MotoGP Βραζιλία: Θρίαμβος Aprilia με νίκη Bezzecchi και Martin Ν2!

Σε πίστα που διαλυόταν!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/3/2026

Το δράμα της πίστας στην Βραζιλία συνεχίστηκε και σήμερα, όταν την τελευταία στιγμή αποφασίστηκε να περικοπούν οι γύροι στους 23, οκτώ λιγότεροι από το προγραμματισμένο.

Η ανησυχία ήταν έντονη για το αν η πίστα θα αντέξει και δεν θα ξεφτίσει η άσφαλτος αυτή τη φορά στο χειρότερο σημείο, πάνω στην αγωνιστική γραμμή.

Ταυτόχρονα δεν μπορούσε κανείς να αποκλείσει πως δεν θα ανοίξει κάποια δεύτερη τρύπα, όπως έγινε εχθές, φυτεύοντας μία MotoGP μοτοσυκλέτα με ότι αυτό συνεπάγεται.

Θα έπρεπε τα MotoGP να επιστρέψουν στην Βραζιλία του χρόνου, ή τουλάχιστον στο τέλος της χρονιάς, όμως αυτό θα μεγάλωνε τα έξοδα μεταφοράς, πολλαπλασιάζοντας τις ώρες πτήσης, ενώ το σπουδαιότερο, οι νέοι ιδιοκτήτες ήθελαν το δυναμικό Λατινοαμερικάνικο κοινό, από τώρα, αντί να περιμένουν το 2027 με καινούρια στρώση ασφάλτου στην πίστα. Αποφάσεις για τους λάθος λόγους λοιπόν, που οριακά δεν γύρισαν μπούμερανγκ, έφτασαν πολύ κοντά όμως!

Ο Bezzecchi έκανε την κίνηση εχθές προς τις κάμερες, ότι θα απαντήσει αύριο, όταν έχασε από δικό του λάθος την θέση του βάθρου σε μάχη με τον Martin.

Είχε σταθερά ταχύτερο ρυθμό αλλά με σκαμπανευάσματα, περνώντας από την Q1, κάτι που όπως είπαμε αποδείχτηκε προτέρημα στην προκειμένη περίπτωση. Εκεί έκανε και το ρεκόρ γύρου ενώ με την λογική πως οι σεζόν είναι συνεχόμενες και η πορεία των MotoGP μία, τότε ο Bezzecchi είναι ο πέμπτος αναβάτης στην σύγχρονη εποχή των αγώνων που κερδίζει τέσσερις αγώνες στη σειρά.

Στην εκκίνηση σήμερα τα κατάφερε καλύτερα, πέρασε κατευθείαν εμπρός και μάλιστα έμεινε εκεί, όχι απλά δίχως μάχη, αλλά κάνοντας κατευθείαν διαφορά ασφαλείας!

Πίσω του είχε τον Di Giannantonio και τον Marquez ο οποίος χρειάστηκε να κρατήσει πίσω του τον Martin που έκανε κίνηση από την πρώτη στροφή.

Ο Quartararo δεν κατάφερε να αναστατώσει τους πρώτους δύο-τρεις γύρους, πριν περάσει όχι απλά πίσω, αλλά εκτός δεκάδας, όπως κατά επανάληψη συμβαίνει όταν ξεκινά από τις πρώτες θέσεις.

Ο Marquez έμεινε πίσω από τον Di Giannantonio μέχρι που εκείνος έκανε νωρίς, το αντίστοιχο λάθος που είχε κάνει και στον Sprint με τον Marquez να περνά εμπρός και να μην μπορεί να φτάσει τον ρυθμό του Bezzecchi, αλλά ούτε και τον πίσω.

Στην πράξη οι δύο Aprilia ήταν οι μόνες στο 1’18 και ο Martin δεδομένο πως μπορούσε να πάει πιο γρήγορα αλλά δεν πίεζε καθόλου για προσπέραση. Αντιθέτως πριν ανέβει στον ρυθμό του Bezzecchi δέχτηκε την επίθεση του Acosta ο οποίος πέρασε για λίγο εμπρός με επιθετική κίνηση η οποία και απαντήθηκε.

Με τον Di Giannantonio κολλημένο πίσω του, ο Marc Marquez βλέπει πως η επίθεση δεν θα αργήσει, αλλά δεν πιέζεται και για το λάθος.

