MotoGP: Η Ducati ανακοίνωσε τους αναβάτες της για το 2021!

Bagnaia και Miller εργοστασιακοί
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/9/2020

Πριν από λίγοη Duati Corse ανακοίνωσε τους αναβάτες της στα MotoGP για το 2021 (εργοστασιακοί και δορυφορικοί της Pramac). Πιο συγκεκριμένα, στις σέλες των εργοστασιακών μοτοσυκλετών της Ducati θα βρίσκεται ο Francesco Bagnaia, μαζί με τον ήδη ανακοινωμένο από το εργοστάσιο, Jack Miller. Παράλληλα, ο Johann Zarco και ο Jorge Martin θα τρέξουν με τα χρώματα της Pramac Ducati την επόμενη σεζόν.

Ο Francesco –ή Pecco όπως είναι πιο γνωστός- Bagnaia, είχε πάρει τον τίτλο στην Moto2 το 2018, ενώ έτρεξε για πρώτη φορά ως rookie στα MotoGP πέρσι, με την Ducati Desmosedici GP της Pramac Racing Team. Έκτοτε, ο αναβάτης που προέρχεται από τις τάξεις της VR46 Academy έχει επιδείξει θεαματική βελτίωση, παλεύοντας για το βάθρο σε πολλούς αγώνες Grand Prix.

Με τον ομόσταυλό του, Jack Miller, θα συνεχίσουν να μοιράζονται το ίδιο box, καθώς και ο Αυστραλός από το Townsville, ο οποίος διανύει φέτος την έβδομη χρονιά του στην μεγάλη κατηγορία, θα ανήκει στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati Corse. Ο Miller έκανε το ντεμπούτο το 2011 στην κατηγορία GP125 και μετά από την μάχη που έδωσε για τον τίτλο στην Moto3 το 2014, μεταπήδησε απευθείας στα MotoGP, κάνοντας 93 αγώνες στις τρεις τελευταίες σεζόν με την ομάδα της Pramac.

Από την άλλη μεριά, οι δύο "νεοφώτιστοι" αναβάτες της Pramac έχουν αθροιστικά τρεις Παγκόσμιους τίτλους. Ο Johann Zarco, ο τριαντάχρονος Γάλλος, πήρε τον τίτλο στην Moto2 το 2015 και το 2016, ενώ φέτος αγωνίζεται με μοτοσυκλέτα της Ducati, για λογαριασμό της ομάδας Esponsorama, έχοντας ήδη μια pole position και μια τρίτη θέση στον αγώνα του Brno. Μαζί του, θα είναι ένας από τους rookie της χρονιάς, ο Jorge Martin, ο 22 ετών Ισπανός αναβάτης, ο οποίος ήταν πρωταθλητής της Moto3 το 2018 και φέτος διανύει την δεύτερη χρονιά του στην Moto2.

Η ανακοίνωση της Ducati αναφέρει επίσης ότι και οι τέσσερις αναβάτες θα οδηγούν την τελευταία εργοστασιακή έκδοση της Desmosedici GP, με τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά ακριβώς.

Ο Claudio Domenicali, CEO της Ducati, δήλωσε πως "οι αγώνες είναι ένα θεμελιώδες εξελικτικό στοιχείο για την εταιρείας μας. Είναι σημαντικό να συνεχίσουμε την επένδυσή μας στην έρευνα και την εξέλιξη, αλλά και να μην φοβόμαστε τις καινοτομίες και τις ανανεώσεις, προκειμένου να είμαστε επιτυχημένοι. Γι' αυτό και είμαι ενθουσιασμένος με τις συμφωνίες με νέους και ταλαντούχους αναβάτες, οι οποίοι μας κάνουν να κοιτάμε το μέλλον με αισιοδοξία." Δεν παρέλειψε όμως να τονίσει  ότι φέτος είναι επικεντρωμένοι στην προσπάθειά τους με τον Andrea Dovizioso και τον Danilo petrucci, οι οποίοι μαθηματικά βρίσκονται και οι δύο στο παιχνίδι της διεκδίκησης του τίτλου.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.