MotoGP, Buriram Test, 2η ημέρα: Ο Marc Marquez και πάλι ταχύτερος όλων

Πρόοδος του Bezzecchi με την Aprilia, συνεχίζει τα καλά σημάδια ο Mir με τη Honda

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2025

Η δεύτερη μέρα του τεστ της Ταϊλάνδης τελείωσε, και μαζί τελείωσαν όλα τα pre-season δοκιμαστικά της μεγάλης κατηγορίας του MotoGP, με τον πρώτο γύρο να λαμβάνει χώρα στην ίδια πίστα, όπου η δράση αρχίζει στις 28 Φεβρουαρίου.

Με τη ζέστη να κάνει και τη δεύτερη ημέρα των δοκιμών αισθητή την παρουσία της, οι αναβάτες βρέθηκαν να δοκιμάζουν τόσο διαφορετικά εξαρτήματα, φαίρινγκ και κινητήρες, κάνοντας παράλληλα προσπάθεια για επίτευξη ταχύτερου χρόνου, αλλά και προσομοίωση αγώνα, με σερί 10 ή 20 γύρων.

Σίγουρα τα δοκιμαστικά έχουν μέγιστη σημασία για την προετοιμασία αναβατών και ομάδων, όμως οι αγώνες φέρνουν πάντα επιπρόσθετους παράγοντες που τα δοκιμαστικά δεν μπορούν να προσομοιώσουν, και αφορούν τις προσπεράσεις, το αγωνιστικό πνεύμα του κάθε αναβάτη, το πόσο είναι έτοιμος καθένα να τα δώσει όλα, το πού θα κινηθεί στρατηγικά, και πολλά ακόμη. Οπότε, καλό είναι να μη συγχέουμε τα αποτελέσματα των δοκιμαστικών με τις προσδοκίες μας για την αγωνιστική σεζόν, κι αν το κάνουμε αυτό, να το κάνουμε πάντα με μέτρο.

Ο Marc Marquez ήταν ο αναβάτης που ξεχώρισε και τη δεύτερη μέρα του τεστ, γράφοντας και πάλι τον ταχύτερο χρόνο, ενώ ήταν ο μόνος που έπεσε στο 1:28, αν και δεν κατάφερε -για λίγο- να σπάσει το ρεκόρ πίστας που κατέχει από το 2024 ο (πλέον ομόσταυλός του) Bagnaia. Παράλληλα, ο Marc εντυπωσίασε και στην προσομοίωση αγώνα, όπου ήταν κι εκεί ταχύτερος όλων, δίνοντας μας ενδείξεις πως δικαίως περιλαμβάνεται μέσα στα μεγάλα φαβορί για το 2025.

Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Alex Marquez με το GP24 (το οποίο θα χρησιμοποιήσει τελικά και η εργοστασιακή ομάδα της Ducati για το 2025, αντί του GP25 το οποίο εγκαταλείπεται έτσι άδοξα), μόλις 0.179 δευτερόλεπτα πίσω από τον αδελφό του. Ο Alex είναι σταθερά ταχύς στα δοκιμαστικά, όμως μένει να δούμε αν η αδιαμφισβήτητη ταχύτητά του συνδυαστεί και με σταθερά αποτελέσματα στην κορυφή, για να έχει πρωταγωνιστικό ή όχι ρόλο το 25.

Τρίτος ήταν ο Marco Bezzecchi που δείχνει να προσαρμόζεται ταχύτατα στην Aprilia, και συλλέγει και δεδομένα που η ιταλική εταιρεία θα μοιραστεί και με τον Jorge Martin, όταν ο Πρωταθλητής του 2024 επιστρέψει στα αγωνιστικά δρώμενα, αφού αναρρώσει από τον τραυματισμό του.

Ο Pedro Acosta σημείωσε τον τέταρτο ταχύτερο χρόνο, και ήταν μακράν ο ταχύτερος αναβάτης με KTM, αφού ο επόμενος (Vinales) ήταν 9^ος (σχεδόν 0,5 δευτερόλεπτα πιο πίσω), ο (Binder) ήταν 12^ος, και ο Bastianini 15^ος.

