Το Red Bull Ring στο Spielberg είναι μία από τις ελάχιστες πίστες που δεν έχει κερδίσει ο Marquez όταν ήταν στο απόγειό του γιατί πάντα μία Ducati ήταν εκεί να φέρει την ανατροπή ακόμη και την τελευταία στιγμή, όπως έγινε με τον Dovizioso το 2017 και το 2019. Βέβαια το 2018 κέρδισε ο Lorenzo πάλι με μάχη έναντι του Marquez, λίγο αργότερα θα πήγαινε στην Honda πριν σπάσει το συμβόλαιό του και φύγει μία και καλή.
Όμως ήταν το 2020 που το Red Bull Ring έμεινε στην επιφάνεια της ειδησεογραφίας και του σχολιασμού για μεγάλο διάστημα, όταν οι μοτοσυκλέτες τους Zarco και του Morbidelli πέρασαν αιρούμενες και ως άμορφες μάζες μετάλλου και carbon ανάμεσα από τις μοτοσυκλέτες του Vinales και του Rossi και κυριολεκτικά ελάχιστα πάνω από το κεφάλι του δεύτερου.
Το πιο τρομακτικό ατύχημα στην σύγχρονη ιστορία του MotoGP που μόνο από τύχη δεν μετατράπηκε σε δυστύχημα, έμεινε στην επικαιρότητα για πολύ καιρό και έφερε αλλαγή και στην διαδρομή της πίστας χωρίς να είναι το μόνο εκείνης της χρονιάς. Ήταν ένα περιστατικό που αναλύθηκε εδώ, και είναι δύσκολο να ξεχαστεί.
Δεν γίνεται επίσης να ξεχάσουμε την εικόνα του Vinales να πηδάει από την μοτοσυκλέτα με 226χ.α.ω πάλι την ίδια χρονιά, γιατί είχε μείνει από φρένα. Τότε οι κατηγορίες του κοινού συγκεντρώθηκαν κατά της Yamaha που δεν είχε βάλει τη νέα δαγκάνα της Brembo που φορούσαν και οι υπόλοιποι τρεις αναβάτες της, η οποία είχε εξελιχθεί συγκεκριμένα για αυτή την πίστα. Παρά την μετατροπή στην διαδρομή της, η πίστα αυτή παραμένει και τώρα μία από τις πιο δύσκολες για τα φρένα, όπως τόνισε πριν λίγα εικοσιτετράωρα και ο Miller, χαρακτηρίζοντάς την από τις πλέον απαιτητικές.
Το 2020 σε εκείνο το χάλι ο Pol Espargaro κατέγραψε μία νίκη με τα χρώματα της KTM στον αγώνα που σταμάτησε από το τρομακτικό ατύχημα και που τελικά όταν έγινε ξανά χωρίς τον Zarco και τον Morbidelli η νίκη πήγε στον Dovizioso. Εκείνη την χρονιά έγινε και δεύτερος αγώνας στο σπίτι της KTM με την νίκη να πηγαίνει στον Oliveira επίσης επεισοδιακά, αλλά να γιορτάζεται διπλά από τους Αυστριακούς καθώς κέρδισε μοτοσυκλέτα της KTM Tech3. Η ιστορία χρωστούσε όμως μία νίκη στην KTM με τα εργοστασιακά της χρώματα μέσα στο σπίτι της, η οποία ήρθε την επόμενη χρονιά από τον Binder και γιορτάστηκε περισσότερο καθώς ο Binder αποτελεί παιδί της KTM, για τους λόγους που αναφέρονται εδώ. Όχι χωρίς επεισόδια φυσικά καθώς ο Savadori έπεσε πάνω στον Pedrosa ενώ ήταν και οι δύο wildcart συμμετοχές και οι δύο αναβάτες εξέλιξης για Aprilia και KTM αντίστοιχα με την μοτοσυκλέτα του Pedrosa να πιάνει φωτιά. Ο Savadori έτρεξε και φέτος, όπου έπεσε στον αγώνα Sprint μετά από λάθος του Quartararo που τον ακούμπησε, ο οποίος Quartararo έλαβε ποινή για αυτό. Στο μεταξύ κάτι αντίστοιχο πήγε να γίνει μεταξύ Vinales και Quartararo στον αγώνα και σε ανάποδους ρόλους. Δεν ταιριάζει η Αυστρία στον Savadori, όπως δεν ευνοεί και τις κόντρες Aprilia-Yamaha.
