MotoGP Misano 2: Σημαντική pole position για Bagnaia με χάος Quartararo

Ρυθμιστής ο καιρός

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2021

Με τον καιρό να ρυθμίζει τους κανόνες για την κατάταξη του αγώνα στο Misano, τον δεύτερο για αυτή την σεζόν, ο Bagnaia επάξια κατάφερε να αναδειχθεί οδηγώντας πολύ καλύτερα από όλους και γλιτώνοντας κάποια από τις πολλές πτώσεις που σημειώθηκαν.

Κάθε φορά που θα βρέχει και η πρόσφυση θα υπόσχεται την πτώση, οι πιο αργοί οδηγοί θα αναδεικνύονται, όχι τόσο γιατί παίρνουν μεγαλύτερο ρίσκο, αλλά γιατί δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα συντηρητικοί από την στιγμή που δεν κοιτούν τα πράγματα μακροπρόθεσμα, αλλά κυνηγούν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την δεδομένη στιγμή. Αυτό έφερε τον Lecuona πρώτο στην FP4 παρόλο που είχε σημειώσει πτώση αλλά και ένα εντυπωσιακό σώσιμο σε ένα γλίστρημα που υποσχόταν κι αυτό πτώση. Οι διαφορές των μοτοσυκλετών επίσης εξανεμίζονται στον αναγκαστικά πιο αργό ρυθμό και έτσι όλα τα αποτελέσματα είναι πιθανά.

Το ρίσκο στην FP4 που δεν μετρά κάπου συγκεκριμένα για την κατάταξη σε εκείνο το σημείο, δεν ήταν αναγκαίο για τους υπόλοιπους όσο στην Q1 που είναι τώρα ονόματα όπως του Bagnaia, του Quartararo, του Mir και του Rins. Οι δύο διεκδικητές του τίτλου θα ήθελαν φυσικά να πάρουν τα εισιτήρια για την Q2 αλλά μόνο ο Bagnaia το είχε σίγουρο με τον ρυθμό που γυρνούσε.

Όσο η κατάσταση της πίστας βελτιωνόταν, αφήνοντας ξεκάθαρη στεγνή γραμμή, τόσο μπορούσαν να πέσουν οι χρόνοι. Μόνο που σήμερα το ρίσκο να περιμένει κανείς τα τελευταία λεπτά ήταν μεγαλύτερο γιατί η κίτρινη σημαία καραδοκούσε να βγει, όπως και βγήκε πολλές φορές ακυρώνοντας γύρους, του Quartararo συμπεριλαμβανομένου. Όχι πως θα άλλαζε κάτι βέβαια, γιατί την δεύτερη θέση που εξασφάλιζε την συνέχεια στην Q2 την είχε ήδη χάσει. Ο Lecuona ήταν και εδώ ρυθμιστής, βγάζοντας εκτός τον Quartararo την ίδια στιγμή που ο Rins είχε κολλήσει πίσω του κι αυτό σημαίνει πως την τελευταία στιγμή μπορούσε να του πάρει πολύτιμα δέκατα χωρίς ποτέ να προσπεράσει, όπως και έγινε. Πτώσεις για Binder, Pirro και Bastianini που ακύρωσαν χρόνους ολοκλήρωσαν την εικόνα της Q1.

Στην Q2 ο Bagnaia είχε το πλεονέκτημα της εμπειρίας της πίστας στην δεδομένη χρονική στιγμή. Το πρωί είχε ταλαιπωρηθεί να βρει τις σωστές ρυθμίσεις για το νέο βρόχινο ελαστικό αλλά η πορεία του μέσα από την Q1 ήταν πολύτιμη τελικά για να βγει στην Q2 και αμέσως να ξεχωρίσει.

