MotoGP Misano: Αποτελέσματα χρονομετρημένων MotoGP Moto2 Moto3

Πάλι τους έκλεισε το σπίτι ο Lorenzo!

Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/9/2018

Για άλλη μια φορά ο Ισπανός έσπασε τα χρονόμετρα και με νέο ρεκόρ πίστα πήρε την pole position, αναγκάζοντας μάλιστα τον Marquez να χάσει την ψυχραιμία του και να πέσει!

Όμως για τον αγώνα που θα δούμε αύριο, καλό είναι να ξέρουμε και τί έγινε πριν μπουν τα soft ελαστικά.

Η εικόνα που είχε διαμορφωθεί στα ελεύθερα δοκιμαστικά την Παρασκευή και το πρωί του Σαββάτου δεν εξέπληξαν κανέναν, καθώς η Ducati ήταν σε αυτή την πίστα για ιδιωτικές δοκιμές πριν μερικές εβδομάδες, όπου οι δύο αναβάτες της είχαν καταφέρει να κάνουν ολόκληρα γυρολόγια κοντά στον χρόνο του ρεκόρ της πίστας. Επίσης οι αναβάτες της ιταλικής εταιρείας, μαζί με την εργοστασιακή ομάδα της Yamaha ήρθαν στο Misano κατευθείαν από την πίστα του Aragon, οπότε ήταν αναμενόμενο να τους δούμε να κάνουν από την αρχή γρήγορους γύρους. Φυσικά, με τους κανονισμούς που ισχύουν στα MotoGP, οι αναβάτες πρέπει να σημειώσουν στα ελεύθερα δοκιμαστικά τουλάχιστον έναν πολύ γρήγορο γύρο, ώστε να περάσουν κατευθείαν στα δεύτερα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, που καθορίζουν τις δέκα πρώτες θέσεις του grid. Ακούγεται εύκολο, όμως οι αλλαγές στις καιρικές συνθήκες μπορεί να κάνουν τα πράγμα δύσκολα και το κράτημα της πίστας χειροτερέψει λόγω βροχής στο τέλος της ημέρας.

Γι΄αυτό τον λόγο είδαμε τους αναβάτες να βάζουν τα μαλακά ελαστικά τους αρκετά νωρίς την Παρασκευή, καθώς ένα μαύρο σύννεφο εμφανίστηκε απειλητικά δίπλα στην πίστα. Όσοι κατάφεραν να μπουν στη δεκάδα των ταχύτερων αναβατών την Παρασκευή ήταν οι πιο τυχεροί, καθώς το πρωί του Σαββάτου η πίστα ήταν νωπή σε κάποια σημεία της και οι χρόνοι ήταν πάνω από δύο δευτερόλεπτα πιο αργοί από της Παρασκευής. Γι΄αυτό, οι εργοστασιακοί αναβάτες της Ducati, Honda και Yamaha έμεινα μέσα στα πιτς σχεδόν μέχρι την μέση των ελεύθερων δοκιμαστικών του Σαββάτου. Μόνο ο Zarco ήταν μέσα στην πίστα από την αρχή, οδηγώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσε σε αυτές τις μικτές συνθήκες. Η επιμονή και ο κόπος του Γάλλου ανταμείφτηκαν, αφού λίγο πριν πέσει η καρό σημαία, η άσφαλτος στην πίστα καθάρισε και η Tech3 είδε τον αναβάτη της να μπαίνει κατευθείαν στο Q2, βγάζοντας τελευταία στιγμή εκτός δεκάδας την Suzuki του Andrea Iannone.