Πέρσι ο Bagnaia πήρε την νίκη, όπως και τον τίτλο στο τέλος, πράγμα που θα επαναλάβει και φέτος αν δεν γκρεμιστούν πολλοί φούρνοι μαζί.
Φέτος όμως η πίστα αυτή κατάφερε μετά από όλα τα παραπάνω που συνήθως γεμίζουν τον Δεκαπενταύγουστο με επεισόδια στα MotoGP, να μας δώσει έναν βαρετό αγώνα. Ο Bagnaia τον χαρακτήρισε ένα πάρτι για το πλήθος κόσμου που παρευρέθηκε, σχεδόν 95.000, όχι γιατί το είδε με άλλο μάτι εξαιτίας της διαδοχικής νίκης του εκεί μέσα, αλλά γιατί ήταν ένα κανονικό πάρτι με διάφορους DJ καλεσμένους ανά περιοχή της πίστας, με δυνατές μουσικές με φοβερά VIP και μπάσα που ακουγόντουσαν μέχρι αργά. Το αργά με βάση το ωράριο όπως ισχύει στην υπόλοιπη Ευρώπη, βαρύ απόγευμα για εμάς εδώ. Για όσους πήγαν εκεί λοιπόν, ανάμεσά τους και κάποιο Έλληνες, η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη και σίγουρα πέρασαν καταπληκτικά με ευχάριστο καιρό και μπόλικα πράγματα να ζήσουν πέρα από τον αγώνα. Για κάποιον που άφησε την οικογένεια στην παραλία, ψάχνοντας κάποια γωνιά να δει τον αγώνα, η εικόνα ήταν διαφορετική. Ο Binder είπε τα ίδια και η αλήθεια είναι πως οι διοργανωτές έκαναν καλά τη δουλειά τους, ως προς αυτό το κομμάτι. Μακάρι να μπορούσε να πει κανείς το ίδιο και για εκείνους που ενέκριναν το σχέδιο της πίστας, καθώς είναι καταδικασμένη να δίνει αδιάφορους αγώνες τώρα που άλλαξε και -ευτυχώς- δεν είναι εύκολο να δώσει δραματικές εικόνες με ιπτάμενες μοτοσυκλέτες πάνω από κεφάλια αγωνιζομένων. Ο Aleix Espargaro το είπε ξεκάθαρα στην συνέντευξη, πως σε αυτή την πίστα δεν θα δούμε ποτέ θέαμα, δεν ευνοεί την μάχη ρόδα – ρόδα γιατί είναι γεμάτη σταμάτα-ξεκίνα χωρίς ροή.
Είναι μία πίστα που απαιτεί πολλά φρένα και πολλές επιταχύνσεις στο τέρμα, που σημαίνει πως καταπονεί πολύ τα ελαστικά, θέλει και τους δικούς της υπολογισμούς για τα καύσιμα όπως είδαμε με τον Bezzecchi που έκανε ρεκόρ πίστας την Παρασκευή έχοντας βάλει τρεις σταγόνες παραπάνω καύσιμο από αυτό που χρειαζόταν και έτσι μετά τον γρήγορο γύρο παράτησε την μοτοσυκλέτα και τον πήγε το αφεντικό πίσω στο box, δηλαδή ο Rossi. Ο οποίος θέλει να δείχνει κομμάτι της δράσης για αυτό και δεν παρακολουθεί από το box μαζί με την υπόλοιπη ομάδα αλλά είναι έξω, στην πίστα. Ο τρόπος που πανηγύρισε στο τέλος με τον δικό του αναβάτη αλλά και τον παλιό μαθητή του, τον Bagnaia, δείχνει ξεκάθαρα πως είναι κάτι που νιώθει, πως θέλει να είναι όσο πιο κοντά γίνεται και ήταν μία από τις όμορφες στιγμές του αγώνα. Πάντως το θέμα του καυσίμου το έθιξε και ο Bagnaia. Είπε πως στον γύρο για να λάβουν θέσεις, στον sighting lap, έκανε ό,τι μπορούσε για να κάψει μερικά ml λιγότερα καθώς σε αυτή την πίστα το πόσο καις παίζει τεράστιο ρόλο.