Στον 6^ο γύρο ο Martin έχει τελειώσει εδώ και δύο γύρους με τον Acosta, έχει ρυθμό που είναι πιο κοντά στον Bezzecchi και όχι στους δύο μπροστά του και ο Di Giannantonio κάνει μία επιθετική κίνηση μπαίνοντας στην εσωτερική και έπειτα ανοίγει γραμμή για να κρατήσει τον Marc Marquez εκτός. Μία αγωνιστική κίνηση που όμως επιτρέπει στον Martin να μείνει εκεί που πρέπει και να τους περάσει ταυτόχρονα και τους δύο!

Ήταν ένα δώρο στον Martin, μία διπλή προσπέραση που την σκεφτόταν και τελικά δεν χρειάστηκε να παλέψει για αυτή.

Αμέσως άνοιξε την διαφορά με την VR 46 και οι τέσσερις πρώτες θέσεις κλείδωσαν για πολλούς γύρους, οι δύο πρώτες για το σύνολο του αγώνα.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πιάσει τον Bezzecchi, ακόμη και αν γινόταν το σύνολο του αγώνα με τους 8 παραπάνω γύρους.

Πίσω ο άρχοντας του DNF, ο Mir θα πέσει αυτή τη φορά μόνος του, όπως επίσης και ο Bagnaia αλλά και ο Miller.

Στον 12^ο γύρο είχαμε την πιο ωραία προσπέραση από τους υπόλοιπους εκτός πεντάδας, όταν ο Alex Marquez πέρασε τον Acosta με ελαφριά επαφή σε μία επιθετική αλλά καθαρή κίνηση.

Πέντε γύρους πριν το τέλος ο Marc Marquez απάντησε στον Di Giannantonio με αντίστοιχη κίνηση που είχε δεχτεί και εκείνος νωρίτερα, με επιθετική κίνηση κλειδώνοντας την εσωτερική. Στον επόμενο γύρο όμως έκανε ένα λάθος όπως αυτό της VR 46 νωρίτερα ή εχθές με τον Di Giannantonio να περνά εμπρός και τελικά να μένει εκεί, ανεβαίνοντας στο βάθρο.

Πολύ καλή επίδοση από τον Ai Ogura στην 5^η θέση όπως επίσης και του Moreira που τερμάτησε εμπρός από τις εργοστασιακές Yamaha με την μεγαλύτερη εμπειρία. Για ακόμη μία φορά καλύτερη Honda ήταν του Zarco.

Όπως είπαμε, υπάρχει «παντρειά» στις πτήσεις του εξοπλισμού, οπότε τώρα πάμε στην αγαπημένη πίστα του Marc Marquez, στις ΗΠΑ.

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΜΟΤΟ	Διαφ.	Βαθμοί
1	72M. Bezzecchi	Aprilia Racing	30:19.760	25
2	89J. Martin	Aprilia Racing	+3.231	20
3	49F. Di Giannantonio	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	+3.780	16
4	93M. Marquez	Ducati Lenovo Team	+4.089	13
5	79A. Ogura	Trackhouse MotoGP Team	+8.403	11
6	73A. Marquez	BK8 Gresini Racing MotoGP	+8.918	10
7	37P. Acosta	Red Bull KTM Factory Racing	+10.687	9
8	54F. Aldeguer	BK8 Gresini Racing MotoGP	+11.359	8
9	5J. Zarco	Castrol Honda LCR	+12.907	7
10	25R. Fernandez	Trackhouse MotoGP Team	+16.370	6
11	10L. Marini	Honda HRC Castrol	+18.529	5
12	21F. Morbidelli	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	+19.980	4
13	11D. Moreira	Pro Honda LCR	+21.322	3
14	42A. Rins	Monster Energy Yamaha MotoGP Team	+22.699	2
15	23E. Bastianini	Red Bull KTM Tech3	+23.840	1
16	20F. Quartararo	Monster Energy Yamah MotoGP Team	+26.403
17	7T. Razgatlioglu	Prima Pramac Yamaha MotoGP	+30.287
18	12M. Viñales	Red Bull KTM Tech3	+36.397
Πτώσεις
	63F. Bagnaia	Ducati Lenovo Team	10 Laps
	36J. Mir	Honda HRC Castrol	10 Laps
	33B. Binder	Red Bull KTM Factory Racing	3 Laps
	43J. Miller	Prima Pramac Yamaha MotoGP	1 Laps

Ετικέτες

motogp

MotoGP 2026

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!