Από την μεριά της εργοστασιακής ομάδας ης Yamaha, υπήρχαν ανάμεικτα συναισθήματα. Ο Vinales σημείωσε καλούς χρόνους και έδειξε για άλλη μια φορά ότι βρήκε ξανά την εμπιστοσύνη του στη μοτοσυκλέτα. Όμως ο Rossi παραδέχτηκε πως η Παρασκευή ήταν μια δύσκολη ημέρα για την Yamaha. Ο λόγος ήταν το χαμηλότερο επίπεδο κρατήματος στην άσφαλτο της πίστας σε σχέση με τις δοκιμές που είχαν κάνει μόνοι τους εδώ πριν μερικές εβδομάδες. Έτσι ενώ είχαν προετοιμαστεί να ξεκινήσουν τις τελικές ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας για τον αγώνα με βάσει τα σκληρά ελαστικά, εν τούτοις αναγκάστηκαν να μπουν στη διαδικασία δοκιμής της μεσαίας και της μαλακής γόμμας. Όπως δήλωσε ο Rossi, η βραδινή βροχή μειώνει το κράτημα της πίστας την επόμενη ημέρα το πρωί, οπότε όλα τα δεδομένα που είχαν μαζέψει στα ιδιωτικά δοκιμαστήκαν τους ήταν άχρηστα. Έτσι έχασαν πολύ χρόνο στο ψάξιμο την Παρασκευή και πιέστηκαν στα τελευταία λεπτά να πετύχουν ένα γρήγορο χρόνο για να μπουν κατευθείαν στο Q2. Σαν να μην έφτανε αυτό, η δεύτερη μοτοσυκλέτα του Γιατρού παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα, κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Ίσως μερικοί από εσάς να απορείτε για αναλύουμε τόσο πολύ τα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής. Ο λόγος φυσικά είναι ότι με τους καινούριους κανονισμούς που ισχύουν στα MotoGP, ο ρυθμός και η ταχύτητα των αναβατών την Παρασκευή δείχνει σε μεγάλο βαθμό ποιοι θα είναι γρήγοροι στον αγώνα της Κυριακής. Τα ελεύθερα δοκιμαστικά του Σαββάτου και η διαδικασία των χρονομετρημένων καθορίζουν μεν την σειρά εκκίνησης, όμως οι μοτοσυκλέτες ρυθμίζονται ουσιαστικά μόνο για λίγους γρήγορους γύρους, με αποτέλεσμα να βλέπουμε μικρές διαφορές μεταξύ των αναβατών ή να βλέπουμε ξαφνικά αναβάτες να σπάνε τα χρονόμετρα, όμως μετά από πέντε-έξι γύρους στον αγώνα της Κυριακής να κατρακυλάνε στις πίσω θέσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι συνήθως ο Jarco, ο οποίος και πάλι σημείωσε έναν εντυπωσιακό χρόνο το πρωί του Σαββάτου, αλλά το συνολικό γυρολόγιό του δεν είναι τόσο εντυπωσιακό, πράγμα που μας δείχνει πως την Κυριακή θα πρέπει καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα να ρισκάρει όσο ρίσκαρε για να επιτύχει τον καλύτερο γύρο που μπορούσε να κάνει. Επιπρόσθετα, τα αργά γυρολόγια δεν σου δίνουν δεδομένα για την αντοχή των ελαστικών μέσα στο αγώνα με διαρκή υψηλό ρυθμό. Αντιθέτως οι αναβάτες της Ducati και της Honda (Marquez/Crutchlaw) που γύριζαν σταθερά γρήγορα την Παρασκευή, έχουν σαφέστερη εικόνα για την συμπεριφορά των ελαστικών τους στο αγώνα. Αν δεν υπάρξουν δραματικές αλλαγές στο καιρός αύριο, το γυρολόγιο του αγώνα αναμένεται να είναι μεταξύ 1:33 και 1:33.4 και προς το παρόν μόνο οι Dovizioso, Lorenzo, Marquez, Vinales και Crutchlaw δείχνουν ότι μπορούν να κάνουν αρκετούς γύρους σε αυτό το ρυθμό.

Παρ’ όλα αυτά, τα χρονομετρημένα έχουν πάντα το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφού οι περισσότερες ομάδες δοκιμάζουν τις τελικές ρυθμίσεις των μοτοσυκλετών τους για τον αγώνα πριν βάλουν τα μαλακά ελαστικά. Επίσης βλέπουμε για μερικούς γύρους τους καλύτερους αναβάτες του κόσμου να οδηγούν όσο πιο γρήγορα μπορούν χωρίς να τους νοιάζει η φθορά των ελαστικών, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν στον αγώνα, όπου η στρατηγική έχει τον πρώτο λόγο.