Σε αυτόν τον βαρετό αγώνα πάντως, για μία ακόμη φορά φάνηκε πως ο Bagnaia είναι αυτή τη στιγμή είναι ο καλύτερος αναβάτης με την καλύτερη μοτοσυκλέτα, είναι ανίκητος συνδυασμός. Ο Quartararo τον χαρακτήρισε Verstappen με την έννοια ότι θα σαρώσει και φέτος, όπως ακριβώς αναμένεται να κάνει και ο Verstappen - για τρίτη συνεχή χρονιά εκείνος. Θα μπορούσε βέβαια ο Quartararo, μιας και διακατέχεται από ευθύτητα να τον χαρακτηρίσει τον Marquez ακριβώς δέκα χρόνια πριν, όταν ξεκινούσε να κερδίζει τον παγκόσμιο τίτλο, αλλά θα του προσέδιδε μεγαλύτερη διάρκεια από αυτό που θέλει να πιστεύει, τον καθιστά και πιο άπιαστο από αυτό που είναι τώρα. Παραδέχτηκε όμως ο Quartararo πως δεν είναι μόνο η μοτοσυκλέτα που είναι με διαφορά η καλύτερη όλων των υπολοίπων, αλλά ο συνδυασμός τους και η ψυχολογική φόρα που έχει πάρει ο Bagnaia. Ο Quartararo είπε αυτό που λέει όλος ο κόσμος, πως αυτή την στιγμή δεν υπάρχει κανείς να είναι πιο γρήγορος από τον Bagnaia εννοώντας παντού και πάντα, όχι στις δοκιμές ή σε ένα αγώνα Sprint. Γυρίστε τώρα στο τέλος της προηγούμενης παραγράφου. Ποιος μιλάει έτσι; Ποιος κοιτά τα πάντα; Για ποιον είναι σοβαρές τέτοιες λεπτομέρειες; Για εκείνον που κοιτά μόνο τον τίτλο και τίποτα άλλο. Ο πρωταθλητισμός σε κάθε άθλημα θέλει προσήλωση, ο Bagnaia έχει κάνει τεράστια λάθη ως προς αυτό, το έχει αναγνωρίσει ως μειονέκτημα και πλέον το άλλαξε σε προτέρημα με το να μην ξεχνά ποτέ, πόσο σημαντικό είναι να παραμένεις προσηλωμένος και να ασχολείσαι με τις λεπτομέρειες.
Όλοι οι αναβάτες και όλες οι ομάδες βλέπουν αυτή την στιγμή πως η Ducati έχει την καλύτερη ομάδα με την καλύτερη μοτοσυκλέτα και τον καλύτερο αναβάτη, που με άλλη μία νίκη με τέτοια διαφορά από τον Martin και τον Bezzecchi, θα μπορεί στο τέλος να χάσει τελείως ένα τριήμερο και πάλι να μην χρειαστεί να φτάσουμε στον τελευταίο αγώνα για να ανακηρυχθεί πρωταθλητής.
