MotoGP Βαρκελώνη: Ισπανοί τιτάνες στην εκκίνηση

Αναμετρούνται, όντας παντοδύναμοι στην ισπανική πίστα

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/6/2018

Μπορεί στις πρώτες – πρώτες δοκιμές την Παρασκευή ο Rossi να έδειξε πως θα έφερνε την ανατροπή στην ισπανική πίστα, πράγμα που έβγαινε και στις δηλώσεις του τις προηγούμενες ημέρες, όμως οι δοκιμές κάτω από την δυνατή ζέστη θα ακολουθούσαν διαφορετική πορεία. Από την FP2 και μετά ο Marquez είχε εξαιρετικό ρυθμό που διακοπτόταν μονάχα από τις πτώσεις του. Κι όταν ο Marquez πέφτει στις δοκιμές, ιδιαίτερα όταν το κάνει σχεδόν σε κάθε έξοδο, τότε σημαίνει πως στον αγώνα θα έχει βρει το απόλυτο όριο.. Το έχει πει και ο ίδιος παλαιότερα, όμως σήμερα ήταν μία τέτοια πτώση που τον έστειλε στην Q1 πράγμα που αντιμετώπισε ως ευκαιρία για καλύτερη προπόνηση, κερδίζοντας το πρώτο εισιτήριο για την Q2 μπροστά από τον Ιάπωνα Nakagami.

Εκεί ο Lorenzo έκανε εξαιρετικό χρόνο από τον πρώτο γύρο, για να εισπράξει την απάντηση του Marquez, και να αναγκαστεί να απαντήσει από την αρχή ο ίδιος στον τελευταίο του γύρο. Ο Lorenzo πήρε την pole position από τον Marquez δικαιωματικά, αλλά όχι εύκολα, όσο βλέπαμε την Honda να ντριφτάρει στις εισόδους χαρίζοντας μοναδικό θέαμα… Ο Zarco είχε μία έξοδο ψάχνοντας ρυθμίσεις, ο Crutchlow έπεσε γιατί δεν βρήκε την απαραίτητη πρόσφυση εμπρός, και ο Dovizioso για δεύτερη φορά συνεχόμενα βλέπει τον Lorenzo να είναι ταχύτερος από εκείνον, κάτι που κανείς στην Ducati δεν είχε συνηθίσει…

Ο ίδιος ο Lorenzo επέμενε πως αν είχε λίγο περισσότερο χρόνο ή είχαν γίνει κάποιες κινήσεις από πέρσι, τότε φέτος θα κυνηγούσε το πρωτάθλημα αντί να ψάχνει από τον αγώνα της Γαλλίας και μετά για ομάδα, καταλήγοντας στην Honda. Μέχρι τότε, όπως τόνισε δύο φορές, το πλάνο ήταν να μείνει με την Ducati. Βλέποντας πως η δική τους διάθεση δεν ταυτιζόταν, άρχισε να παίζει τα χαρτιά του και το έκανε εξαιρετικά προσεκτικά, δίχως να κινεί υποψίες.

Ο Lorenzo είναι ένας από τους δύο αναβάτες που έχει κερδίσει στην πίστα της Καταλονίας από την pole position. Αυτό σημαίνει πως θα προσπαθήσει να κάνει το ίδιο και αύριο, και πως η προσπάθεια αυτή θα είναι για εκείνον ευκολότερη. Όμως στην δεύτερη θέση της εκκίνησης, ο Marquez δεν πρόκειται να τον αφήσει να φύγει εμπρός, αντιλαμβανόμενος πως αυτό θα είναι το δυνατό χαρτί του Lorenzo. Το ίδιο και ο Dovizioso που θα προσπαθήσει να μείνει πίσω τους περιμένοντας την παραμικρή ευκαιρία. Σε περίπτωση που δεν γίνει αύριο στην εκκίνηση κάποιο παρατράγουδο, γρήγορα θα δημιουργηθεί ένα γκρουπ γρήγορων αναβατών που θα ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους. Οι τρεις πρώτοι είναι βέβαιο ποιοι θα είναι, και αύριο θα φανεί ποιοι από τους πίσω θα μπουν στο γκρουπ αυτό. Ο Rossi μπορεί να είναι στην 7η θέση, αλλά είναι ένας από τους υποψήφιους, ως αναβάτης της Κυριακής και ως λίγο άτυχος στην Q2, το ίδιο και ο Zarco…

Αναμένεται ένας γρήγορος αγώνας, με τεταμένη εκκίνηση…

Αποτελέσματα Q2

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ. με 1ο
Διαφ. με
προηγ.
1
Jorge LORENZO
Ducati
1'38.680
 
 
2
Marc MARQUEZ
Honda
1'38.746
0.066
0.066
3
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
1'38.923
0.243
0.177
4
Maverick VIÑALES
Yamaha
1'39.145
0.465
0.222
5
Andrea IANNONE
Suzuki
1'39.148
0.468
0.003
6
Danilo PETRUCCI
Ducati
1'39.178
0.498
0.030
7
Valentino ROSSI
Yamaha
1'39.266
0.586
0.088
8
Johann ZARCO
Yamaha
1'39.331
0.651
0.065
9
Tito RABAT
Ducati
1'39.504
0.824
0.173
10
Cal CRUTCHLOW
Honda
1'39.556
0.876
0.052
11
Dani PEDROSA
Honda
1'39.695
1.015
0.139
12
Takaaki NAKAGAMI
Honda
1'39.888
1.208
0.193

Αποτελέσματα Q1:

Q2
Marc MARQUEZ
Honda
1'39.217
 
 
Q2
Takaaki NAKAGAMI
Honda
1'39.663
0.446
0.446
13
Jack MILLER
Ducati
1'39.732
0.515
0.069
14
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
1'39.879
0.662
0.147
15
Alex RINS
Suzuki
1'39.918
0.701
0.039
16
Aleix ESPARGARO
Aprilia
1'40.010
0.793
0.092
17
Bradley SMITH
KTM
1'40.019
0.802
0.009
18
Franco MORBIDELLI
Honda
1'40.058
0.841
0.039
19
Pol ESPARGARO
KTM
1'40.178
0.961
0.120
20
Scott REDDING
Aprilia
1'40.300
1.083
0.122
21
Karel ABRAHAM
Ducati
1'40.449
1.232
0.149
22
Alvaro BAUTISTA
Ducati
1'40.524
1.307
0.075
23
Mika KALLIO
KTM
1'40.572
1.355
0.048
24
Thomas LUTHI
Honda
1'40.590
1.373
0.018
25
Sylvain GUINTOLI
Suzuki
1'40.834
1.617
0.244
26
Xavier SIMEON
Ducati
1'41.369
2.152
0.535

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.