MotoGP: Το χάος που προκάλεσε ο Quartararo

Τον "άδειασε" και η Alpinestars
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

8/6/2021

Αναμφίβολα, πέρα από την επική νίκη του Miguel Oliveira στο GP της Catalunya, το δεύτερο μεγαλύτερο γεγονός ήταν το συμβάν με τον Quartararo. Να θυμίσουμε ότι ο Γάλλος έφερε έναν μικρό χαμό στους τελευταίους γύρους του αγώνα, καθώς έμεινε να οδηγεί με ανοιχτό το φερμουάρ της φόρμας του μέχρι τον τερματισμό, αφού προηγουμένως είχε πετάξει το προστατευτικό του θώρακα μέσα στην πίστα, ενώ έναν γύρο μετά, έκοψε και δύο στροφές της πίστας λόγω του ότι είχε χάσει τα φρένα, με αποτέλεσμα να δεχτεί ποινή τριών δευτερολέπτων. Μετά τον τερματισμό, οι αγωνοδίκες ανακοίνωσαν επιπλέον ποινή τριών δευτερολέπτων για το ότι οδηγούσε μέσα στην πίστα χωρίς να είναι κουμπωμένος ο εξοπλισμός του (η φόρμα του δηλαδή), με τον Γάλλο να καταλαμβάνει τελικά την έκτη θέση, από την δεύτερη που είχε τερματίσει.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι η δεύτερη ποινή προήλθε μετά από ένσταση που κατέθεσαν η Ducati και η Suzuki, με τον Γάλλο να αντιδρά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης λέγοντας ότι "Συγχαίρω όσους ζήτησαν να μου επιβληθεί κι άλλη ποινή. Είναι καλό να βλέπουμε τα αληθινά πρόσωπα κάποιων ανθρώπων". Όπως ήταν φυσικό, αυτή η κίνηση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και σχολίων στα social media, γεγονός που οδήγησε τον Γάλλο να ανασκευάσει τις δηλώσεις του και να εμφανίσει ένα πιο συγκαταβατικό προφίλ.

Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε ότι "αναλογιζόμενος αυτό που συνέβη… είναι δύσκολο να το παραδεχτώ, αλλά θα έπρεπε να μου βγάλουν μαύρη σημαία. Είναι αλήθεια ότι έθεσα τον εαυτό μου σε κίνδυνο και με δεδομένο αυτό που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα (ο θάνατος του αναβάτης της Moto3 Jason Dupasquier), η μαύρη σημαία θα ήταν η σωστή ποινή.

Έσπευσε όμως να δηλώσει ότι δεν συμφωνεί με το μέγεθος της ποινής για το ότι έκοψε την πίστα, καθώς όπως είπε "έχασα εφτά δέκατα, ενώ αν έχανα ένα δευτερόλεπτο δεν θα χρειαζόταν να μου επιβληθεί ποινή. Πώς μπορώ όμως πάνω στην μοτοσυκλέτα να ξέρω ότι είχα χάσει εφτά δέκατα κι όχι ένα δευτερόλεπτο;" Όπως και να 'χει πάντως, αυτό που συνέβη με τον Quartararo ήταν ανεπίτρεπτο, από την στιγμή μάλιστα που πέταξε ένα μεγάλο κομμάτι πλαστικού μέσα στην πίστα, θέτοντας σε κίνδυνο και τους υπόλοιπους αναβάτες

Η Alpinestars, που προμηθεύει με φόρμες τον Γάλλο εργοστασιακό αναβάτη της Yamaha, έκανε έλεγχο στο εξοπλισμό του και ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την φόρμα του και ότι όλα ήταν άκρως λειτουργικά. Ο αερόσακος δεν είχε ανοίξει και τα φερμουάρ λειτουργούσαν όλα στην εντέλεια, βάσει του πρώτου ελέγχου από τους εμπειρογνώμονες της εταιρείας. Αυτό ενισχύει την θεωρία που λέει ότι ο Quartararo δεν είχε κουμπώσει κανονικά μέχρι πάνω το φερμουάρ από την αρχή του αγώνα, με αποτέλεσμα αυτό να ανοίξει με όλα τα γνωστά επακόλουθα.

Ο κανονισμός όμως είναι σαφής και ξεκάθαρος, καθώς αναφέρει ότι ο εξοπλισμός των αναβατών πρέπει να φοριέται κανονικά και κουμπωμένος πλήρως, διαφορετικά τιμωρείται ο αναβάτης. Αντίστοιχα ξεκάθαρος είναι και ο κανονισμός για τους αναβάτες που δεν ακολουθούν την ροή της πίστας "κόβοντας" τις στροφές για οποιοδήποτε λόγο, όπως δήλωσε αφοπλιστικά και ο Miller που βρέθηκε στην τρίτη θέση της κατάταξης μετά την τιμωρία του Γάλλου: "Από την στιγμή που είδαμε τον Quartararo να "κόβει" το σικέιν, ξέραμε ότι θα πάρει ποινή. Όλοι ξέρουμε τους κανονισμούς".

Παρόλα αυτά όμως, και ενώ φάνηκε να αντιλαμβάνεται ο Quartararo το μέγεθος του προβλήματος, αμέσως μετά τις δοκιμές στην πίστα της Βαρκελώνης, ανέβασε μια φωτογραφία του στα social media, πα΄νω στην μοτοσυκλέτα του φορώντας μόνο ένα σορτσάκι, ξύστρες κι ένα κράνος από τους μηχανικούς του, εντελώς ξυπόλητος, γράφοντας πως "έκανα 79 γύρους σήμερα. Όλα καλά. Ευτυχώε δεν με είδε κανείς..."

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.