MotoGP: Η εκδίκηση της Honda

Το HRC αναδεικνύει την αδυναμία των κανονισμών
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

1/4/2019

Η Honda πήρε την "εκδίκησή" της από την Dorna και την FIM και πλέον διαθέτει κι αυτή ένα αεροδυναμικό βοήθημα που είναι εγκεκριμένο από τον τεχνικό διευθυντή των MotoGP, Danny Aldridge. Μόνο που το HRC δεν ήθελε να αποκτήσει κι αυτό ένα τέτοιο εξάρτημα όπως της Ducati, αλλά ο σκοπός της πήγαινε σε κάτι πολύ βαθύτερο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Το ότι η Honda έχασε στο δικαστήριο της FIM ήταν πολύ χειρότερο γι' αυτήν από την ήττα μέσα στην πίστα του Qatar. Ο Takeo Yokoyama, ο Τεχνικός Διευθυντής για τα MotoGP στο εργοστάσιο της Honda, έχασε την παραδοσιακή, ιαπωνική του ψυχραιμία, όταν κατάλαβε ότι ο Gigi Dall'Igna κατάφερε να το ξεγελάσει, ενώ οι δικαστές της FIM δικαίωσαν τον Ιταλό. Έτσι, ενώ η Aprilia, η Suzuki και η ΚΤΜ (τα άλλα τρία εργοστάσια που συνυπέγραψαν την ένσταση και την έφεση) αποφάσισαν ότι το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο και ικανό να ενθαρρύνει τους πάντες ώστε να ξεψαχνίσουν κάθε κανονισμό που διαθέτει ψήγματα ασάφειας, η Honda είχε μια διαφορετική άποψη.


Λίγες μέρες πριν τον αγώνα της Αργεντινής, το HRC παρουσίασε την δική του εκδοχή για το συγκεκριμένο εξάρτημα στον Aldridge, δηλώνοντας ότι ο ρόλος του ήταν να παράγει αεροδυναμικό φορτίο. Όπως ήταν φυσικό, το εξάρτημα απορρίφθηκε. Την επόμενη μέρα όμως ο Yokoyama επέστρεψε, προτείνοντας ένα άλλο, παρόμοιο εξάρτημα, το οποίο όμως είχε ως σκοπό το να παρέχει περισσότερο αέρα στο πίσω ελαστικό. Ο Aldridge μελέτησε την κατασκευή και έδωσε το "οk".
Όπως φαίνεται από αυτό το γεγονός, τα πολιτικά παιχνίδια εμπλέκονται για άλλη μια φορά με την τεχνολογία και το αποτέλεσμα είναι υπέρ της πολιτικής. Καταλαβαίνετε ότι ποτέ και κανείς μηχανικός δεν θα τοποθετούσε πάνω στην μοτοσυκλέτα του ένα εξάρτημα, αν δεν βελτίωνε την απόδοσή της. Η Honda όμως το έκανε αυτό για να τονίσει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα.
Πίσω στο αρχηγείο της στο Τόκιο, χρησιμοποίησαν όλους τους πόρους της (οικονομικούς και μηχανολογικούς) για να αποδείξουν ότι οι κανονισμοί "μπάζουν" και οι γκρίζες περιοχές είναι πολύ περισσότερες και μεγαλύτερες από αυτές που ξέρουμε ήδη. Το πρώτο εξάρτημα που απορρίφθηκε –και που στην Honda γνώριζαν πολύ καλά ότι θα συμβεί αυτό- ήταν απλώς ένα πρόσχημα για να αποδειχθεί το πόσο εύκολα μπορεί να περάσει κανείς από το αντικανονικό στο νόμιμο.