Ο Dovizioso μπήκε στα τελευταία ελεύθερα δοκιμαστικά με ένα “μεταχειρισμένο” πίσω ελαστικό μεσαίας γόμμας, σημειώνοντας εύκολα γυρολόγιο στο 1:32.9, σίγουρα ένα πολύ θετικό δείγμα για το αυριανό αγώνα, που είναι πολύ σημαντικός για τον Ιταλό. Αν κερδίσει αύριο, θα είναι η πρώτη του νίκη στο Misano και ταυτόχρονα θα ανέβει στην τρίτη θέση της βαθμολογίας, ίσως και στην δεύτερη αν ο Rossi δεν καταφέρει να κρατήσει την διαφορά των βαθμών που έχει. Βελτιωμένους χρόνους έκανε και ο Rossi στους γύρους του με αξιοσημείωτη σταθερότητα, αλλά και πάλι ήταν 2-3 δέκατα πίσω από τα Ducati και την Honda του Marquez στους περισσότερους από αυτούς. Όμως κατέβηκε και αυτός κάτω από το 1:33 κάνοντας 1:32.9 που σίγουρα είναι καλό σημάδι. Ο Vinales έβαλε νωρίς ένα ζευγάρι μαλακά ελαστικά σημειώνοντας χρόνο 1:32.633, που τον ανέβασε στην κορυφή προσωρινά.

Όχι ιδιαίτερα καλός χρόνος αν λάβουμε υπόψη μας ότι στο Q1 oι Pedrosa, Iannone, Morbideli και ο δοκιμαστής της Ducati, Pirro, ήταν πιο γρήγοροι όταν έδωσαν τη μάχη για να μπουν στο Q2. Τα δύο εισιτήρια πήραν οι Pedrosa και Morbideli, κατεβαίνοντας κάτω από το 1:32.6. Κάπως έτσι έφτασε η ώρα για τα “μεγάλα παιδιά” και την μάχη για την pole position στο Q2. Όπου Marquez έκανε αμέσως χρόνο κοντά στο ρεκόρ πίστα, όμως ο Jorge Lorenzo τους έβαλε φωτιά σημειώνοντας νέο ρεκόρ πίστας στον πρώτο γύρο!

Το αποτέλεσμα είναι να αγχώσει τόσο πολύ των Marquez, με αποτέλεσμα να πέσει και να χάσει πολύ χρόνο μέχρι να γυρίσει στα πιτς και να πάρει την δεύτερη μοτοσυκλέτα του.

Κι όσο ο Marquez προσπαθούσε αγχωμένος να διορθώσει το λάθος του, ο Lorenzo μπήκε ξανά μέσα και έσπασε το ρεκόρ για δεύτερη φορά μέσα σε δέκα λεπτά! Την ίδια στιγμή ο Miller εξέπληξε τους πάντες στη δεύτερη θέση. Τρίτος ο Vinales που έδειξε ότι οι μοτοσυκλέτες της Yamaha θα έχουν την δυνατότητα να διεκδικήσουν την νίκη αύριο. Αυτό έριξε στην πίσω σειρά της εκκίνησης τον Dovizioso, κάτι που σίγουρα δεν το περίμενε. Δυνατότερος εμφανίστηκε και ο Rossi που ήταν ταχύτερος του Vinales στο πρώτο μέρος των χρονομετρημένων δοκιμαστικών.

Αποτελέσματα χρονομετρημένων δοκιμών

1.Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (GP18) 1m 31.629s [Lap 7/7]

2.Jack Miller AUS Pramac Ducati (GP17) 1m 31.916s +0.287s [Lap 5/9]

3.Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 31.950s +0.321s [Lap 8/8]

4.Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP18) 1m 32.003s +0.374s [Lap 7/8]

5.Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 32.016s +0.387s [Lap 2/8]

6.Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1m 32.025s +0.396s [Lap 6/7]

7.Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 32.028s +0.399s [Lap 6/8]

8.Danilo Petrucci ITA Pramac Ducati (GP18) 1m 32.136s +0.507s [Lap 7/8] 293k

9.Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 32.250s +0.621s [Lap 7/8]

10.Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 32.338s +0.709s [Lap 8/8]

11.Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 32.369s +0.740s [Lap 8/9]

12.Franco Morbidelli ITA EG 0,0 Marc VDS (RC213V) [Lap 0/0]

