MotoGP Κατάρ: Vinales pole position καταστροφή για Rossi-Lorenzo

Ξανά πήρε “μουλάρι” ο Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/3/2019

Την υγρασία και την πτώση θερμοκρασίας καταριέται ο Lorenzo για την δεύτερη φορά που βρέθηκε στην άσφαλτο εγκαταλείποντας στην Q1, στην οποία και βρέθηκε εξαιτίας νεότερης πτώσης, με τον Marquez να ακολουθεί μία στην FP3 πέντε λεπτά αργότερα και μία στην FP4. Ήταν μία δύσκολη ημέρα για την Honda, που σημείωνε τις πτώσεις την μία πίσω από την άλλη και γλυκόπικρη για την Yamaha που είχε τον Vinales στην pole position και τον Rossi να αντιμετωπίζει θέματα ρυθμίσεων και πρόσφυσης του εμπρός ελαστικού από την Παρασκευή. Σε κάθε περίπτωση η Yamaha είχε μία εξαιρετική εδώ παρουσία με τον Vinales να είναι πραγματικός θεός εκεί μέσα, και τον Fabio Quartararo να κάνει την έκπληξη. Ο Vinales οδήγησε στο απόλυτο όριο αμέσως, κάνοντας τον καλύτερο χρόνο απευθείας στον δεύτερο γύρο ενώ οι συνθήκες ήταν άσχημες με τον Marquez να λέει αργότερα πως αν τα πράγματα είναι έτσι κι αύριο, τότε θα γίνει αγώνας επιβίωσης. Ο Vinales πάει για επανάληψη του 2017 και μακάρι να το καταφέρει, από την στιγμή που βρίσκεται στην ημέρα του. Η πίστα αυτή, όπως λέγαμε νωρίτερα, είναι από τις πλέον αγαπημένες του, ακόμη κι έτσι, με πολύ δυνατό αέρα και απότομη πτώση της θερμοκρασίας.

Στον αέρα απέδωσε και την πτώση του ο Marquez στην FP3 μόλις μερικά λεπτά μετά από τον Lorenzo. Βρέθηκε να πατά στο κερμπ και το εμπρός ελαστικό έχασε την πρόσφυση στο ακάθαρτο με τον τρόπο που συμβαίνει στην υδρολίσθηση. Η πίστα του Κατάρ όταν έχει τόσο δυνατό αέρα, επιφυλάσσει κανονική αμμοβολή στις μοτοσυκλέτες και τώρα οι προσευχές όλων είναι η αυριανή ημέρα να κυλίσει ομαλότερα.

Στην Q1 ο Crutchlow πέρασε με ευκολία εμπρός παίρνοντας το πρώτο από τα δύο χρυσά εισιτήρια, με τον Nakagami να επωφελείται από τις πτώσεις καθώς ήταν ιδιαίτερα γρήγορος αλλά όχι τόσο που να ήταν βέβαιο πως θα κρατούσε την θέση αν δεν συνέβαιναν πτώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Pol Espargaro. Ο νεαρός αναβάτης της ΚΤΜ, την αποκλειστική συνέντευξη του οποίου φιλοξενούσαμε πρόσφατα, ήταν σε εξαιρετική φόρμα δείχνοντας τον δρόμο στον Zarco, ο οποίος είχε κι αυτός άσχημη ημέρα με δύο πτώσεις. Αργότερα θα έπεφτε και ο Espargaro, ωστόσο σε κάθε περίπτωση η πρόοδος της KTM είναι δεδομένη και είναι θεαματική.

Ο Rossi πάλευε στις τελευταίες θέσεις και μόλις στο τέλος κατάφερε να ανέβει στην τέταρτη θέση της Q1 που σημαίνει 14ος γενικής και πίσω από την δορυφορική Ducati του Bagnaia. Μία απογοητευτική εικόνα, αν και ο Rossi είναι αναβάτης της Κυριακής που σημαίνει πως την ημέρα του αγώνα κάνει τα θαύματα και θαύμα θα είναι αν βρεθεί να παίζει για την τρίτη θέση του βάθρου, πόσο μάλλον ψηλότερα…

Ο Lorenzo που θα είχε σίγουρα το ένα από τα δύο εισιτήρια που διαθέτει η Q1 προς την Q2 θα σημείωνε μία από τις πτώσεις για την κατάταξη καθώς αυτές θα ήταν πολλές με του Jack Miller αργότερα να είναι η πλέον δυνατή, με τον αναβάτη να είναι πλήρως καλά και τον αερόσακο της στολής να κάνει την δουλειά του. Ο Lorenzo κατηγόρησε τις συνθήκες της πίστας για την δεύτερη πτώση του, ενώ είχε ήδη νωρίτερα επισκεφτεί περπατώντας το ιατρικό κέντρο για να είναι βέβαιος πως δεν έχει επηρεαστεί το πρόσφατο χειρουργείο.

