των δοκιμών στην ισπανική πίστα δεν ξέφυγε από τον γενικότερο κανόνα, και προβλημάτισε ιδιαίτερα ομάδες και αναβάτες που αναγκάστηκαν να οδηγήσουν σε συνθήκες που δεν ήταν σταθερές. Μπορεί κάποια στιγμή η βροχή να σταμάτησε, αλλά υπήρχαν κομμάτια στην πίστα που σήκωναν σπρέι στο πέρασμα των μοτοσυκλετών και άλλα που κόντευαν να στεγνώσουν. Τελικά, όλοι τους αποφάσισαν να παραμείνουν με βρόχινα ελαστικά –οι περισσότεροι με τις μαλακές γόμες, ειδικά στα FP1- με τον Marquez να ξεκινά τις δοκιμές ως ο γρηγορότερος αναβάτης, με τον Pedrosa να ακολουθεί στον πίνακα των χρόνων, δείχνοντας από νωρίς ότι παίζει πολύ δυνατά στην Aragon παρά τις δύσκολες συνθήκες. Εξαιρετική επίδοση στα FP1 είχε και ο Joann Zarco, ο οποίος έγραψε χρόνο πίσω από τους δύο αναβάτες της Repsol Honda, αλλά η είδηση ήταν αλλού.

Ανάμεσα στους αναβάτες που βγήκαν να δοκιμάσουν την βρεγμένη πίστα ήταν και ο Valentino Rossi, ο οποίος οδήγησε για οκτώ γύρους συνολικά στο πρώτο session γράφοντας τον 18^ο χρόνο στην κατάταξη, μόλις 22 μέρες μετά το ατύχημα που είχε κατά την διάρκεια προπόνησης με endurο. Μάλιστα, στην συνέντευξη τύπου που προηγήθηκε των δοκιμαστικών, ο ίδιος δήλωσε πως "ήθελα να επιστρέψω το συντομότερο δυνατόν, γιατί αυτό είναι που μ' αρέσει να κάνω κι αυτό θέλω να κάνω." Συνέχισε λέγοντας πως δεν είναι η μικρή βαθμολογική διαφορά στο πρωτάθλημα που τον έκανε να επιστρέψει, αλλά το ότι θεωρεί πως όσο πιο σύντομα επιστρέψει πάνω σε μια MotoGP μοτοσυκλέτα, τόσο πιο γρήγορα θα αναρρώσει!

Στα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά, ο Pedrosa επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο τον γρήγορο ρυθμό του, επικρατώντας καθολικά στην πίστα, όντας και ο μοναδικός αναβάτης που κατέβηκε κάτω από τα δύο λεπτά. Πίσω του ήταν ο Jorge Lorenzo, σχεδόν μισό δευτερόλεπτο πιο αργός, ενώ τρίτος για άλλη μα φορά ήταν ο Zarco, τον οποίο φαίνεται να ευνοούν ιδιαίτερα οι βρεγμένες συνθήκες στην πίστα. Η έκπληξη ήταν η επίδοση του Karel Abraham με την δορυφορική Ducati της Pull&Bear Aspar, ο οποίος ήταν πέμπτος, μόλις 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου πιο αργός από τον Marquez που ήταν στην τέταρτη θέση. Χαρακτηριστικό πάντως ήταν πως παρά τη βρεγμένη άσφαλτο και την επιλογή των βρόχινων ελαστικών ξανά, οι χρόνοι στην πλειοψηφία των αναβατών ήταν βελτιωμένοι. Τα μεγαλύτερα προβλήματα όμως φαίνεται πως τα αντιμετώπισε η εργοστασιακή ομάδα της Movistar Yamaha, καθώς εκτός από τον Rossi που είναι τραυματίας και βρέθηκε στην 20^η θέση, ο έτερος αναβάτης της ομάδας, Maverick Vinales, δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την 17^η θέση στην κατάταξη, όντας μάλιστα λιγότερο από τρία δέκατα ταχύτερος από τον ομόσταυλό του.

Αποτελέσματα FP2

1. Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 59.858s [Lap 8/10] 324km/h (Max)
2. Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (GP17) 2m 00.072s +0.214s [10/12] 325km/h
3. Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 2m 00.320s +0.462s [16/16] 323km/h
4. Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 2m 00.459s +0.601s [7/9] 326km/h
5. Karel Abraham CZE Pull&Bear Aspar (GP15) 2m 00.471s +0.613s [13/15] 326km/h
6. Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 2m 00.482s +0.624s [11/13] 328km/h
7. Sam Lowes GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP)* 2m 00.585s +0.727s [10/11] 319km/h
8. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP17) 2m 00.962s +1.104s [4/6] 324km/h
9. Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 01.015s +1.157s [5/7] 322km/h
10. Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 01.042s +1.184s [8/10] 327km/h
11. Alvaro Bautista ESP Pull&Bear Aspar (GP16) 2m 01.103s +1.245s [13/16] 328km/h
12. Jack Miller AUS EG 0,0 Marc VDS (RC213V) 2m 01.149s +1.291s [3/7] 322km/h
13. Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 01.350s +1.492s [11/14] 322km/h
14. Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 01.471s +1.613s [10/11] 322km/h
15. Mika Kallio FIN Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 01.492s +1.634s [12/12] 326km/h
16. Scott Redding GBR Octo Pramac (GP16) 2m 01.516s +1.658s [10/11] 325km/h
17. Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 01.632s +1.774s [12/12] 324km/h
18. Jonas Folger GER Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 2m 01.745s +1.887s [13/14] 325km/h
19. Danilo Petrucci ITA Octo Pramac (GP17) 2m 01.810s +1.952s [9/14] 328km/h
20. Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 01.917s +2.059s [6/13] 321km/h
21. Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR)* 2m 02.077s +2.219s [15/16] 323km/h

Ετικέτες

motogp

Dani Pedrosa

valentino rossi

Ducati

Yamaha YZR-M1

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!