MotoGP Le Mans: Δραματικές στιγμές με νίκη Petrucci και Marquez στο βάθρο!

Ducati – Honda – KTM στο βάθρο!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/10/2020

Δεν υπάρχει τελικά περίπτωση να δεις βαρετό αγώνα το 2020, ακόμη κι αν έχουν φύγει μπροστά τρεις Ducati με τελευταίο τον Miller να παίζει τον ρόλο του μπουλντόγκ που δεν θα αφήσει κανέναν να περάσει. Ακόμη κι έτσι, δεν γίνεται να προεξοφλήσει κανείς την συνέχεια, όπως φάνηκε σήμερα.

Καταρχήν είδαμε ξανά Honda στις οθόνες! Αυτά τα χρώματα είχαν πολύ καιρό να παίξουν για το βάθρο και να πρωταγωνιστήσουν στην εξέλιξη του αγώνα, αλλά να που θα γινόταν και αυτό.

Ξεκινήσαμε με έναν καιρό που προμηνούσε βροχή χωρίς όμως να την έχουμε μέχρι και την στιγμή που βγήκαν οι αναβάτες στην γραμμή της εκκίνησης. Τότε ήταν που ο αγώνας ανακηρύχθηκε βρόχινος και ακολουθήθηκε αποχώρηση και νέα διαδικασία γρήγορης εκκίνησης.

Χθες λέγαμε πως η εκκίνηση θα είναι πολύ δύσκολη για τον Quartararo έχοντας πίσω του τρεις Ducati, αλλά βάζοντας και την βροχή στην οποία ο Γάλλος έχει μικρή εμπειρία με αυτά τα ελαστικά και αυτή την μοτοσυκλέτα, τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα.

Οι Ducati έφυγαν μπροστά και εμφανίστηκε και ο Crutchlow να φιγουράρει για την πρώτη τριάδα, ο Quartararo κρατήθηκε και έστριψαν όλοι μαζί με τις Ducati πρώτες φτάνοντας στην τρίτη στροφή όπου ο Rossi θα χάσει πρόσφυση πίσω και θα βγει πολύ νωρίς από τον αγώνα. Ο Mir κάνει ό,τι μπορεί για να μην τον πατήσει και βγαίνει εκτός πίστας μαζί με τον Vinales χάνοντας και οι δύο πολύτιμες θέσεις και χρόνο.

Μπροστά γρήγορα μένουν οι τρεις Ducati με τον Petrucci να οδηγεί τον αγώνα, τον Dovizioso και τον Miller πίσω του και τον Quartararo να χάνει θέσεις σαν πέτρα στην θάλασσα. Αντίθετα ο Alex Marquez από το τέλος της γραμμής εκκίνησης έχοντας ξεκινήσει 18ος τα πήγαινε πολύ καλύτερα στον πρώτο του αγώνα με βροχή στα MotoGP. Κανείς όμως δεν περίμενε πως θα ανέβει στο βάθρο.

Αντιθέτως το βάθρο έμοιαζε κλειδωμένο σε τρεις Ducati οι οποίες και είχαν ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους. Ο Pol Espargaro πήγαινε επίσης καλύτερα από τους υπόλοιπους όμως ήταν ο Rins που άρχισε να ξεχωρίζει. Έχοντας την μεσαία γόμα η Suzuki έγινε η πιο γρήγορη μοτοσυκλέτα στην πίστα σταθερά γύρο με τον γύρο.

Πρώτος άκουσε ο Dovizioso στην δεύτερη θέση τι πρόκειται να γίνει, η ομάδα του έστειλε μήνυμα πως τον ακολουθεί ο Rins την στιγμή που ο Rins ήταν ακόμη τρεις μοτοσυκλέτες πίσω. Καταλάβαιναν όμως στην Ducati πως στην ευθεία της εκκίνησης ο Dovizioso βλέπει στην ταμπέλα την απόσταση με τον Miller πίσω του και θα νομίζει πως δεν υπάρχει κίνδυνος έχοντας ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, με τον Rins όμως να είναι σίγουρο πως θα τους φτάσει έτσι όπως οδηγούσε.

Αμέσως μετά ενημερώνεται ο Miller στην τρίτη θέση και τέλος ο Petrucci τέρμα μπροστά. Εκεί καταλαβαίνουν πως ο ρυθμός ασφαλείας που έχουν τους προστατεύει από όλους εκτός του Rins που εκείνη των ώρα έφτασε την τελευταία Ducati της αγέλης.

Ο Miller έκανε την καλύτερη δουλειά σαν οπισθοφυλακή, με το που τον πέρασε ο Rins αντεπιτέθηκε αμέσως και συνέχισε τον αγώνα του κρατώντας τον Rins και ακυρώνοντας τις επιθέσεις του, παίρνοντας την τρίτη θέση πίσω κάθε φορά.

Ο Petrucci βελτίωσε τον ρυθμό αντιλαμβανόμενος πως η Suzuki ερχόταν για να τον περάσει και ο Dovizioso θεώρησε πως μπορούσε να το κάνει ακόμη καλύτερα. Πέρασε εμπρός βάζοντας τον Petrucci στην δεύτερη θέση, όσο ο Miller έπαιρνε για άλλη μία φορά την θέση από τον Rins. Πίσω ο Morbidelli θα έπεφτε, θα έμπαινε στην πίστα αλλά με την κάμερα να κρέμεται του έβγαλαν μήνυμα να βγει και εγκατέλειψε τον αγώνα.