Πέμπτος κατετάγη σε απόλυτο χρόνο ο Francesco Bagnaia, ο οποίος είχε δηλώσει μετά την 1^η ημέρα πως δεν έχει την ταχύτητα που θέλει, αναφέροντας πως θα μελετούσε τα δεδομένα τηλεμετρίας του Marc, για να καταφέρει να βελτιώσει την απόδοσή του.

Εξαιρετικός ήταν για δεύτερο συνεχόμενο τεστ ο Joan Mir της Honda, που ήταν 6^ος τη δεύτερη ημέρα στο Buriram, 0,544 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marc, ενώ παράλληλα ήταν και ο ταχύτερος αναβάτης ιαπωνικής μοτοσυκλέτας.

Ταχύτερος από το στρατόπεδο της Yamaha ήταν ο Fabio Quartararo, 0,731 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marc, που δεν κατάφερε να επαναλάβει τις καλές εμφανίσεις των δοκιμαστικών της Sepang.

Από τους rookies, ταχύτερος ήταν ο Ai Ogura στην 11^η θέση με την Trackhouse Aprilia (13^ος ο τραυματίας ομόσταυλός του, Raul Fernandez), ενώ αντίθετα ο Fermin Aldeguer της Gresini έδειξε να δυσκολεύεται, για να τερματίσει πολύ πίσω, στην 18^η θέση, 1,2 δευτερόλεπτα μακριά από τον χρόνο του Marc.

Αν και βελτίωσε σημαντικό τον χρόνο του, ο Ταϊλανδός Somkiat Chantra -3^οςrookie της κατηγορίας για το 25-, δεν κατάφερε να ξεφύγει από την τελευταία θέση της κατάταξης, 1,6 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marc (την 1^η ημέρα ήταν 2 δευτερόλεπτα πίσω), καταφέρνοντας να περάσει μόνο τον δοκιμαστή Savadori.

Ακολουθούν οι χρόνοι της δεύτερης ημέρας του τεστ της Ταϊλάνδης.

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΟΜΑΔΑ	ΧΡΟΝΟΣ / ΔΙΑΦΟΡΑ
1	Marc Marquez	Ducati Lenovo (GP25)	1:28.855s
2	Alex Marquez	Gresini Ducati (GP24)	+0.179s
3	Marco Bezzecchi	Aprilia Racing (RS-GP25)	+0.205s
4	Pedro Acosta	Red Bull KTM (RC16)	+0.278s
5	Francesco Bagnaia	Ducati Lenovo (GP25)	+0.523s
6	Joan Mir	Honda HRC Castrol (RC213V)	+0.544s
7	Franco Morbidelli	VR46 Ducati (GP24)	+0.599s
8	Fabio Quartararo	Monster Yamaha (YZR-M1)	+0.731s
9	Maverick Viñales	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+0.751s
10	Jack Miller	Pramac Yamaha (YZR-M1)	+0.762s
11	Ai Ogura	Trackhouse Aprilia (RS-GP25)	+0.781s
12	Brad Binder	Red Bull KTM (RC16)	+0.877s
13	Raul Fernandez	Trackhouse Aprilia (RS-GP25)	+0.877s
14	Luca Marini	Honda HRC Castrol (RC213V)	+0.928s
15	Enea Bastianini	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+0.982s
16	Johann Zarco	LCR Honda (RC213V)	+1.027s
17	Alex Rins	Monster Yamaha (YZR-M1)	+1.207s
18	Fermin Aldeguer	Gresini Ducati (GP24)	+1.230s
19	Miguel Oliveira	Pramac Yamaha (YZR-M1)	+1.234s
20	Somkiat Chantra	LCR Honda (RC213V)	+1.610s
21	Lorenzo Savadori	Aprilia Test Rider (RS-GP25)	+2.352s

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!