MotoGP – Maverick Vinales: Το άσχημο πρόσωπο των social media

Ο Ισπανός διέγραψε τον λογαριασμό του στο Twitter

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/4/2021

Τα social media, ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν προτιμάτε, είναι κατά γενική ομολογία ένα από τα ισχυρότερα "εργαλεία" επικοινωνίας στην σύγχρονη εποχή, αλλά ταυτόχρονα και μια από τις μεγαλύτερες "μάστιγες" της κριτικής σκέψης. Τα πρόσφατα γεγονότα που συνέβησαν έχοντας στο επίκεντρο τον Maverick Vinales, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Όσοι λοιπόν ακολουθείτε τον Vinales στο Twitter και περιμένετε να μάθετε νέα από τα ποσταρίσματά του εκεί, θα περιμένετε μάταια διότι ο Ισπανός εργοστασιακός αναβάτης της Yamaha διέγραψε τον λογαριασμό μετά την ομαδική επίθεση που δέχθηκε από τους ακόλουθούς του, έπειτα από fake news που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε αμέσως μετά τον αγώνα του Portimao και τις ψευδής ειδήσεις που κυκλοφόρησαν στην Ισπανία. Τα υποτιθέμενα "νέα" έκαναν λόγο για δήθεν την οργισμένη αντίδραση του Vinales μετά την ακύρωση των γρήγορων γύρων του στα δοκιμαστικά, σε σημείο μάλιστα που υποτίθεται πως απείλησε την Dorna ότι θα αποσυρθεί από τους αγώνες. Προφανώς και ήταν το απόλυτο fake news, αλλά ήταν αρκετό για να γίνει στόχος το προφίλ του στο Twitter, το0 οποίο μάλιστα απαριθμούσε κοντά στους 360.000 ακόλουθους.

Η αρχική αντίδραση του Vinales σε αυτή την επίθεση ήταν να την αντιμετωπίσει με χιούμορ, γράφοντας πως "το μόνο που θέλω είναι να κερδίζω". Η "ψηφιακή κακοποίηση" όμως δεν σταμάτησε και ο Vinales ανέβασε άλλη μια δήλωση ξεκαθαρίζοντας πως η είδηση ήταν παντελώς ψευδής και πως "θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την Dorna για το επίπεδο του πρωταθλήματος που μας παρέχει. Δεν ψάχνω για δικαιολογίες και πάντα λέω την αλήθεια". Ο ασκός του Αιόλου όμως είχε ανοίξει και τα σχόλια ξέφευγαν από κάθε έλεγχο, με κάποιον μάλιστα να γράφει πως θα έπρεπε να δώσει την μοτοσυκλέτα του στον Morbidelli. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. "Αν κάποιος δικαιούται την μοτοσυκλέτα μου, να την πάρει. Δεν έχω πρόβλημα", έγραψε ο Vinales, "Ξέρω πού θέλω να φτάσω και θα το κάνω με κάθε κόστος. Και αν κάποιοι θέλουν να μου ασκήσουν κριτική, τότε να με σβήσουν από τον λογαριασμό τους στο Twitter, διαφορετικά θα σβήσω εγώ τον δικό μου". Τελικά ο Vinales εννοούσε αυτό που είπε και έσβησε το λογαριασμό του.

Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία, αλλά αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς ένα μέσο ή μία πλατφόρμα που παίζει έναν από τους πιο βασικούς παράγοντες του μάρκετινγκ, ώστε οι κορυφαίοι αθλητές να χτίσουν διαύλους επικοινωνίας με τους υποστηρικτές τους, μπορεί να μετατραπεί σε έναν πραγματικό εφιάλτη. Είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει όλους μας για το πόσο εύκολα μπορούμε να γίνουμε "ανθρωποφάγοι" μέσα από την απρόσωπη κατάθεση απόψεων μέσω ενός ηλεκτρονικού μέσου. Ακόμη και όλοι εμείς που θεωρούμε πως ποτέ δεν θα αντιδρούσαμε έτσι, είναι βέβαιο ότι θα υπάρχει τεράστια διαφορά στην αντίδρασή μας μέσω κάποιου post, σε σχέση με το αν είχαμε απέναντί μας τον άνθρωπο που απευθυνόμαστε και θέλαμε να εκφραστούμε με το λόγο. Είναι επίσης λόγος προβληματισμού και το πόσο αφιλτράριστα είναι στην πλειοψηφία τους όσα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και πόσο σημαντικό είναι να εμπιστεύεσαι την πηγή πριν πάρεις θέση πάνω σε κάποιο ζήτημα.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την άσχημη αυτή εξέλιξη ως παράδειγμα, αλλά και ως "οδηγό" για την… ψηφιακή μας συμπεριφορά από εδώ και στο εξής.

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!