MotoGP: Γιατί δεν έχει υπογράψει ακόμη ο Bulega – Δύο αγκάθια στο συμβόλαιο και το φλερτ της BMW

Υποτίθεται πως ο Ιταλός είναι σίγουρος για τη Ducati και τη VR46, αλλά όσο αργεί η υπογραφή η BMW ελπίζει και προσπαθεί
Bulega
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

7/7/2026

Σχεδόν από την αρχή της φετινής αγωνιστικής σεζόν θεωρούσαμε δεδομένο πως ο Nicolo Bulega έχει ήδη κλεισμένη μια θέση καβάλα σε Ducati Desmosedici GP για το 2027 και το μόνο ερώτημα ήταν αν αυτή θα είναι σε εργοστασιακό κόκκινο ή VR46 κίτρινο.

Άπαξ και η Ducati Lenovo έχει πλέον στελεχωθεί και επίσημα από τους Marc Marquez και Pedro Acosta, η άφιξη του πρωτοπόρου του WSBK είναι σχεδόν σίγουρη στην ομάδα του Valentino Rossi, ειδικά αφότου και η έτερη ομάδα της Ducati, Gresini, έχει κλειδώσει τους Joan Mir και Daniel Holgado για το ρόστερ της το 2027.

Μόνο που ακόμη τζίφρες δεν έχουν πέσει και ανακοινώσεις δεν έχουν γίνει, γεγονός που έχει ήδη κεντρίσει το ενδιαφέρον ενός άλλου κατασκευαστή. Ο λόγος για τη BMW Motorrad, η οποία από πέρυσι ποθούσε να κλέψει τον “Bulegas” ως αντικαταστάτη του Toprak Razgatlioglu, χωρίς βέβαια να το καταφέρει, ενώ και τώρα επιστρέφει με διερευνητικές επαφές προς το περιβάλλον του αναβάτη.

Οι Γερμανοί ακόμη ονειρεύονται τον Ιταλό πάνω στην M 1000 RR τους και όσο βλέπουν πως δεν υπογράφει στη Ducati, τόσο ελπίζουν και φροντίζουν να του το κάνουν γνωστό.

Πιθανότατα έχουν φτάσει και στα γερμανικά αυτιά οι πληροφορίες από ιταλικά ΜΜΕ που ισχυρίζονται πως η συμφωνία Ducati-VR46-Bulega έχει σκαλώσει σε δύο σημεία και γι’ αυτό αναθάρρησαν και προσπαθούν να επικοινωνήσουν εκ νέου μαζί του. Μάλιστα η επαφή φέρεται να έχει γίνει με πάσα επισημότητα από τον Sven Blusch, το αφεντικό του προγράμματος SBK της BMW, προς τους εκπροσώπους του αναβάτη.

Το πρώτο εμπόδιο στην υπογραφή του Bulega φέρεται να είναι η διάρκεια του συμβολαίου του. Η ομάδα του προτείνει 1+1 διάρκεια, ενώ ο Bulega θέλει κλειστό διετές, όπως δηλαδή έχει εξασφαλίσει και ο Toprak Razgatlioglu με τη Yamaha. Το θέμα δεν αφορά ζήλεια ή εν γένει υπερηφάνεια, αλλά έχει μια πολύ πιο ρεαλιστική συνιστώσα. Αν ξεκινά τη χρονιά ξέροντας πως θα πρέπει κάπως να εξασφαλίσει από νωρίς την επέκταση του δεύτερου χρόνου, ο Ιταλός θα έχει έναν επιπλέον αντίπαλο στην αυγή της παρθενικής του σεζόν στο MotoGP: την πίεση για άμεσο αποτέλεσμα. Είναι αλλιώς να μαθαίνεις τη νέα μοτοσυκλέτα χωρίς το άγχος πως η επόμενη πτώση μπορεί να σου κοστίσει τη θέση σου στο πρωτάθλημα.

Το δεύτερο σημείο επίσης είναι καυτό και μάλλον χαμένο για τον Bulega. Ο λόγος για τον αρχιμηχανικό του, Tommaso Raponi, ο οποίος είναι στο πλευρό του από την εποχή που έτρεχε στο WSSP (supersport) με την Panigale V2. Σύμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα, έχει ήδη γίνει ξεκάθαρο στον Bulega πως ο Raponi δεν θα τον ακολουθήσει στο MotoGP, όπου λογικά θα πρέπει να δουλέψει με έναν εκ των Massimo Branchini ή Matteo Flamigni στη VR46.

Τέλος, γίνονται επίσης αναφορές και σε άλλες ανησυχίες του Bulega ως προς την ισορροπία εντός της ομάδας με τον μελλοντικό του ομόσταυλο, Fermin Aldeguer – που επίσης δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη επίσημα, αλλά 99,9% έχει ήδη φορέσει την κίτρινη φόρμα της VR46. Ο Bulega ξέρει πως ο Aldeguer έχει συμβόλαιο Ducati Corse και όντας ήδη στον δεύτερο χρόνο του στο MotoGP (τρίτο του χρόνου) θα μπορούσε να έχει καλύτερη υποστήριξη από το Borgo Panigale απ’ ό,τι αυτός.

Άποψή μας είναι πως τα παραπάνω δεν πρόκειται να ανατρέψουν τη στενή σχέση Bulega με Ducati και αναπόφευκτα ο πρωτοπόρος του WSBK θα έρθει στο MotoGP ως προβλέπεται. Θεωρούμε απίθανο να αποφασίσει στροφή 180 μοιρών και μεταπήδηση σε μια άλλη superbike για να ξαναδιεκδικήσει το WSBK το 2027. Όχι για τους προαναφερθέντες λόγους τουλάχιστον.

Επιπλέον, ο νέος του ρόλος ως αναβάτη εξέλιξης της Ducati Corse του δίνει αυτομάτως αυξημένη αξία μέσα στην ομάδα, αλλά και ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι του Aldeguer που πρακτικά ακυρώνει τις όποιες σκέψεις περί ισορροπιών μέσα στην ομάδα. Μην ξεχνάμε πως ο Bulega έχει στα προσόντα του την καλύτερη γνώση των Pirelli, αλλά και των ανθρώπων της και του τρόπου που επικοινωνούν και δουλεύουν, κάτι που ξεκάθαρα εκτιμήθηκε από τη Ducati για να του δώσει έναν τόσο κρίσιμο ρόλο στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας, παρότι θα είναι rookie στο MotoGP.

Από κει και πέρα, θα είναι στο χέρι του Bulega να εξασφαλίσει, όχι μόνο τον δεύτερο χρόνο του συμβολαίου του, αλλά και τις μελλοντικές επεκτάσεις στο κορυφαίο επίπεδο αγώνων ταχύτητας μοτοσυκλετών με τον παραδοσιακό αξιοκρατικό τρόπο: βάσει αποτελεσμάτων.

 

Ετικέτες

MotoGP: Τίτλοι με δύο κατασκευαστές - Ο Marc Marquez σε ένα ακόμη κλειστό κλαμπ εκλεκτών

Ο M.Marquez και άλλοι 5 έχουν κερδίσει πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία με διαφορετικούς κατασκευαστές
Marquez Two manufacturers
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.