Η συγκεκριμένη πίστα δείχνει το παραπάνω και από μία άλλη πλευρά: Μέχρι πριν από λίγο καιρό οι Ducati μπορούσαν να οδηγηθούν μόνο από έναν, μόνο ένας μπορούσε να κερδίσει μαζί τους γιατί μόνο ένας μπορούσε να κάνει το ελαστικό να δουλεύει για εκείνον. Δεν έχει σημασία που έχει περάσει πάνω από μία δεκαετία από την εποχή του Stoner, αυτό το πράγμα δεν είχε αλλάξει για πολύ καιρό, μέχρι να γίνουν πολλοί, εκείνοι που πλέον μπορούν να βρεθούν στο βάθρο με μία Ducati. Ένας από τους λόγους που συνέβη αυτό είναι πως έγιναν πολλές και οι Ducati σε μία μεγάλη επένδυση που προσπερνά τα μεγέθη της εταιρείας και αν επεκταθώ στους λόγους θα πρέπει να ανοίξουμε άλλο άρθρο. Σημασία έχει πως ο Bagnaia είναι ο μόνος που επικοινώνησε με τον Stoner, κάτι πολύ δύσκολο για τον οποιοδήποτε πλην του στενού οικογενειακού κύκλου του Αυστραλού όχι τόσο για να πάρει το μυστικό, αλλά την ώθηση πως προχωρά προς την σωστή πλευρά αναζητώντας την πρόσφυση. Η συγκεκριμένη πίστα που είπαμε ήδη πως ταλαιπωρεί πολύ τα ελαστικά, έφτασε να ευνοεί την μοναδική μοτοσυκλέτα που απεχθανόταν τις αλλαγές ελαστικών. Είτε θα πρέπει κανείς να πιστέψει πως η Michelin ευνοεί την Ducati, είτε πως στην Ducati έχουν φτάσει πλέον στο σημείο να μπορούν να δουλέψουν με ό,τι ελαστικό και να τους δώσεις. Ισχύει το δεύτερο, αν δει κανείς αυτό που είπε και ο Binder, πως δεν μπορούν να κάνουν το ελαστικό της συγκεκριμένης πίστας να δουλέψει στην KTM.
Ο Piero Taramasso της Michelin, τόνισε τα χαρακτηριστικά της πίστας που αναφέρθηκαν πιο πάνω για να εξηγήσει πως έφεραν ένα νέο ασύμμετρο ελαστικό για πίσω κρατώντας συμμετρικό το εμπρός και για τις τρεις γόμες. Ενισχύοντας τον σκελετό στο κέντρο και την γόμα στην δεξιά πλευρά, θέλησαν να δώσουν στους αναβάτες ένα ελαστικό που μπορεί να ανταπεξέλθει στις ιδιαίτερες συνθήκες. Είναι η μοναδική πίστα της Ευρώπης που η χρήση των φρένων ξεπερνά το ένα τρίτο της συνολικής διάρκειας του γύρου. Οι αναβάτες περνάνε το 35% του χρόνου γύρου πιέζοντας τα φρένα!
Όταν τα ξέρεις όλα αυτά, αρχίζεις να βρίσκεις θεαματικό ακόμη και αυτόν τον βαρετό αγώνα γιατί μπορείς πιο εύκολα να αντιληφθείς τι ακριβώς καταφέρουν να δαμάσουν εκεί μέσα. Ακόμη περισσότερο, όταν έχεις εμπειρία πίστας αυτού του μεγέθους και προδιαγραφών εντυπωσιάζεσαι από την προσπάθεια που καταβάλουν, πράγματα με τα οποία στο τέλος μπορεί να αρχίσει να ταυτίζεται και ο μέσος μοτοσυκλετιστής αν αρχίσει να τα χτενίζει τόσο. Ίσως το παρακάτω γεγονός με τον Aleix Espargaro, μπορεί να σχηματίσει ακόμη καλύτερα την εικόνα:
