MotoGP Βρετανία: Νίκη Fernandez στο βάθρο Martin και Bezzecchi

Με δάκρυα στα μάτια τερμάτισε ο Bezzecchi!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/8/2026

Μία δυναμική εκκίνηση που στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα έδειχνε πως θα εξελιχθεί περίπου όπως εχθές, όταν φτάνοντας στην πρώτη στροφή η μοτοσυκλέτα του Martin αρχίζει να βγάζει σπίθες ξύνοντας στην άσφαλτο μιας και δεν είχε απελευθερώσει το κλείδωμα της ανάρτησης μετά την εκκίνηση. Ένα λάθος που όπως είπε αμέσως μετά τον αγώνα, του στέρησε εκείνη την στιγμή την νίκη.

Αντίστοιχο ζήτημα είχε και ο Ai Ogura κι έτσι ο Fernandez δεν έχει πλέον κάποιον να τον κυνηγήσει, μένοντας εμπρός από την πρώτη στιγμή. Πίσω του έχει τον Bezzecchi και ανάμεσα στις δύο εργοστασιακές Aprilia βρίσκεται ο Marc Marquez που όπως και εχθές δεν φαίνεται εκείνη την στιγμή πως πολύ σύντομα δεν θα μπορεί να κρατήσει αυτόν τον ρυθμό.

Σε δύο ξεχωριστά περιστατικά που όμως συνδέονται πέφτει ο Mir και αμέσως μετά και ο Rins, το μόνο περίεργο θα ήταν να είχε ολοκληρώσει ο Mir τον αγώνα χωρίς πτώση ή να υπήρχε άλλος λόγος να αναφέρει κανείς το όνομα του Rins που παγκοσμίως φιγουράρει μόνο στην λίστα των αποτελεσμάτων και πουθενά αλλού.

Ο Martin δεν θα έμενε για πολύ πίσω από τον Marquez, μόλις στον δεύτερο γύρο πέρασε εμπρός και παρόλο που υπήρχαν ήδη κενά ασφαλείας για τουλάχιστον ένα λάθος, κυνήγησε τον Bezzecchi άμεσα με στόχο, επίσης όπως είπε ο ίδιος, να φτάσει στον Fernandez. Αυτό δεν θα γινόταν ποτέ βέβαια, ενώ και τον Bezzechi δεν θα τον έφτανε γρήγορα καθώς είχαν ήδη ένα δευτερόλεπτο διαφοράς, χωρίς μεγάλη απόσταση ανά γύρο, τουλάχιστον στην αρχή, οπότε χρειαζόταν αρκετός χρόνος για να ψαλιδίσει την απόσταση.

Στον 6^ο γύρο πέφτει και ο Bastianini ενώ βρισκόταν σε μάχη για να κερδίσει θέση, όμως ήδη όλα τα μάτια ήταν στραμμένα στον Marc Marquez που φαινόταν πως θα τον περάσει ο Alex Marquez που εδώ και ώρα ήταν στον τροχό του. Παράλληλα και αυτός δεν είχε άλλη επιλογή καθώς τον κυνηγούσε ο Acosta και έτσι σε μία επανάληψη με εχθές στον Sprint ο Alex Marquez πέρασε αμέσως μετά την πτώση του Bastianini.

Ο Acosta αμέσως έκανε δύο επιθέσεις και τελικά τα κατάφερε στον 7^ο γύρο, ενώ ο Martin είχε φτάσει πλέον τον Bezzecchi αλλά με ένα λάθος στα φρένα, καθυστέρησε λίγο ακόμη την αναμενόμενη προσπέραση.

Πριν τελειώσει ο γύρος πέφτει και ο Crutchlow και πλέον τα μάτια όλων έχουν μεταφερθεί στην μάχη για την 2^η θέση που αναμένεται να κορυφωθεί άμεσα.

Στον 8^ο γύρο πέφτει και o Bagnaia χάνοντας πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό, δείχνοντας αργότερα στην κάμερα πως δεν κατάλαβε ποτέ τον λόγο.

Τελικά στον 9^ο γύρο ο Martin βρίσκει καθαρό και όμορφο τρόπο να προσπεράσει χωρίς ρίσκο τον Bezzecchi. Το έκανε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αμέσως μεγάλωσε την απόσταση μεταξύ τους, ενώ ο Bezzecchi είχε πλέον τον Alex Marquez να ανησυχεί. Έκανε αμέσως η δορυφορική Ducati την επίθεση στα φρένα πριν τελειώσει ο γύρος και πέρασε εμπρός.