13.Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 32.566s 288

14.Michele Pirro ITA Ducati Team (GP18) 1m 32.624s 292

15.Alvaro Bautista ESP Angel Nieto Team (GP17) 1m 32.792s

16.Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 33.084s

17.Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 33.085s

18.Stefan Bradl GER HRC Honda Team (RC213V) 1m 33.361s

19.Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V)* 1m 33.437s

20.Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 33.502s

21.Scott Redding GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 33.572s

22.Xavier Simeon ESP Reale Avintia (GP17)* 1m 33.705s

23.Thomas Luthi SWI EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 33.755s

24.Karel Abraham CZE Angel Nieto Team (GP16) 1m 33.812s

25.Hafizh Syahrin MAL Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 1m 34.080s

26.Christophe Ponsson FRA Reale Avintia (GP16)* 1m 37.180s

Moto2

Με πάρα πολλές πτώσεις ξεκίνησε η διαδικασία των ελεύθερων δοκιμαστικών του Σαββάτου στη Moto2 και αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, δεδομένου, ότι οι αναβάτες της μεσαίας κατηγορίας πρέπει να εκμεταλλευτούν το υψηλό επίπεδο της πρόσφυσης που έχει η πίστα αμέσως μετά τα δοκιμαστικά των MotoGP, καθώς τα θηρία έχουν αφήσει φρέσκο μαλακό ελαστικό στην άσφαλτο. Έτσι από την αρχή πιέζουν στο όριο, διότι με το πέρασμα των γύρων, το φιλμ ελαστικού από τα MotoGP καθαρίζει και το κράτημα μειώνεται.

Αποτελέσματα χρονομετρημένων δοκιμών

1. Francesco BAGNAIA ITA SKY Racing Team VR46 Kalex 241.0 1'37.121

2. Marcel SCHROTTER GER Dynavolt Intact GP Kalex 240.9 1'37.331

3. Mattia PASINI ITA Italtrans Racing Team Kalex 239.4 1'37.416

4. Fabio QUARTARARO FRA + Ego Speed Up Racing Speed Up 237.9 1'37.540

5. Brad BINDER RSA Red Bull KTM Ajo KTM 241.4 1'37.621

6. Jorge NAVARRO SPA Federal Oil Gresini Moto2 Kalex 241.1 1'37.632

7. Luca MARINI ITA SKY Racing Team VR46 Kalex 240.7 1'37.645

8. Alex MARQUEZ SPA EG 0,0 Marc VDS Kalex 239.2 1'37.661

9. Miguel OLIVEIRA POR Red Bull KTM Ajo KTM 241.3 1'37.678

10. Joan MIR SPA EG 0,0 Marc VDS Kalex 238.8 1'37.714

11. Xavi VIERGE SPA Dynavolt Intact GP Kalex 241.6 1'37.774

12. Augusto FERNANDEZ SPA Pons HP40 Kalex 238.5 1'37.826

13. Lorenzo BALDASSARRI ITA Pons HP40 Kalex 236.8 1'37.834

14. Dominique AEGERTER SWI Kiefer Racing KTM 237.1 1'37.954

15. Sam LOWES GBR Swiss Innovative Investors KTM 236.1 1'37.970

16. Tetsuta NAGASHIMA JPN IDEMITSU Honda Team Asia Kalex 239.7 1'37.974

Moto3

Ο Jorge Martin επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά όσους τον θεωρούν το επόμενο μεγάλο αστέρι των GP, αφού σημείωσε την 17 pole position την καριέρα του και μάλιστα με ρεκόρ ταχύτερου γύρου για την κατηγορία. Χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις η κατάταξη στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά της Moto3, αφού οι πρώτοι έξι στη βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν και θα ξεκινήσουν από τις έξι πρώτες θέσεις στον αυριανό αγώνα.

