MotoGP Jerez: Ducati, Yamaha και Aprilia κυριαρχούν την πρώτη ημέρα

Πρώτη η KTM στην FP1

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/4/2021

Στο GRAN PREMIO RED BULL DE ESPAÑA ταχύτερος ο Bagnaia στην FP2 και ο Binder στην FP1 που όμως δεν κράτησε τον ίδιο ρυθμό αργότερα το μεσημέρι με τον Aleix Espargaro να είναι τρίτος αλλά να έχει σταθερότερη απόδοση συνολικά για την σημερινή ημέρα. Όπως σταθερά βελτιωμένη παραμένει η Aprilia από την αρχή της σεζόν, μία εξέλιξη που όλοι την περιμέναμε αλλά κανείς δεν μπορούσε να είναι βέβαιος πως θα έρθει – κι ελπίζουμε να γίνεται μόνο καλύτερα.

Η Yamaha από την άλλη είναι η εταιρεία με την καλύτερη συνολικά επίδοση της ημέρας καθώς ο Quartararo ήταν δεύτερος στην FP2 και είχε Morbidelli και Vinales στην πρώτη πεντάδα, καταλαμβάνοντας λοιπόν τις τρεις από τις πέντε θέσεις!

Ο Binder νωρίτερα πήρε τον πρώτο χρόνο από τον Aleix Espargaro στην καρό σημαία με εξαιρετικά μικρή διαφορά, όπως μικρές ήταν και διαφορές για όλους. Έπρεπε να κατέβεις στην 18^η θέση συναντώντας τον Petrucci για να περάσεις οριακά το δευτερόλεπτο διαφοράς από τον πρώτο!

Λιγότερο ασφυκτικά τα πράγματα στην FP2 αλλά και πάλι οι διαφορές ήταν εξαιρετικά κοντινές κι έπρεπε να φτάσεις στην 15^η θέση για να περάσεις το δευτερόλεπτο.

Στην FP2 ο Morbidelli κράτησε πρώτο χρόνο για μεγάλη διάρκεια πριν αρχίσουν επιθέσεις και οι υπόλοιποι, περίπου όπως έγινε στην FP1 με τον Aleix Espargaro. Ο Quartararo έφτασε πολύ κοντά να πάρει τον πρώτο χρόνο αλλά ο Bagnaia έκανε την διαφορά παρά την ζεστή ημέρα που ταλαιπωρούσε τα ελαστικά, την αχίλλειο πτέρνα των Ducati. Βέβαια στον αγώνα αναμένεται να είναι ακόμη πιο δύσκολες οι συνθήκες με την πρόβλεψη της Michelin να είναι πως οι περισσότεροι θα πάνε στην σκληρή γόμα για μπροστά.

Καλά πήγαινε στην αρχή της FP2 και ο Tito Rabat, μέχρι που σημείωσε πτώση. Η Pramac τον επαναφέρει για αυτόν τον αγώνα μέχρι να αναρρώσει από το τριπλό χειρουργείο ο Martin ξεπληρώνοντας το χρέος που έχει η Ducati σε αυτόν. Ο Marquez που ήταν τρίτος στην FP1 δεν βγήκε για την τελευταία επίθεση στα χρονόμετρα με αποτέλεσμα να πέσει στην 16^η θέση της κατάταξης με τον Miller και τον Mir να βρίσκονται επίσης εκτός δεκάδας, στην 12^η και 13^η θέση αντίστοιχα. Οι χρόνοι:

Κατάταξη FP1:

Θέση	*Αναβάτης*	*ΜΟΤΟ*	*Χρόνος*	*Διαφ.*	*Προηγ.*
1	Brad Binder	KTM	1'38.013
2	Aleix Espargaro	Aprilia	1'38.204	0.191	0.191
3	Marc Marquez	Honda	1'38.291	0.278	0.087
4	Francesco Bagnaia	Ducati	1'38.301	0.288	0.010
5	Fabio Quartararo	Yamaha	1'38.344	0.331	0.043
6	Johann Zarco	Ducati	1'38.397	0.384	0.053
7	Miguel Oliveira	KTM	1'38.398	0.385	0.001
8	Pol Espargaro	Honda	1'38.433	0.420	0.035
9	Maverick Viñales	Yamaha	1'38.434	0.421	0.001
10	Joan Mir	Suzuki	1'38.484	0.471	0.050
11	Takaaki Nakagami	Honda	1'38.484	0.471
12	Franco Morbidelli	Yamaha	1'38.492	0.479	0.008
13	Lorenzo Savadori	Aprilia	1'38.630	0.617	0.138
14	Alex Rins	Suzuki	1'38.706	0.693	0.076
15	Stefan Bradl	Honda	1'38.764	0.751	0.058
16	Alex Marquez	Honda	1'38.819	0.806	0.055
17	Jack Miller	Ducati	1'38.871	0.858	0.052
18	Danilo Petrucci	KTM	1'39.054	1.041	0.183
19	Enea Bastianini	Ducati	1'39.110	1.097	0.056
20	Valentino Rossi	Yamaha	1'39.299	1.286	0.189
21	Tito Rabat	Ducati	1'39.502	1.489	0.203
22	Luca Marini	Ducati	1'39.531	1.518	0.029
23	Iker Lecuona	KTM	1'39.825	1.812	0.294
*Κατάταξη* *FP2*
1	Francesco Bagnaia	Ducati	1'37.209
2	Fabio Quartararo	Yamaha	1'37.387	0.178	0.178
3	Aleix Espargaro	Aprilia	1'37.646	0.437	0.259
4	Franco Morbidelli	Yamaha	1'37.704	0.495	0.058
5	Maverick Viñales	Yamaha	1'37.726	0.517	0.022
6	Takaaki Nakagami	Honda	1'37.775	0.566	0.049
7	Miguel Oliveira	KTM	1'37.816	0.607	0.041
8	Alex Rins	Suzuki	1'37.847	0.638	0.031
9	Johann Zarco	Ducati	1'37.888	0.679	0.041
10	Brad Binder	KTM	1'37.896	0.687	0.008
11	Stefan Bradl	Honda	1'37.939	0.730	0.043
12	Jack Miller	Ducati	1'37.965	0.756	0.026
13	Joan Mir	Suzuki	1'38.040	0.831	0.075
14	Pol Espargaro	Honda	1'38.115	0.906	0.075
15	Luca Marini	Ducati	1'38.274	1.065	0.159
16	Marc Marquez	Honda	1'38.295	1.086	0.021
17	Danilo Petrucci	KTM	1'38.462	1.253	0.167
18	Enea Bastianini	Ducati	1'38.516	1.307	0.054
19	Lorenzo Savadori	Aprilia	1'38.594	1.385	0.078
20	Alex Marquez	Honda	1'38.618	1.409	0.024
21	Valentino Rossi	Yamaha	1'38.698	1.489	0.080
22	Iker Lecuona	KTM	1'38.713	1.504	0.015
23	Tito Rabat	Ducati	1'39.023	1.814	0.310

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!