MotoGP Βαρκελώνη: Ταχύτερος ο Morbidelli, κοντά ο Zarco!

Όλοι με το δάκτυλο στη σκανδάλη

Από τον

Μπάμπη Μέντη

25/9/2020

Η ημέρα στην πίστα της Βαρκελώνης ξεκίνησε με “άγριες” διαθέσεις για τους τέσσερεις πρωταγωνιστές της βαθμολογίας του πρωταθλήματος. Αυτό αποδεικνύεται και από τις πολλές πτώσεις, ευτυχώς χωρίς κανένα τραυματισμό που είχαμε στα δύο σκέλη των ελεύθερων δοκιμαστικών. Ο Quartararo ήταν από την αρχή ταχύτερος όλων και στο τέλος του FP1 είχε κάνει 0,430’ ταχύτερο χρόνο από τον δεύτερο Dovizioso που αυτή τη φορά φάνηκε πολύ πιο ανταγωνιστικός σε σχέση με την χλομή παρουσία που είχε στους δύο αγώνες του Misano. Πίσω τους ήταν – ποιος άλλος – ο Mir αν και είχε μια πτώση με τη Suzuki του στην Κ5. Στην τέταρτη θέση των FP1 ήταν ο Vinales με διαφορά 0,674’ από την Yamaha του Quartararo. Έκπληξη εδώ ήταν η 5^η θέση της Aprilia του Aleix Espargaro, όπου μαζί με την 6^η θέση του Morbidelli και την 7^η του Rins αποτελούσαν τους μοναδικούς αναβάτες που ήταν στο ίδιο δευτερόλεπτο με τον Quartararo. Η επιστροφή του Cal Crutchtlow (9^ος στα FP1) σε αυτό τον αγώνα πρόσθεσε άλλον έναν αναβάτη στο ταλαιπωρημένο από τραυματισμούς στρατόπεδο της Honda. Μπροστά του είχε τον Rossi στην 8^η θέση και πίσω του ήταν ο Oliveira με την μοναδική KTM μέσα στη δεκάδα. Ο ουρανός το πρωί ήταν ηλιόλουστος, όμως επικρατούσαν πολύ χαμηλότερες θερμοκρασίες απ ό,τι τις προηγούμενες χρονιές και η Michelin δεν είχε έτοιμα δεδομένα να δώσει στους αναβάτες σχετικά με τα ελαστικά, όπου φαίνεται πως θα είναι και πάλι ρυθμιστής του αγώνα και δύσκολη απόφαση για τους αναβάτες.

Στα FP2 όμως, η εικόνα άλλαξε ριζικά, καθώς ο Quartararo, ο Dovizioso, ο Vinales και ο Rossi ήταν οι μόνοι αναβάτες που δεν βελτίωσαν τον χρόνο τους. Αυτό σημαίνει πως όλοι οι άλλοι το έκαναν και καλύτερα απ όλους ο Franco Morbidelli σπάζοντας το φράγμα του 1:40 που είχε πλησιάσει στα FP1 ο Quartararo, κάνοντας τον ταχύτερο χρόνο της ημέρας με 1:39.789 πριν πέσει όμως κι αυτός. Πίσω του άλλος ένας που άρπαξε τούμπα αλλά πρόλαβε να τρελάνει τα χρονόμετρα… ο Zarco! Κι αν αυτό δεν είναι κάποια έκπληξη, τότε η τρίτη θέση του Brand Binder που οδηγούσε για πρώτη φορά μοτοσυκλέτα των MotoGP σε αυτή την πίστα και μάλιστα της KTM σίγουρα είναι. Μην ξεχνάμε πως η KTM μαζί με την Suzuki είναι τα δύο εργοστάσια που δυσκολεύονται περισσότερο να βρεθούν στις εμπρός θέσεις με τα μαλακά ελαστικά, όμως εδώ δεν φάνηκε να υπάρχει τέτοιο θέμα. Ο Vinales κράτησε ξανά την 4^η όμως ο Quartararo είχε πρόβλημα με τη μοτοσυκλέτα του και δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τα FP2, αλλά χάρη στο χρόνο που έκανε στα FP1 έπεσε μόλις στις 6^η θέση των συνδυασμένων αποτελεσμάτων. Ανάμεσα σε Vinales και Quartararo μπήκε με το σπαθί του ο Nakagami που διαρκώς βελτιώνει την απόδοσή του σε κάθε αγώνα ανεξάρτητα την πίστα. Η Honda είχε μέσα στη δεκάδα άλλη μια μοτοσυκλέτας, του Alex Marquez στην 9^η θέση, ενώ τη δεκάδα σήμερα έκλεισε ο Valentino Rossi. Για άλλη μια φορά, το τέλος των ελεύθερων δοκιμαστικών βρήκε τις δύο εργοστασιακές Ducati εκτός δεκάδας.

Συνδυασμένα αποτελέσματα πρώτης δεκάδας:

1. Franco Morbidelli (Petronas Yamaha SRT) – 1:39.789

2. Johann Zarco (Esponsorama Racing) + 0.109

3. Brad Binder (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.219

4. Maverick Viñales (Monster Energy Yamaha MotoGP) + 0.419

5. Takaaki Nakagami (LCR Honda Idemitsu) + 0.623

6. Fabio Quartararo (Petronas Yamaha SRT) + 0.642

7. Joan Mir (Team Suzuki Ecstar) + 0.652

8. Pol Espargaro (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.685

9. Alex Marquez (Repsol Honda Team) + 0.689

10. Valentino Rossi (Monster Energy Yamaha MotoGP) + 0.713

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!