Αποτελέσματα χρονομετρημένων δοκιμών

1.Jorge Martin SPA Del Conca Gresini Moto3 (Honda) 1m 41.823s

2.Gabriel Rodrigo ARG RBA BOE Skull Rider (KTM) 1m 42.134s

3.Aron Canet SPA Estrella Galicia 0,0 (Honda) 1m 42.270s

4.Fabio Di Giannantonio ITA Del Conca Gresini Moto3 (Honda) 1m 42.271s

5.Enea Bastianini ITA Leopard Racing (Honda) 1m 42.294s

6.Marco Bezzecchi ITA Redox PruestelGP (KTM) 1m 42.318s

7.Nicolo Bulega ITA SKY Racing Team VR46 (KTM) 1m 42.355s

8.Lorenzo Dalla Porta ITA Leopard Racing (Honda) 1m 42.442s

9.Jakub Kornfeil CZE Redox PruestelGP (KTM) 1m 42.474s

10.Ayumu Sasaki JPN Petronas Sprinta Racing (Honda) 1m 42.578s

11.Jaume Masia SPA Bester Capital Dubai (KTM) 1m 42.662s

12.Tony Arbolino ITA Marinelli Snipers Team (Honda) 1m 42.681s

13.Albert Arenas SPA Angel Nieto Team Moto3 (KTM) 1m 42.694s

14.Adam Norrodin MAL Petronas Sprinta Racing (Honda) 1m 42.790s

15.Niccolò Antonelli ITA SIC58 Squadra Corse (Honda) 1m 42.860s

16.Tatsuki Suzuki JPN SIC58 Squadra Corse (Honda) 1m 43.071s

17.Kaito Toba JPN Honda Team Asia (Honda) 1m 43.227s

18.Kevin Zannoni ITA TM Racing Factory 3570 MTA (TM RACING) 1m 43.282s

19.Andrea Migno ITA Angel Nieto Team Moto3 (KTM) 1m 43.328s

20.Dennis Foggia ITA SKY Racing Team VR46 (KTM) 1m 43.370s

21.Marcos Ramirez SPA Bester Capital Dubai (KTM) 1m 43.409s

22.Kazuki Masaki JPN RBA BOE Skull Rider (KTM) 1m 43.410s

23.Darryn Binder RSA Red Bull KTM Ajo (KTM) 1m 43.632s

24.Philipp Oettl GER Sudmetal Schedl GP Racing (KTM) 1m 43.640s

25.John McPhee GBR CIP - Green Power (KTM) 1m 43.830s

26.Nakarin Atiratphuvapat THA Honda Team Asia (Honda) 1m 43.962s

27.Vicente Perez SPA Reale Avintia Academy 77 (KTM) 1m 44.163s

28.Yari Montella ITA SIC58 Squadra Corse (Honda) 1m 44.233s

29.Stefano Nepa ITA CIP - Green Power (KTM) 1m 44.239s

30.Alonso Lopez SPA Estrella Galicia 0,0 (Honda) 1m 44.556s

https://bit.ly/MOTO_683

Race News

MotoGP: Η αλλαγή ηγεσίας της Honda HRC αντανακλά μια άγονη πενταετία

Ο πρόεδρος απέτυχε, ζήτω ο νέος πρόεδρος. Ή μήπως όχι;

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

8/10/2026

Η αποφράδα μέρα του 2020 που ο Marc Marquez έσπασε το χέρι του στη Jerez αναδείχθηκε ως εξαιρετικά σημαντικό σημείο καμπής για τη Honda, η οποία βρέθηκε απότομα από την κορυφή στην αφάνεια έχοντας χάσει όχι μόνο τον σπουδαίο πρωταθλητή της, αλλά ίσως και τον προσανατολισμό της στην εξέλιξη της RC213V.

Η κάθετη πτώση στην ανταγωνιστικότητα των εργοστασιακών Honda εν τη απουσία του Marquez, ειδικά όταν προηγουμένως ο απίθανος Ισπανός είχε κατακτήσει έξι από τους επτά τίτλους της περιόδου 2013-2019 (εξαίρεση το 2015 και το πρωτάθλημα του Jorge Lorenzo με τη Yamaha), οπωσδήποτε δεν έκατσε καλά στα διοικητικά συμβούλια της Honda στην Ιαπωνία.

Έκτοτε οι Ιάπωνες ψάχνουν ξανά τον δρόμο των επιτυχιών, έχοντας συνηθίσει να βρίσκονται σταθερά στον αφρό για τρεις συναπτές δεκαετίες, με αφετηρία τον πρώτο τίτλο στην κορυφαία κατηγορία το 1983 με τον Freddie Spencer.