Με τον Vinales να πραγματοποιεί απευθείας τον καλύτερο χρόνο, οι υπόλοιποι ήξεραν που στόχευαν αλλά ήταν αδύνατο να το πράξουν. Στο πρώτο κομμάτι της πίστας τα πάντα ήταν εύκολα, δεν υπήρχε αναβάτης που να μην έχει κάνει καλύτερο χρόνο, μετά όμως έχαναν έναντι της Yamaha και μάλιστα πολύ. Ο Marquez με την αγωνία να βελτιώσει τον χρόνο του πήρε δεύτερο «μουλάρι», αυτή την φορά τον Petrucci αντί του Vinales που χρησιμοποίησε εχθές. Η Ducati, ειδικά στην έξοδο της τελευταίας στροφής πριν την καρό σημαία και την λήξη, ήταν εξαιρετικά γρήγορη και η Honda πίσω της κέρδιζε δέκατα με τον Marquez να φτάνει ιδιαίτερα κοντά στον πίσω τροχό για να φτάσει εμπρός, πράγμα που κατάφερε. Ο Dovizioso επίσης δεν τα βρήκε εύκολα, ο αέρας ήταν ο χειρότερος εχθρός του όπως είπε, ωστόσο πήρε επάξια την δεύτερη θέση.

Αν ο καιρός συνεχίσει έτσι και αύριο, τότε αυτός θα είναι που θα επηρεάσει περισσότερο τις εξελίξεις με ύπουλες πτώσεις που ο θεατής από μακριά δεν θα μπορεί εύκολα να αποδώσει στις συνθήκες. Το Κατάρ δεν θα προσφέρει αύριο πολλές διαφορετικές γραμμές, αν δεν κοπάσει ο αέρας… Θα δούμε μία πολύ δυνατή εκκίνηση και από εκεί και πέρα, από την πρώτη στροφή και μετά, καμία πρόβλεψη δεν είναι έστω κι ελάχιστα ισχυρή…

 

Αποτελέσματα κατάταξης

 

Pos.
Rider
Bike
Km/h
Time
Gap 1st/Prev.
1
Maverick VIÑALES
Yamaha
329.3
1'53.546
 
2
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
342.0
1'53.744
0.198 / 0.198
3
Marc MARQUEZ
Honda
346.0
1'53.745
0.199 / 0.001
4
Jack MILLER
Ducati
344.7
1'53.809
0.263 / 0.064
5
Fabio QUARTARARO
Yamaha
335.1
1'53.946
0.400 / 0.137
6
Cal CRUTCHLOW
Honda
346.4
1'54.095
0.549 / 0.149
7
Danilo PETRUCCI
Ducati
338.7
1'54.200
0.654 / 0.105
8
Franco MORBIDELLI
Yamaha
332.4
1'54.236
0.690 / 0.036
9
Takaaki NAKAGAMI
Honda
336.7
1'54.239
0.693 / 0.003
10
Alex RINS
Suzuki
335.5
1'54.257
0.711 / 0.018
11
Joan MIR
Suzuki
338.7
1'54.390
0.844 / 0.133
12
Aleix ESPARGARO
Aprilia
342.2
1'54.917
1.371 / 0.527
Αποτελέσματα Q1 διαφορές από τον πρώτο της Q1 (χωρίς τους 2 πρώτους)
13
Francesco BAGNAIA
Ducati
338.8
1'54.472
0.202 / 0.041
14
Valentino ROSSI
Yamaha
336.3
1'54.537
0.267 / 0.065
15
Jorge LORENZO
Honda
339.6
1'54.563
0.293 / 0.026
16
Pol ESPARGARO
KTM
333.9
1'54.740
0.470 / 0.177
17
Miguel OLIVEIRA
KTM
338.9
1'55.122
0.852 / 0.382
18
Tito RABAT
Ducati
344.0
1'55.428
1.158 / 0.306
19
Andrea IANNONE
Aprilia
343.4
1'55.464
1.194 / 0.036
20
Karel ABRAHAM
Ducati
341.3
1'55.642
1.372 / 0.178
22
Johann ZARCO
KTM
332.5
1'55.797
1.527 / 0.155
22
Hafizh SYAHRIN
KTM
337.3
1'55.937
1.667 / 0.140
23
Bradley SMITH
Aprilia
335.7
1'56.036
1.766 / 0.099

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.