MotoGP: Κάλιο αργά παρά ποτέ για Espargaro και Vinales

Παραμένουν τελικά οι Maverick Vinales και Aleix Espargaro στο Noale
Από το

motomag

26/5/2022

Μόλις πρόσφατα ο Aleix Espargaro εξέφρασε ανοικτά τα παράπονα για την αργοπορία της Aprilia, όσον αφορά την ανανέωση του συμβολαίου του με την ίδια. Ειδικότερα μετά τα πολύ καλά αποτελέσματα που πρώτη φορά βλέπουν οι δυο τους με μία νίκη και τρία συνεχόμενα βάθρα, μέχρι να φτάσουμε στο Mugello, υπήρξε δυσφορία για την απραξία της Aprilia. Κάτι που είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως φέτος η silly season όπως ονομάζεται στα MotoGP η μεταγραφική περίοδος, έχει πάρει φωτά με την αναταραχή που δημιουργήθηκε από την αποχώρηση της Suzuki από τα MotoGP.

Σήμερα, τελικώς, η Aprilia με μία συνέντευξη τύπου ανακοίνωσε την επέκταση των συμβολαίων και των δύο αναβατών της. Η τιμή ανανέωσης για το συμβόλαιο του Aleix υπολογίζεται στα 2 εκατομμύρια ευρώ.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα λόγια των δύο αναβατών και του CEO της Aprilia Racing, Massimo Rivola που ειπώθηκαν στη συνέντευξη τύπου.

Maverick Vinales: «Είμαι πολύ χαρούμενος που θα συνεχίσω να δουλεύω με την ομάδα της Aprilia Racing. Οι ορίζοντές μας τώρα διευρύνονται και θα μπορούμε να εργαζόμαστε με συνέπεια ώστε να πετύχουμε φιλόδοξους στόχους. Πιστεύω σε αυτό το εγχείρημα και είμαι χαρούμενος που είμαι κι εγώ μέρος του. Θεωρώ το κλίμα που υπάρχει στην Aprilia φανταστικό και αυτό μου δίνει την ηρεμία και την επιβεβαίωση ότι εγώ και η ομάδα θα προχωρήσουμε όπως μας αξίζει.»

Aleix Espargaro: «Αυτή η επιβεβαίωση ήταν ότι ακριβώς συνέστησε ο γιατρός. Έχουμε εργαστεί σκληρά και έχουμε μεγαλώσει μαζί. Ήμασταν μία ελπίδα, τώρα είμαστε η πραγματικότητα. Είχαμε ήδη δει καθαρά τα σημάδια προόδου μας το 2021, και τώρα μπορούμε παλεύουμε με συνέπεια με τους καλύτερους του κόσμου. Το να συνεχίσω να το κάνω αυτό με την Aprilia είναι για μένα μία πηγή περηφάνιας. Μπορούμε να μεγαλώσουμε ακόμη περισσότερο και θέλουμε να το δείξουμε αυτό στην πίστα.»

Massimo Rivola: «Ό,τι καλό έχουμε κάνει αυτή τη σεζόν είναι ο καρπός πολλών συστατικών, σίγουρα η αξία των σχεδιαστών και των τεχνικών μας που καθοδηγούνται από τον Romano Albesiano, τη γενικότερη ανάπτυξη του αγωνιστικού μας τμήματος και, σε μεγάλο βαθμό, η συνεργασία που έχει περίτεχνα αναπτύξει ο Αρχηγός Aleix με τη μοτοσυκλέτα και την ομάδα. Έτσι λοιπόν θέτουμε ως στόχο να συνεχίσουμε με αυτές τις βάσεις, και με τον Aleix και με τον Maverick, και είμαι πολύ χαρούμενος με τις σημερινές ανακοινώσεις. Έχουμε ακόμα να κάνουμε πολύ δρόμο και τώρα έχουμε την ψυχραιμία να το κάνουμε.»

Κάπου εδώ να πούμε πως ο 32χρόνος Aleix, μετά την συνέντευξη τύπου, εξέφρασε πως δεν είχε κάποια άλλη προοπτική στο μυαλό του εκτός του να κρεμάσει τα γάντια του, σε περίπτωση που δεν ανανεωνόταν το συμβόλαιό του με την Aprilia.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.