Ο Petrucci αντιστέκεται και οδηγεί το θέμα με τον Dovizioso σε κόντρα, κρατά τα φρένα για να στρίψει από την εξωτερική στο εσάκι κάνοντας την εσωτερική και έρχεται ο Rins από τέρμα μέσα, με αυτό που λέμε «αφρενάριστος» σε μία κίνηση που ήθελε πολύ τσαμπουκά και δεν θα την έκανε και κανείς άλλος. Αλλά την έφερε εις πέρας καθαρά με μία υποψία ντριφταρίσματος κάνοντας στάντουιτς τον Dovizioso πάνω στον Petrucci με τον Miller να βγαίνει εκτός πίστας για να μην τους χτυπήσει. Διότι ξαφνικά γέμισε μπροστά του η πίστα μοτοσυκλέτες δεν είχε καμία γραμμή δική του. Βγαίνει εκτός, κόβοντας το εσάκι και αφήνει σωστά τον Rins να περάσει σηκώνοντας το χέρι, με τον Dovizioso να μένει πίσω τους.

Ο Miller θα συνέχιζε να κυνηγά τον Rins μέχρι που θα έσπαγε η μοτοσυκλέτα του, για άλλη μία φορά. Εξοργισμένος έφτασε στο box ουρλιάζοντας και πετώντας τα γάντια του στους μηχανικούς σε μία εικόνα που δεν είναι η καλύτερη για την ομάδα αλλά που δεν γίνεται και να μην την δικαιολογήσει κανείς…
Ο δρόμος ήταν ανοικτός για τον Rins διότι είχε τον ρυθμό να πάρει την νίκη από τον Petrucci και να κάνει κάτι απίθανο για την Suzuki. Και εκεί ακριβώς έπεσε, εκεί που είχε πάει να κάνει την διπλή προσπέραση πιο πριν… Προσπαθεί να βγει γρήγορα ξανά στην πίστα για να κρατήσει τους πόντους, μιας και από τις πολλές πτώσεις όλα ήταν πιθανά, και πάνω στην φούρια μένει στην κάμερα πιασμένος ένας ιμάντας από τους κριτές που τον βοηθούσαν. Του έβγαλαν μήνυμα να βγει εκτός, και εκείνη την ώρα ο ιμάντας πιάστηκε και στην πίσω δαγκάνα, σταμάτησε τον πέταξε στην άκρη και συνέχισε τον αγώνα, χωρίς τελικά να πάρει πόντους καθώς έμεινε στην 16η θέση.

Μπροστά δεν θα είχε τελειώσει το δράμα. Ο Dovizioso δεν γίνεται να κρατηθεί στην δεύτερη πλέον θέση, πίσω του ο Pol Espargaro έχει χάσει την μάχη από τον Alex Marquez που τον παρακολουθούμε τόση ώρα να ανεβαίνει θέση – θέση και να πηγαίνει για την Ducati.

Ο Marquez περνά τον Dovizioso και μαζί του αμέσως και ο Pol Espargaro καθώς ο Ιταλός δεν είχε καθόλου πρόσφυση από το πίσω ελαστικό! Αν ο αγώνας είχε λίγους γύρους ακόμη ο Zarco θα είχε αλλάξει πλήρως την κατάταξη από την στιγμή που γυρνούσε ταχύτερα από όλους σε έναν αγώνα που νόμιζες πως θα είναι πολύ βαρετός μετά τους πρώτους δύο γύρους και κατέληξε άκρως απρόβλεπτος!

Με την νίκη του Petrucci 7 διαφορετικοί αναβάτες έχουν ανέβει στο πρώτο σκαλί του βάθρου αυτή την σεζόν και με την δεύτερη θέση του Marquez 15 διαφορετικοί έχουν καλύψει τις υπόλοιπες θέσεις! Ο Mir δεν κατάφερε να περάσει και τον Quartararo ώστε να κερδίσει λίγους πόντους ακόμη ωστόσο είναι πλέον δεύτερος στην βαθμολογία του πρωταθλήματος που δεν ξέρεις που θα κλείσει…

Α/Α
N#
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
9
Ducati
142.1
45'54.736
2
73
Honda
142.1
+1.273
3
44
KTM
142.1
+1.711
4
4
Ducati
141.9
+3.911
5
5
Ducati
141.9
+4.310
6
88
KTM
141.9
+4.466
7
30
Honda
141.8
+5.921
8
6
Honda
141.3
+15.597
9
20
Yamaha
141.3
+16.687
10
12
Yamaha
141.3
+16.895
11
36
Suzuki
141.3
+16.980
12
33
KTM
140.8
+27.321
13
63
Ducati
140.4
+33.351
14
41
Aprilia
140.2
+39.176
15
27
KTM
139.6
+51.087
 
42
Suzuki
138.4
+1'14.190
Εγκατέλειψαν
 
43
Ducati
139.9
7 Laps
 
21
Yamaha
136.7
8 Laps
 
35
Honda
141.0
9 Laps
 
53
Ducati
133.5
12 Laps
 
38
Aprilia
138.4
18 Laps
 
46
Yamaha
 
0 Lap

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.