MotoGP δοκιμές Sepang 2022: Άλματα προόδου και στασιμότητα

Με την βροχή ρυθμιστή
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/2/2022

Η λήξη του διήμερου των δοκιμών στην πίστα της Sepang χάρισε πολλά χαμόγελα στο στρατόπεδο της Aprilia και τις Honda, καθώς έδειξαν πως έκαναν ένα τεράστιο άλμα προόδου, όμως η δυνατή βροχή την δεύτερη ημέρα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του πίνακα με τους ταχύτερους χρόνους.

Έτσι από τη μια μεριά ήταν σίγουρα εντυπωσιακή η συνολική παρουσία της Aprilia, με τον Maverick Vinales και τον Aleix Espargaro να είναι το ταχύτερο ζευγάρι και χωρίς αμφιβολία έδειξαν πως η νέα μοτοσυκλέτα της έχει πλέον τη δυνατότητα να πάρει νίκες και όχι απλώς να διεκδικεί βάθρα, όμως από την άλλη μεριά η εργοστασιακή ομάδα της Aprilia είχε ήδη κάνει με τους εργοστασιακούς αναβάτες δοκιμές τις προηγούμενες ημέρες, όταν οι υπόλοιπες ομάδες έκαναν δοκιμές μόνο με τους δοκιμαστές και τους Rookie.

Μιλώντας για Rookie, σίγουρα στο στρατόπεδο της Ducati χάρηκαν που ο Enea Bastianini έσπασε το ρεκόρ της πίστας στη σέλα της GP21 και κέρδισαν άλλον έναν νεαρό αναβάτη που μπορεί να παίξει για την νίκη. Βέβαια αυτό μπορεί να είναι και ένα πρόβλημα για την Ducati το 2022 σε ό,τι αφορά την κατάκτηση του πρωταθλήματος αναβατών, διότι με οκτώ μοτοσυκλέτες και τουλάχιστον τέσσερεις αναβάτες να έχουν αποδείξει πως μπορούν να κερδίσουν αγώνα (Bagnaia, Miller, Martin, Bastianini) και φυσικά τον Zarco να είναι πάντα υποψήφιος για την πρώτη του νίκη, οι βαθμοί μοιράζονται σε πολλούς και δεν συγκεντρώνονται σε έναν, όπως στην περίπτωση της Yamaha και της Honda, όπου ο Quartararo και ο Marquez έχουν λιγότερο εσωτερικό ανταγωνισμό.

Λόγω του καιρού είναι δύσκολο να βγουν συμπεράσματα για την πρόοδο που έχει κάνει η Ducati στη νέα μοτοσυκλέτα του 2022 και καλό θα ήταν να μην λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως το ρεκόρ πίστας το έσπασε η GP21 και όχι η GP22.

Όπως είπε και ο Quartararo, αρκετές ομάδες κράτησαν δύο σετ ελαστικά με “soft” γόμα για το τέλος της δεύτερης ημέρας, όμως η καταρρακτώδης βροχή δεν τους επέτρεψε να τα χρησιμοποιήσουν όπως υπολόγιζαν. Οπότε σε ό,τι αφορά τους απόλυτους χρόνους των εργοστασιακών της Yamaha, της Ducati και της Honda, ο πίνακας με τους ταχύτερους χρόνους του διήμερου δεν είναι αντιπροσωπευτικός των δυνατοτήτων τους.

Στη Yamaha περιμένουν τις επόμενες δοκιμές που θα γίνουν στην πίστα της Mandalika για να βγάλουν το τελικό συμπέρασμα από την πορεία εξέλιξης της νέας M1, αν και ο Quartararo δεν έκρυψε την απογοήτευσή του για το γεγονός πως η Yamaha επικεντρώθηκε στο πλαίσιο (κάτι που ήταν έτσι κι αλλιώς το δυνατό σημείο της…) και όχι τόσο στον κινητήρα, με αποτέλεσμα η τελική ταχύτητα να είναι πάλι από τις μικρότερες, έστω κι αν φέτος ήταν 8,5km/h πιο αργές από τις Ducati, ενώ πέρσι ήταν 10km/h πιο αργές. Πρόοδος μεν, πάλι όμως αρκετά πιο αργές σε τελική.

Περισσότερη αισιοδοξία επικρατούσε στο στρατόπεδο της Honda, όπου όχι μόνο ο Marc Marquez δήλωσε πως είναι σε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση από πέρσι (επανήλθε η όραση και έχει πιο δυνατό ώμο) αλλά και γιατί είπε πως η νέα μοτοσυκλέτα “Μπορεί να πάει γρήγορα όποτε της το ζητήσεις”.   

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.