Όταν ξεκίνησε τον αγώνα είχε την χαμηλότερη πίεση που χρησιμοποίησε ποτέ, για να το πούμε όπως στην βόρεια Ελλάδα που έχουν τον καλύτερο όρο για να εξηγήσεις κάτι τέτοιο, το «ελαστικό του Aleix Espargaro είχε εικόνα φούιτ». Πολύς ντόρος τώρα τελευταία για τα όρια των πιέσεων στα ελαστικά, την οποία οι κριτές επιβλέπουν τώρα απευθείας. Οπότε αν σου λέει ο Aleix Espargaro πως στον αγώνα Sprint με τους λίγους γύρους έφτασε να έχει πάνω από 2.2 bar και να γλιστρά στα φρένα πριν πλαγιάσει την μοτοσυκλέτα στις στροφές 2,4 και 5 τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο αυξάνεται η πίεση από την διαστολή και πόσο χαμηλά πρέπει να ξεκινήσουν. Στις πρώτες στροφές ήταν τρομακτικό και η αίσθηση της Aprilia πολύ βαρύτερη, στον δεύτερο γύρο τα πράγματα ήταν υποφερτά και από τον τέταρτο και μετά φυσιολογικά, εξήγησε ο Aleix Espargaro. Άρα ο Bagnaia τα πήγε δέκα φορές καλύτερα με την διαχείριση των ελαστικών, όπως και η ομάδα βρήκε τον τρόπο να διαχειριστεί το ίδιο ακριβώς ζήτημα που αντιμετώπισε η Aprilia. Ας μην ξεχνάμε πως ο Aleix Espargaro έφτασε να γυρίζει στον χρόνο των πρώτων, αν και πίσω από τον Vinales. Από τον οποίο περίμενα κάτι περισσότερο:
Διότι δεν έδωσε καμία σοβαρή εξήγηση για τις άσχημες εκκινήσεις τόσο στον αγώνα όσο και στον Sprint. Αντιθέτως είπε πως έχει δώσει όλα όσα μπορούσε ως αναβάτης και πρέπει να τον βοηθήσει τώρα και η ομάδα. Η Aprilia αξίζει περισσότερη πίστη από αυτή, αξίζει την αφοσίωση που δίνει ο Aleix, εκτός και αν αυτά ο Vinales τα λέει για να τα ακούσουν πιο πάνω, στο Piaggio Group ώστε να κάνουν μία κίνηση αντίστοιχη της Ducati με μία εξωπραγματική επένδυση. Αν αυτό είναι το πλάνο του, τότε έχει μικρό ποσοστό επιτυχίας γιατί ήδη η Aprilia έχει ξεπεράσει εκείνο που αναλογεί σε μία εταιρεία με την γκάμα της και δίνει ψυχή στα MotoGP. Όπου ψυχή βλέπε χρήμα που θα μπορούσε να το πάρει έτσι και αλλιώς από την αγορά χωρίς να χρειάζεται να κυνηγά το βάθρο, σαν την απόφαση της Suzuki να φύγει ένα πράγμα.
Το τελευταίο θέμα που έβγαλε στην επιφάνεια ο αγώνας της Αυστρίας είναι τα δύο μέτρα και σταθμά που κρατούν οι κριτές ή καλύτερα μετέφερε στους ίδιους, το πρόβλημα του μικροσκοπίου. Αν πιάσεις το καλύτερο πιάτο από το καλύτερο εστιατόριο και το βάλεις στο μικροσκόπιο, πάρεις δείγμα και το αναλύσεις χημικά θα βρεις… σκατά. Δεν μιλάμε για εκείνο το ποσοστό που θα βρεις στο κοκκινιστό αρνάκι με ρύζι που σερβίρεται επί της οδού Pansodan στην Γιαγκόν, την μεγαλύτερη πόλη της Βιρμανίας, αλλά ένα απειροελάχιστο δείγμα κάτω από όλους τους δείκτες του υγειονομικού που παρόλο αυτά θα σου επιτρέψει να το μετατρέψεις σε σημαία. Δεν θα είναι δύσκολο να βρεθεί και στο καλύτερο εστιατόριο, με Michelin και αυτό... Έτσι ακριβώς είναι το πρίσμα κάτω από το οποίο πλέον αντιμετωπίζονται οι κριτές των MotoGP στα κοινωνικά δίκτυα. Φωτογραφίες απομονώνονται, μεγεθύνονται και χρησιμοποιούνται για να δείξουν λάθος στην απόφασή τους και χρόνο σπαταλούν οι οπαδοί για να ανατρέξουν σε παλαιότερους αγώνες και να κάνουν συγκρίσεις. Είναι ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο δυστυχώς το ποτίζουν οι ίδιοι οι κριτές. Φτάσαμε εδώ γιατί κάτι πήγε λάθος και συνεχίζει να πηγαίνει λάθος.