Για την ακρίβεια, όταν ο Valentino Rossi άφησε τη Honda για τη Yamaha το 2004, διακόπηκε ένα δυνατό σερί τίτλων που είχε χτιστεί από μια σειρά σπουδαίων πρωταθλητών. Από τα τέσσερα πρωταθλήματα της Honda τη δεκαετία του 1980 στα μαγικά χέρια των Freddie Spencer (1983, 1985), Wayne Gardner (1987) και Eddie Lawson (1989), τα πέντε συνεχόμενα του Mick Doohan (1994-1998) και το ένα και μοναδικό του Alex Criville (1999) που ακολούθησαν, η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας έφερε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Valentino Rossi.

Ο Ιταλός ήρθε στην εργοστασιακή Honda το 2000 και μπήκε στο προσκήνιο σε μια ιστορικά σημαδιακή εποχή: στην περίοδο των τριών σερί πρωταθλημάτων που πήρε με τη Honda από το 2001 ως και το 2003, ήταν αυτός που πήρε το τελευταίο με δίχρονο NSR500 το 2001 και το πρώτο με τετράχρονο RC211V το 2002.

Από τη στιγμή ωστόσο που ο Rossi άφησε την RC211V για μια Yamaha YZR-M1 και κατέκτησε μαζί της τον τίτλο το 2004, η Honda κατάφερε μόλις ένα πρωτάθλημα ακόμη στη δεκαετία αυτή, με τον αείμνηστο Nicky Hayden το 2006.

Ενόσω ο Casey Stoner έγραφε ιστορία με τον πρώτο τίτλο MotoGP της Ducati το 2007 και το δίδυμο των Rossi και Lorenzo συνέχιζε να χαρίζει πρωτιές στη Yamaha (2008-2010), η Honda έψαχνε τον τρόπο να επιστρέψει στην κορυφή, εκεί που είχαν αποτύχει πολλοί αναβάτες όπως οι Sete Gibernau και Max Biaggi.

Για να το καταφέρει χρειάστηκε να καταφύγει σε δραστικά μέτρα και η δεκαετία του 2010 έφερε ηχηρές ανατροπές στην παράδοση του HRC. Πρώτη και σημαντικότερη ήταν η έλευση του Livio Suppo το 2010, με τον Ιταλό να αναλαμβάνει την αναζωογόνηση του HRC σε όλα τα επίπεδα. Ίσως η αποτελεσματικότερη κίνησή του ήταν η άφιξη του Casey Stoner το 2011 στην εργοστασιακή ομάδα, αλλά ο τίτλος που κατέκτησε εκείνη τη χρονιά με τη Honda χρειάστηκε και άλλες παρεμβάσεις στο παρασκήνιο.

Η Honda ήδη από το 2009 είχε πάρει τη δύσκολη απόφαση να αφήσει τις αναρτήσεις της Showa για Öhlins, εγκαταλείποντας δηλαδή μια ιαπωνική εταιρεία, στην οποία μάλιστα κατέχει μερίδιο μετοχών, για μια ευρωπαϊκή.

Στο μεταξύ, ήδη από την πρώτη χρονιά του Suppo το HRC είχε “κλέψει” από τη Yamaha τρεις Ιταλούς τεχνικούς ηλεκτρονικών που δούλευαν στην ομάδα του Lorenzo. Οι Carlo Luzzi, Andrea Zugna και Cristian Battaglia είχαν δηλώσει τότε σε ιταλικό περιοδικό πως άφησαν τη Yamaha διότι η πρόταση που τους έκανε η Honda ήταν τόσο πλουσιοπάροχη που “δεν μπορείς να πεις όχι”.

Η Honda είχε αποφασίσει να τα ρίξει όλα στο τραπέζι προκειμένου να επανέλθει στην κορυφή και όλες της οι κινήσεις ήταν τόσο ακριβές και ανατρεπτικές, όσο και πετυχημένες. Στο ίδιο μοτίβο άλλωστε λίγα χρόνια αργότερα, το 2016, εγκατέλειψε και τα δικά της ηλεκτρονικά, που φτιάχνονταν στην Ιαπωνία από την ίδια ομάδα που έστηνε τα ηλεκτρονικά της ομάδας Formula 1, για να φορέσει Magneti Marelli – αν και εδώ έπαιξαν ρόλο και αλλαγές στους κανονισμούς του MotoGP.