Ο Pol Espargaro και ο Marc Marquez κυνήγησαν τον χρόνο του Bagnaia, o Marquez γλίτωσε ένα highside με εντυπωσιακό τρόπο χωρίς να πέσει, την ίδια στιγμή που έπεφτε ο Miller. Τελικά όμως ο Miller θα έκανε δεύτερο χρόνο και ο Marc Marquez θα έπεφτε στην ίδια στροφή λίγο αργότερα. Δύο φορές έπεσε και ο Martin, ενώ αποκαρδιωμένος από την δική του πτώση ήταν και ο Zarco. Η πτώση του Petrucci επίσης έφερε τις κίτρινες σημαίες και στο τέλος ήταν δύσκολο να βρεθεί τρόπος για καθαρό γύρο χωρίς ακυρώσεις χρόνου.

Ο Bagnaia δεν απειλήθηκε καθόλου, είχε από νωρίς κερδίσει την pole position και παρόλο που βελτίωνε τον χρόνο του, φαινόταν πως έτσι κι αλλιώς κανείς δεν του έπαιρνε την πρώτη θέση στην εκκίνηση αύριο. Ο Luca Marini κατάφερε κι αυτός την τελευταία στιγμή να εξασφαλίσει την τελευταία θέση της πρώτης γραμμής κι έτσι η αυριανή εκκίνηση θα είναι γεμάτη με Ducati. Είναι μία σημαντική εκκίνηση για τον Bagnaia που θα έχει μάλιστα και τον Miller να τον προστατεύει, αν τελικά ξεκινήσουν και μείνουν στις θέσεις τους, όπως είναι και το πιθανότερο να συμβεί. Ο Quartararo θα προσπαθήσει από την εκκίνηση ακόμη να βελτιώσει την θέση του, αλλά γεγονός είναι πως ξεκινά αρκετά πίσω, στην 15^η θέση.

Αναμένεται ένας σημαντικός αγώνας για το πρωτάθλημα και με μία εκκίνηση που θα υπάρξει συνωστισμός στην πρώτη στροφή!

Κατάταξη Q1
Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.
1	Francesco BAGNAIA	Ducati	300.0	1'33.393
2	Iker LECUONA	KTM	292.6	1'34.099	0.706 / 0.706
3	Fabio QUARTARARO	Yamaha	295.0	1'34.411	1.018 / 0.312
4	Alex RINS	Suzuki	298.3	1'34.418	1.025 / 0.007
5	Alex MARQUEZ	Honda	296.7	1'34.454	1.061 / 0.036
6	Takaaki NAKAGAMI	Honda	297.5	1'34.875	1.482 / 0.421
7	Maverick VIÑALES	Aprilia	298.3	1'35.193	1.800 / 0.318
8	Enea BASTIANINI	Ducati	294.2	1'35.236	1.843 / 0.043
9	Joan MIR	Suzuki	291.8	1'35.683	2.290 / 0.447
10	Brad BINDER	KTM	294.2	1'36.478	3.085 / 0.795
11	Andrea DOVIZIOSO	Yamaha	288.7	1'36.639	3.246 / 0.161
12	Michele PIRRO	Ducati	295.0	1'37.880	4.487 / 1.241
13	Valentino ROSSI	Yamaha	289.5	1'37.948	4.555 / 0.068
	Lorenzo SAVADORI	Aprilia
Κατάταξη Q2
1	Francesco BAGNAIA	Ducati	299.1	1'33.045
2	Jack MILLER	Ducati	300.8	1'33.070	0.025 / 0.025
3	Luca MARINI	Ducati	295.8	1'33.130	0.085 / 0.060
4	Pol ESPARGARO	Honda	298.3	1'33.313	0.268 / 0.183
5	Miguel OLIVEIRA	KTM	295.8	1'33.439	0.394 / 0.126
6	Franco MORBIDELLI	Yamaha	293.4	1'33.526	0.481 / 0.087
7	Marc MARQUEZ	Honda	295.0	1'33.850	0.805 / 0.324
8	Iker LECUONA	KTM	294.2	1'33.893	0.848 / 0.043
9	Danilo PETRUCCI	KTM	291.8	1'34.140	1.095 / 0.247
10	Johann ZARCO	Ducati	300.0	1'34.687	1.642 / 0.547
11	Aleix ESPARGARO	Aprilia	298.3	1'34.963	1.918 / 0.276
12	Jorge MARTIN	Ducati	298.3	2'24.631	51.586 / 49.668

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!