Αν ο Quartararo λαμβάνει ποινή γιατί έπεσε ο Savadori αλλά όχι ο Martin γιατί έπεσε ο Marini τότε κάτι είναι λάθος. Υπό τεράστια μεγέθυνση των δύο περιστατικών μπορεί κανείς να διακρίνει την απειροελάχιστη διαφορά τους γιατί στην πρώτη περίπτωση Martin βούτηξε και έφτασε πιο μπροστά από τον Marini, ενώ ο Quartararo όχι. Για αυτό και ο καημένος ο Savadori όχι απλά δεν κατάλαβε τι τον βρήκε αλλά κοίταξε από την άλλη μεριά(!) και μετά έπεσε, λες και έτρεχε σε track day και ήθελε να δει ποιος άσχετος δεν ξέρει να στρίβει αλλά κατάφερε και μπήκε στο γρήγορο γκρουπ! Πόσοι θα διακρίνουν την διαφορά αυτή; Εκ του αποτελέσματος ελάχιστοι γιατί ήδη εκεί έξω συγκρίνουν τα δύο περιστατικά. Από τον Martin ξεκινώντας! Διότι ήταν τόσο σίγουρος πως θα πάρει ποινή για την πτώση του Marini που πήγαινε στο όριο να κερδίσει χρόνο από τον μεγαλύτερο γύρο – δικά του λόγια αμέσως μετά. Και θα πει τώρα ο προσεκτικός αναγνώστης πως αν είναι έτσι οι κριτές έκαναν καλά τη δουλειά τους. Και ναι και όχι. Διότι φτάσαμε να το διυλίζουμε πάρα πολύ και στους αγώνες μοτοσυκλέτας πρέπει να είναι πιο απλά τα πράγματα από την στιγμή που ακόμη και τώρα επιτρέπεται να πέσεις πάνω στον αντίπαλό σου. Αν το κάνεις επίτηδες, πολύ επιθετικά, πολύ έτσι ή πολύ αλλιώς ή λίγο περισσότερο από πριν, τότε θα τιμωρηθείς. Είναι σαφές το πότε; Υπάρχουν φορές που δεν είναι δυστυχώς. Ιδιαίτερα αν ξεκινήσεις συγκρίσεις με το παρελθόν. Ο Marquez έχει κάνει πολλές φορές αντίστοιχες κινήσεις με του Martin και όχι μόνο στην εκκίνηση. Δεν τιμωρήθηκε για αυτές όπως δεν έχουν τιμωρηθεί και άλλοι που άφησαν πίσω τους πεσμένους αναβάτες. Η μεταστροφή αυτή στο πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα έγινε για έναν και μόνο λόγο και είναι μία μεταβατική περίοδος αυτή που διανύουμε μέχρι να κατασταλάξει το νέο επίπεδο παρέμβασης των κριτών, αλλά και αντίληψης των αναβατών για το τι μπορούν να κάνουν και τι όχι: Είναι που τα MotoGP έχουν δώσει αρκετούς αγώνες προσομοίωσης με την Moto3 αλλά με ταχύτητες και ορμή πολλαπλάσιες σε ένα πακέτο δισεκατομμυρίων με πτώσεις που επιφέρουν τεράστιο κόστος σε καριέρες, και όχι μόνο, που είναι αναγκαίο να αλλάξουν τα όρια ανοχής. Και όχι δεν θα επηρεάσει το θέαμα -στο τέλος- όπως δεν σταμάτησαν τα MotoGP όταν έφυγε ο Rossi και συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς ο Marquez να είναι άτρωτος μπροστά.