Το πείραμα Suppo πέτυχε, o Stoner έφερε ξανά τίτλο στη Honda, αλλά στη συνέχεια χάθηκε σταδιακά από το προσκήνιο εξαιτίας της μυστηριώδους αρρώστιας που του προκαλούσε εξάντληση και τελικώς οδήγησε το πρόωρο τέλος της αγωνιστικής του καριέρας.

Στο μεταξύ, με διάλλειμα τον προτελευταίο τίτλο του Lorenzo το 2012, η άφιξη του θαυματουργού Marc Marquez το 2013 ξανάβαλε τη Honda στη λαμπερή κορυφή σαρώνοντας τα πάντα στον διάβα του, τουλάχιστον ως τη 19η Ιουλίου 2020 και το μοιραίο συμβάν της Jerez.

Στο στείρο διάστημα που ακολούθησε οι ιθύνοντες του HRC αντιλήφθηκαν πως θα χρειαζόταν ξανά ένα σοκ στον οργανισμό για να ξαναμπεί στην ποθητή πορεία και αυτό έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο όταν η επιστροφή του Marc Marquez στη δράση χτύπησε σε τοίχο εξαιτίας της μοτοσυκλέτας τους, η οποία εν τη απουσία του πρωταθλητή της Honda, είχε χάσει την ανταγωνιστικότητά της.

Εδώ η απώλεια του Dani Pedrosa αποδείχθηκε κομβικής σημασίας, κάτι που φάνηκε πεντακάθαρα όταν ο Ισπανός πήγε ως αναβάτης δοκιμών στην ΚΤΜ και σε λιγότερο από έναν χρόνο έφτιαξε μια μοτοσυκλέτα ικανή για νίκες. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο που ο Stefan Pierer, το αφεντικό της ΚΤΜ, είχε ευχαριστήσει τότε δημοσίως τη Honda για το “λάθος” της να αφήσει ελεύθερο τον Pedrosa – ομολογουμένως με αρκετά σαρκαστική διάθεση.

Η αποτυχία του Marquez να επιστρέψει στις νίκες έφερε απότομες ανακατατάξεις στο HRC, τον περίφημο οργανισμό Honda Racing Corporation που το 2022 απέκτησε νέο τιμονιέρη. Ο Koji Watanabe ανέλαβε να οδηγήσει το HRC στις νίκες, αλλά ταυτόχρονα είχε και άλλους σημαντικούς ρόλους να επιτελέσει.

Το HRC είχε φτιαχτεί εξαρχής ως το αγωνιστικό τμήμα των μοτοσυκλετών, μα ο Watanabe ήρθε με εντολή να ενοποιήσει και τις αγωνιστικές δραστηριότητες των αυτοκινήτων σε αυτό. Ταυτόχρονα όμως, είχε δύο καυτές πατάτες στα χέρια του: την επιστροφή στις νίκες σε MotoGP και WSBK, όπου η Honda πια αποτύγχανε με ανησυχητική συνέπεια να διακριθεί.

Στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν έκτοτε, η επιτυχία στο MotoGP δεν ήρθε. Η μοτοσυκλέτα της Honda παρέμεινε λιγότερο ανταγωνιστική από τις Aprilia, Ducati και ΚΤΜ, ενώ στο διάστημα αυτό έχει να επιδείξει μόλις δύο νίκες σε κυριακάτικους αγώνες και δη με μη-εργοστασιακούς αναβάτες: Alex Rins στην COTA το 2023 και Johann Zarco στη Le Mans το 2025, όντας αμφότεροι αναβάτες της LCR Honda του Lucio Cecchinello.

Η εργοστασιακή ομάδα στην περίοδο αυτή έχει να επιδείξει ελάχιστα: 12 βάθρα σε 4 σεζόν δεν είναι ικανοποιητικός απολογισμός για το μέγεθος και την ιστορία του HRC, ενώ ακόμη και στους σύντομους αγώνες Sprint μόνο δύο νίκες ήρθαν στην πενταετία του Watanabe και – ξανά – αυτές ανήκουν σε αναβάτες της ιδιωτικής LCR, Zarco (2025) και Diogo Moreira (2026).