Τότε ήταν που έπεσε ο Ai Ogura δείχνοντας πως ακόμη και οι Aprilia δεν είναι αλώβητες του θέματος πρόσφυσης που έχει η αγγλική πίστα.

Το δράμα θα συνεχιζόταν με τον Alex Marquez να γλιτώνει από την ίδια μοίρα αλλά να χάνει δύο θέσεις, από τον Bezzecchi που μόλις είχε περάσει αλλά και από τον Acosta που ήταν αρκετά πιο πίσω του. Αυτή τη θέση ο Alex θα την κέρδιζε ξανά πολύ γρήγορα.

Στους 6 γύρους πριν το τέλος ο Fernandez είναι απλά άπιαστος χωρίς καμία ελπίδα να τον πιάσουν αν δεν κάνει κάποιο σοβαρό λάθος, γιατί με πάνω από 4 δευτερόλεπτα διαφοράς, τα μικρά λάθη συγχωρούνται εύκολα. Στο μεταξύ ο ρυθμός του δεν άφηνε κανένα περιθώριο.

Στο μεταξύ ο Marc Marquez όπως και εχθές έχανε συνέχεια ρυθμό και τέσσερις γύρους πριν το τέλος κινδύνευε από τον Di Giannantonio. Ο Alex Marquez είχε πλησιάσει εκ νέου τον Bezzecchi αλλά όχι τόσο που να μπορεί να κάνει άμεση επίθεση. Τελικά τρεις γύρους πριν το τέλος ο Di Giannantonio θα περνούσε εμπρός από τον Marc Marcuez ενώ μέχρι το τέλος ο Alex δεν βρήκε τον τρόπο να ανέβει στο βάθρο. Αυτό οφειλόταν στην υπερπροσπάθεια του Bezzecchi που κατέβηκε από την μοτοσυκλέτα χωρίς να μπορεί να μιλήσει, με δάκρυα στα μάτια από τον πόνο και την υπερπροσπάθεια που είχε κάνει για να μείνει στο βάθρο!

Το Silvestrone έφερε τους αναβάτες στα όριά τους, ανέδειξε την δουλειά που έχει γίνει στην Aprilia και μαζί και τον Fernandez που έκανε αγώνα καριέρας και πήρε μία μεγάλη και εκκωφαντική νίκη χωρίς να χρειαστεί να παλέψει με μεγάλη διαφορά από όλους τους άλλους!

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΟΜΑΔΑ	ΧΡΟΝΟΣ	ΒΑΘΜΟΙ
1	25R. Fernandez	SuperFile Trackhouse MotoGP Team	39:45.930	25
2	89J. Martin	Aprilia Racing	+2.538	20
3	72M. Bezzecchi	Aprilia Racing	+3.393	16
4	73A. Marquez	BK8 Gresini Racing MotoGP	+4.702	13
5	37P. Acosta	Red Bull KTM Factory Racing	+6.256	11
6	49F. Di Giannantonio	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	+6.382	10
7	93M. Marquez	Ducati Lenovo Team	+9.550	9
8	33B. Binder	Red Bull KTM Factory Racing	+22.288	8
9	10L. Marini	Honda HRC Castrol	+23.845	7
10	11D. Moreira	Pro Honda LCR	+25.411	6
11	21F. Morbidelli	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	+26.301	5
12	20F. Quartararo	Monster Energy Yamaha MotoGP Team	+26.883	4
13	43J. Miller	Prima Pramac Yamaha MotoGP	+29.458	3
14	44P. Espargaro	Red Bull KTM Tech3	+41.310	2
15	7T. Razgatlioglu	Prima Pramac Yamaha MotoGP	+41.492	1
16	47A. Fernandez	Yamaha Factory Racing	+42.379
ΠΤΩΣΕΙΣ
	79A. Ogura	SuperFile Trackhouse MotoGP Team	8 Laps
	63F. Bagnaia	Ducati Lenovo Team	7 Laps
	35C. Crutchlow	Castrol Honda LCR	6 Laps
	27I. Lecuona	BK8 Gresini Racing MotoGP	5 Laps
	23E. Bastianini	Red Bull KTM Tech3	4 Laps
	42A. Rins	Monster Energy Yamaha MotoGP Team	1 Laps
Χωρίς πρώτο γύρο
	36J. Mir	Honda HRC Castrol

Ετικέτες

motogp

MotoGP 2026

Aprilia Trackhouse MotoGP

https://bit.ly/MOTO_683

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!