MotoGP Emilia Romagna: Πρωταθλητής 2021 o Quartararο με καταστροφή Bagnaia

Μαύρη η 15 στροφή για την Ducati

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/10/2021

Θα έπρεπε να είναι μία εκκωφαντική νίκη για τον Bagnaia που οδηγούσε τον αγώνα μόνος του με τον Marquez στο κατόπι του και χτίζοντας τεράστια διαφορά από τους υπόλοιπους. Τελικά ήταν μία εκκωφαντική πτώση που έδωσε μαθηματικά το πρωτάθλημα στον Quartararo και την Yamaha ξανά από την εποχή Lorenzo. Η ίδια στροφή που κόστισε στον Miller μιας και στην αρχή ήταν τρεις αυτοί που είχα φύγει μπροστά, έφερε στους τελευταίους γύρους και την καταστροφική πτώση του Bagnaia.

Στην εκκίνηση ο Quartararo δεν κατάφερε να κάνει την τρομακτική διαφορά που χρειαζόταν και μάλιστα δέχτηκε την επίθεση του Mir που είχε κάνει άκυρη εκκίνηση και θα δεχόταν ποινή δύο μακριών γύρων. Μόνο που δεν θα προλάβαινε να την εκτελέσει γιατί έπεσε παίρνοντας μαζί του τον Petrucci που αμέσως δέχτηκε την συγνώμη σε καλό κλίμα, καμία σχέση με αυτό που είχε γίνει με τον Miller.`Ο Miller από την άλλη γυρνούσε δεύτερος πίσω από τον Bagnaia με τον Marquez κολλημένο πίσω του και με τους τρεις τους να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους και τον Bagnaia να δείχνει πως είναι έτοιμος να ξεφύγει.

Ο Marquez δεν χρειάστηκε να παλέψει για να μην αφήσει τον Bagnaia να ξεφύγει καθώς ο Miller έπεσε μπροστά του και αμέσως η διαφορά που χτίστηκε ήταν τεράστια. Ο Quartararo προσπαθούσε να κερδίσει πολύτιμες θέσεις αλλά δεν ήταν εύκολο φτάνοντας στην μέση του αγώνα να παλεύει με τον Aleix Espargaro έχοντας τον Rins κολλημένο πίσω του, παλεύοντας όλοι για την ίδια θέση. Ο Quartararo πέρασε έκανε το λάθος και έχασε την θέση μέχρι που το προσπάθησε ξανά και τα κατάφερε. Όλα έδειχναν πως ο αγώνας που έτσι κι αλλιώς δεν είχε πολλές μάχες θα σταματούσε εκεί, χωρίς άλλες αλλαγές, με τον Pol Espargaro επίσης να κάνει μοναχικό αγώνα έχοντας πίσω του μόνο τον Oliveira. Τίποτα δεν φαινόταν να αλλάζει περιμένοντας τον Bagnaia να κερδίζει και τον Marquez δεύτερο. Η πτώση του Bagnaia έφερε όμως τον Quartararo πρωταθλητή πολύ νωρίτερα από αυτό που περίμενε και ο ίδιος και με τον Oliveira εκτός από πτώση σχεδόν ταυτόχρονα με τον Bagnaia παραλίγο να το γιορτάσει από το βάθρο, κάτι που δεν έγινε.

Ο Bastianini με άλλη μία εκπληκτική εμφάνιση είδε μπροστά του τον Quartararo και δεν δίστασε καθόλου, τον πέρασε με τον Quartararo να τα χάνει για μία στιγμή αλλά να ην παλεύει περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε, έχοντας εξασφαλίσει μαθηματικά το πρωτάθλημα. Από την πολλές πτώσεις άσχημη ήταν του Martin στην πρώτη στροφή καθώς άργησε να σηκωθεί, ενώ του Oliveira αναβάθμισε την προσπέραση στον Quartararo σε μάχη για το βάθρο...

Με μία φοβερή νίκη του Marquez που κράτησε την πίεση στον Bagnaia, ο ίδιος δήλωσε πως είναι από τις σημαντικότερες νίκες του γιατί κατάφερε να κερδίσει σε μία δεξιόστροφη πίστα και να κερδίσει την εμπιστοσύνη που χρειαζόταν όχι μόνο για τους επόμενους αγώνες αλλά και για την επόμενη σεζόν. Ο Marquez είπε πως πράγματι τον πίεζε αλλά ο Bagnaia οδηγούσε πιο γρήγορα και στον γύρο που έγινε η πτώση, ήταν και ο γύρος που είχε μειώσει ρυθμό με τον Bagnaia να συνεχίζει ακάθεκτος!

Πρώτο πρωτάθλημα για την Yamaha από το 2015 και πρωταθλητής πλέον ο Quartararo σε ένα αποτέλεσμα που ήταν το πιθανότερο να έρθει φέτος, αλλά γιορτάστηκε νωρίτερα μέσα στο Misano!

 

 

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Km/h

Χρόνος

1

Marc MARQUEZ

Honda

163.4

41'52.830

2

Pol ESPARGARO

Honda

163.1

+4.859

3

Enea BASTIANINI

Ducati

162.6

+12.013

4

Fabio QUARTARARO

Yamaha

162.6

+12.775

5

Johann ZARCO

Ducati

162.4

+16.458

6

Alex RINS

Suzuki

162.3

+17.669

7

Aleix ESPARGARO

Aprilia

162.2

+18.468

8

Maverick VIÑALES

Aprilia

162.2

+18.607

9

Luca MARINI

Ducati

161.8

+25.417

10

Valentino ROSSI

Yamaha

161.6

+27.735

11

Brad BINDER

KTM

161.6

+27.879

12

Michele PIRRO

Ducati

161.6

+28.137

13

Andrea DOVIZIOSO

Yamaha

160.8

+41.413

14

Franco MORBIDELLI

Yamaha

160.7

+42.830

15

Takaaki NAKAGAMI

Honda

158.2

+1'22.462

 

Francesco BAGNAIA

Ducati

163.9

5 Laps

 

Miguel OLIVEIRA

KTM

163.0

5 Laps

 

Jorge MARTIN

Ducati

161.6

15 Laps

 

Iker LECUONA

KTM

160.6

17 Laps

 

Alex MARQUEZ

Honda

160.8

18 Laps

 

Jack MILLER

Ducati

160.5

24 Laps

 

Danilo PETRUCCI

KTM

154.0

25 Laps

 

Joan MIR

Suzuki

153.9

25 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.