MotoGP Austin: Εκκίνηση Ducati και πίσω οι άλλοι! Pole Position για Martin σε μέρα πτώσεων

Κίνηση τύπου Marquez, ο Quartararo
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/4/2022

Μία δύσκολη ημέρα για τα MotoGP που κυριάρχησαν οι πτώσεις σε κρίσιμες χρονικές στιγμές, επηρεάζοντας τους αναβάτες που κυνηγούσαν την Q2.

Ο Quartararo ήταν ταχύτερος στην FP3 κι αρχικά ο Marquez ήταν κοντά να ισοφαρίσει τον χρόνο του, τελικά όμως είχε τον τέταρτο, αν και τουλάχιστον οι πρώτες πέντε θέσεις στην FP3 μπορείς να πεις πως ήταν μία, όλες μαζί, τόσο κοντά που ήταν οι διαφορές χρόνων.

Ο Alex Rins έμπλεξε με την κίτρινη σημαία στο τέλος της FP3 και έχασε την ευκαιρία να πάει απευθείας στην Q2, που σημαίνει πως θα είχε δύσκολη δουλειά καθώς ο Aleix Espargaro βρισκόταν ήδη εκεί, έχοντας όμως την φόρα του ανθρώπου που προηγείται στην βαθμολογία του πρωταθλήματος.

Στην FP4 ισχυροποιήθηκε η άποψη πως ο ρυθμός των κορυφαίων αναβατών είναι πολύ κοντά, κάτι που αφήνει τον αγώνα δίχως φαβορί και όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, που είναι ακριβώς αυτό που μας αρέσει στους αγώνες μοτοσυκλέτας.

Καλύτερο χρόνο είχε ο Bagnaia με δεύτερο τον Marquez και τρίτο τον Bastianini και ήταν η δεύτερη φορά μέσα στην ημέρα που έβλεπες τον παλιό καλό εαυτό του Marquez στην πίστα, έστω και σκεπασμένο με μαύρες σκιές κι έχοντας ανοικτό το λαμπρό ενδεχόμενο, ακόμη και μίας pole position.

Ταυτόχρονα όμως ο Martin είχε ξεφύγει από την κακή επιρροή της FP3 με την κίτρινη σημαία και έδειχνε να ανεβάζει ρυθμό οδήγησης.

Όλα αυτά μας οδηγούν στην Q1 που έχει περισσότερους από δύο αναβάτες, που θα μπορούσαν απευθείας να είναι στην Q2 και αναλόγως των συνθηκών, έπρεπε κιόλας να είναι. Οπότε η Q1 σίγουρα θα είχε μάχη, την οποία όμως σταμάτησε η πτώση του Aleix Espargaro. Ο Martin με τον Rins πήραν έτσι ανενόχλητοι τα δύο εισιτήρια και με αυτή την σειρά, οδεύοντας προς την Q2.

Η Q2 θα γινόταν τελικά μία κατακόκκινη υπόθεση, όπου όλες οι Ducati θα προβιβάζονταν στις πρώτες θέσεις με τους Martin και Miller να κοντράρονται μεταξύ τους για την pole position με τελική επικράτηση και απόλυτα οριακή, του Martin.
Αν ο Miller έμενε μπροστά, θα ήταν η πρώτη του εκκίνηση από την pole position μετά από την πιο ιστορική εκκίνηση των MotoGP στην σύγχρονη ιστορία, εκείνη της Αργεντινής το 2018 που έμεινε μόνος του μπροστά και όλους τους άλλους πίσω, να ξεκινούν από το τέλος του grid!

Χαρακτηριστικό σημείο η πτώση του Quartararo που πήγαινε εκείνη την στιγμή για εμπρός θέσεις στην εκκίνηση, από την οποία σηκώθηκε τρέχοντας σε απόλυτη αντιστοιχία με τον Marquez. Ανέβηκε αμέσως σε μοτοσυκλέτα της διοργάνωσης και παρακαλώντας τον οδηγό να ελιχθεί πιο γρήγορα ανάμεσα σε άλλα οχήματα, έφτασε στα paddock και τρέχοντας μπήκε στο box και ξανά βγήκε με δεύτερη μοτοσυκλέτα, ξεκινώντας εκ νέου την προσπάθειά του. Ελάχιστα κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του, σε αναντιστοιχία με τον Marquez εδώ, τουλάχιστον τον παλαιό καλό εαυτό του Ισπανού, ο οποίος σε παρόμοια περίπτωση είχε καταφέρει και την pole position. Τώρα αυτό το σενάριο δεν επαληθεύτηκε καθώς οι Ducati είχαν κυριαρχήσει σε ολόκληρη την πρώτη πεντάδα.

Τρίτος ο Bagnaia, με τον Zarco να ακολουθεί, πράγμα αναμενόμενο για τον Zarco, να τα πάει καλά δηλαδή σήμερα, μετά την χθεσινή ημέρα και πέμπτο τον Bastianini. Ακολουθούσαν οι δύο Suzuki αφήνοντας έτσι τον Marquez στην 9η θέση με τον Nakagami και όχι τον Pol Espargaro να κλείνει την δεκάδα.

Αποτελέσματα Q2

1

89JorgeMartin

Ducati

338.5

02'02.0390

2

43JackMiller

Ducati

342.8

02'02.0420

3

63FrancescoBagnaia

Ducati

339.6

02'02.1670

4

5JohannZarco

Ducati

346.1

02'02.5700

5

23EneaBastianini

Ducati

349.5

02'02.5780

6

20FabioQuartararo

Yamaha

336.4

02'02.6340

7

42AlexRins

Suzuki

343.9

02'02.6940

8

36JoanMir

Suzuki

341.7

02'02.9470

9

93MarcMarquez

Honda

340.6

02'03.0380

10

30TakaakiNakagami

Honda

338.5

02'03.0540

11

10LucaMarini

Ducati

341.7

02'03.0590

12

44PolEspargaro

Honda

340.6

02'03.0960

 

Αποτελέσματα Q1

1

89JorgeMartin

Ducati

337.5

02'02.4870

2

42AlexRins

Suzuki

339.6

02'02.7230

3

41AleixEspargaro

Aprilia

337.5

02'02.9220

4

12MaverickViñales

Aprilia

338.5

02'03.1210

5

4AndreaDovizioso

Yamaha

337.5

02'03.1330

6

72MarcoBezzecchi

Ducati

342.8

02'03.3280

7

33BradBinder

KTM

335.4

02'03.4670

8

49FabioDi Giannantonio

Ducati

339.6

02'03.5760

9

21FrancoMorbidelli

Yamaha

332.3

02'03.5790

10

88MiguelOliveira

KTM

336.4

02'03.9830

11

25RaulFernandez

KTM

331.2

02'04.1400

12

87RemyGardner

KTM

332.3

02'04.1850

13

73AlexMarquez

Honda

342.8

02'04.2290

14

40DarrynBinder

Yamaha

335.4

02'04.6460

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.