MotoGP: Η επίσημη παρουσίαση της Suzuki Ecstar για το 2020! [video]

Νέα χρώματα για τα 60 χρόνια στους αγώνες
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

6/2/2020

Με ένα εντυπωσιακό video ξεκίνησε η παρουσίαση της ομάδας της Suzuki στα MotoGP για το 2020, το οποίο συνοψίζει τις περσινές της επιτυχίες. Χάρη στον Alex Rins, ο οποίος ανανέωσε τη συνεργασία του με τη Suzuki, το εργοστάσιο απ’ το Hamamatsu μέτρησε δύο νίκες το 2019, μια στο Texas και μια στο Silverstone, ενώ ο Ισπανός αναβάτης τερμάτισε 11 φορές μέσα στην πεντάδα και ήρθε τέταρτος στη βαθμολογία του πρωταθλήματος, με μόλις 6 βαθμούς να τον χωρίζουν απ’ τον Maverick Vinales που ήταν μπροστά του.

Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στην Sepang, εκεί που απ’ την Κυριακή που μας πέρασε έχουν ξεκινήσει οι επίσημες δοκιμές των ομάδων. Το 2020 είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για το εργοστάσιο απ’ το Hamamatsu, επειδή φέτος γιορτάζει τα 60 χρόνια απ’ την πρώτη του συμμετοχή στους αγώνες. Το 1960 η Suzuki έλαβε μέρος στο Isle of Man TT, ενώ δύο χρόνια αργότερα με τον Ernst Degner κέρδισε τον πρώτο αγώνα Grand Prix και τον πρώτο της τίτλο στη κατηγορία των GP50. Έκτοτε, η Suzuki μετρά 14 τίτλους συνολικά στο παλαμαρέ της.

Τα νέα γραφικά στις GSX-RR του Rins και του Mir είναι πολύ εντυπωσιακά και διαφορετικά, συγκριτικά με τις προηγούμενες χρονιές. Η μονοτονία του γαλάζιου που έσπαγε με τις λεπτομέρειες του έντονου κίτρινου, έχει δώσει τη θέση της πλέον στη διχρωμία του ασημί με γαλάζιο, κάνοντας τις μοτοσυκλέτες της να ξεχωρίζουν –προς το παρόν- απ’ τις υπόλοιπες του grid.


Ο Team Manager, Davide Brivio, ήταν ο πρώτος που πήρε το λόγο και αναφέρθηκε στις επιτυχίες της περσινής σεζόν, στην προσπάθεια των μηχανικών και των αναβατών για την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας, καθώς και στο πόσο έντονος είναι πλέον ο ανταγωνισμός στα MotoGP. Αντίστοιχα, οι δηλώσεις του Technical Manager της ομάδας, Ken Kawauchi, ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με του κ. Brivio, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο πόσο σκληρά δουλεύουν οι μηχανικοί της Suzuki στο εργοστάσιο της Ιαπωνίας, για να προσφέρουν στους αναβάτες τους μια πολύ ανταγωνιστική μοτοσυκλέτα.

Ο Sylvain Guintoli, αναβάτης εξέλιξης της Suzuki, ήταν ο επόμενος που μίλησε στην παρουσίαση και αποκάλυψε πως κατά τη διάρκεια των δοκιμών στη Sepang, η ομάδα δοκίμασε αρκετά νέα εξαρτήματα στην GSX-RR και μερικές καινοτομίες –μάλιστα είπε πως δεν μπορεί να μπει σε λεπτομέρειες για αυτά- ολοκληρώνοντας 200 γύρους στη πίστα.

Πριν την παρουσίαση των αναβατών της ομάδας, η Suzuki είχε ετοιμάσει από ένα video με την πορεία του καθενός και το πώς αισθάνεται όταν βρίσκεται στη σέλα της GSX-RR. Ο Rins πέρσι κατέκτησε την πρώτη νίκη της καριέρας του στα MotoGP, ολοκληρώνοντας ένα απ’ τα όνειρά του. Εξελίχθηκε περισσότερο σαν αναβάτης και η μεγαλύτερη εμπειρία που απέκτησε πέρσι ήταν ότι έμαθε να οδηγεί έχοντας τα ηνία του αγώνα, χωρίς να ακολουθεί τις γραμμές κάποιου άλλου αναβάτη. Από την άλλη, ο Joan Mir είναι στο δεύτερο χρόνο του στα MotoGP και ο στόχος του είναι να αποκτήσει περισσότερη εμπειρία και για αυτό το λόγο –όπως όλοι οι αναβάτες- εστίασε στη φυσική του κατάσταση το χειμώνα και στο ήπιο οδηγικό στιλ που απαιτεί η GSX-RR απ’ τον αναβάτη της.

Δείτε παρακάτω το video της παρουσίασης

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.