Μπορεί να ακούγεται κάπως περίεργο όλο αυτό, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο Yokoyama πέρασε το μήνυμα που ήθελε και πέτυχε τον σκοπό του, ο οποίος προφανώς και δεν ήταν το να αντιγράψει την Ducati. Ήταν μια δήλωση από πλευράς Honda ότι ξέρουν και μπορούν κι οι ίδιοι να "παίξουν το παιχνίδι" χρησιμοποιώντας τα όπλα του Dall'Igna για να παρακάμψουν τους κανονισμούς.
Σίγουρα αυτή η ιστορία θα έχει πολύ μέλλον ακόμη, αν δεν παρέμβει η Dorna για να θέσει ένα τέλος σε όλα αυτά, κάτι όμως που προς το παρόν δεν έχει συμβεί κι ούτε διαφαίνεται ότι μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον…

Ετικέτες

Isle of Man Classic TT: Σαρωτική νίκη Michael Dunlop με GSX-R750 SRAD και ιστορικό ρεκόρ γύρου

Ο Βασιλιάς του Νησιού δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του
classic tt 2026
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

24/8/2026

Μια αρμάδα Suzuki GSX-R750 και άλλη μια Kawasaki ZXR750 πρωταγωνίστησαν στη λίστα συμμετοχών του αγώνα Formula One Classic TT, που έγινε το απόγευμα της Κυριακής 23/8 στο Isle of Man. Μεταξύ αυτών ο Michael Dunlop με το ίδιο GSX-R750 SRAD της Team Classic Suzuki με το οποίο είχε ξανατρέξει στο Νησί στο παρελθόν, αλλά και ένα ρόστερ με έμπειρους αναβάτες και μερικές ιδιαίτερες και ξεχωριστές μοτοσυκλέτες, όπως δυο Yamaha YZF750, μια μοναχική Suzuki RG500 και μια σπανιότατη Norton Rotary WRS 588 στα χέρια του Peter Hickman, ο οποίος ωστόσο δεν τερμάτισε μετά από μηχανική βλάβη στον δεύτερο γύρο.

classic tt
O Michael Dunlop (#6, Suzuki GSX-R750) μπροστά από τον Jamie Coward (#4, Kawasaki ZXR750)

Ο αγώνας ξεκίνησε με τον Mike Browne και την Kawasaki ZXR750 του να οδηγεί τη μάχη, ωστόσο στον δεύτερο γύρο του αγώνα ο Dunlop τον προσπέρασε και άρχισε να απομακρύνεται σταθερά.

classic tt
Mike Browne (Kawasaki ZXR750)

Ό,τι κι αν δοκίμασαν οι αντίπαλοί του δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, καθώς ο πολυνίκης του ΤΤ γυρνούσε τη Mountain Course ταχύτερα από κάθε άλλον και στον τρίτο και τελευταίο γύρο κατάφερε ένα ιστορικό ρεκόρ. Με έναν γύρο μέσης ωριαίας ταχύτητας 129.078 mph (207,7 km/h) ο Dunlop πήρε τη νίκη με διαφορά άνω των 20 δευτερολέπτων από τον δεύτερο, Jamie Coward (Kawasaki ZXR750), ο οποίος στο μεταξύ είχε υποβιβάσει τον Browne στην τρίτη θέση.

classic tt
O Peter Hickman με τη Norton WSS 588 Rotary ατυχώς εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη

Ο Dunlop ήταν ο μοναδικός αναβάτης της κατηγορίας που έγραψε γύρο άνω των 129 μιλίων ανά ώρα και διέλυσε έτσι ένα ρεκόρ για το Classic TT που κρατούσε εννιά χρόνια και είχε επιτευχθεί από τον Bruce Anstey. Για να αντιληφθούμε πόσο γρήγορα κινήθηκε ο Dunlop, ο τρίτος γύρος του ήταν 13 δευτερόλεπτα ταχύτερος από το ρεκόρ που κατέρριψε, ενώ ο συνολικός του χρόνος στους τρεις γύρους του αγώνα ήταν παραπάνω από ένα λεπτό ταχύτερος από αυτόν που είχε σημειώσει ο Anstey όταν έγραφε το δικό του ρεκόρ!