Σε αυτή τη στεγνή από επιτυχίες περίοδο μάλιστα ήρθε και η απώλεια της Repsol από την κεντρική χορηγία που κατείχε για πολλά χρόνια.

Η θητεία του Watanabe χαρακτηρίζεται από τη Honda και τη διοίκηση του HRC ως πετυχημένη, κυρίως όμως για την ενσωμάτωση των αυτοκινήτων στις διαδικασίες του οργανισμού. Όσον αφορά στους μοτοσυκλετιστικούς αγώνες ωστόσο, επιτυχίες ήρθαν σε άλλα πεδία (Motocross, Rally, Trial) αλλά όχι στις πίστες Ταχύτητας όπου η Honda έχει καταφέρει μόνο μικρά βήματα μπροστά, μα όχι νίκες και τίτλους.

Η νέα αναδιανομή ρόλων στο HRC ξεκίνησε με την αντικατάσταση του Watanabe πριν μερικές μέρες από τον Keiichi Yasuda (επισήμως αναλαμβάνει από 1/1/2027), ο οποίος προωθήθηκε από τη θέση του αντιπροέδρου σε αυτή του προέδρου.

Πίσω από αυτή όμως τρέχουν κι άλλες εξελίξεις, καθώς ο διάδοχος του Suppo, Alberto Puig αφήνει τη θέση του ως Team Manager της Honda HRC στο MotoGP για να αναλάβει έναν ανώτερο και πιο γενικό ρόλο, επιβλέποντας και την ομάδα WSBK από το 2027, ενώ στη θέση του έρχεται ένας Ιάπωνας, ο Mikihiko Kawase.

Μια ακόμη ηχηρή μεταγραφή στο HRC είναι η προσθήκη του Davide Brivio από την Trackhouse, ο οποίος έρχεται σε ρόλο συμβούλου στον οργανισμό, έχοντας αποδείξει πλείστες όσες φορές την αξία του, καθώς το όνομά του έχει συνδεθεί με πολλές επιτυχίες με τις εργοστασιακές Yamaha (μαζί με τον Lin Jarvis θεωρείται εκ των αρχιτεκτόνων της μεταγραφής Rossi) και Suzuki (με αυτόν στο τιμόνι πήρε τίτλο ο Joan Mir το 2020) και τώρα θεωρείται ως ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε την εξόχως ανταγωνιστική ομάδα Trackhouse Aprilia.

Τέλος, στο HRC έχει ήδη ανακοινωθεί η πρόσληψη του πρώην αρχιμηχανικού της ΚΤΜ, Kurt Trieb, σε μια κίνηση που έγινε με προφανή στόχο να ενισχυθεί η εξέλιξη της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας.

Για τη Honda, η αλλαγή των κανονισμών με νέες μοτοσυκλέτες από το 2027 ενδεχομένως να δώσει την ευκαιρία για εξίσωση του ανταγωνισμού, μια νέα αφετηρία με το άγνωστο μπροστά είναι ό,τι ακριβώς χρειάζονται ομάδες όπως αυτές των Honda και Yamaha που τα τελευταία χρόνια πάσχιζαν να πλησιάσουν τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Από την άλλη, οι αλλαγές που έχουν ήδη δρομολογηθεί στο HRC θυμίζουν αρκετά το 2010 και τη στροφή που πάρθηκε για να ξανάρθουν νίκες. Είναι ο Brivio ο νέος Suppo του HRC; Τα αποτελέσματα θα το δείξουν.

Αν μη τι άλλο στην αφετηρία της νέας εποχής η Honda δείχνει να έχει στηθεί σωστά για να επανέλθει στην κορυφή. Η RC213V τα τελευταία τουλάχιστον δύο χρόνια έχει βελτιωθεί αρκετά και πάνω σε αυτή τη βάση εξελίσσεται η νέα αγωνιστική των 850 cc. Η έλευση του Fabio Quartararo είναι επίσης μια πολύ ελπιδοφόρα κίνηση, καθώς ο Γάλλος δεν έχει χάσει την ταχύτητά του στο παραμικρό – δείτε τι κάνουν οι υπόλοιπες Yamaha σε κάθε αγώνα και πόσο μπροστά τους βρίσκεται μονίμως ο πρωταθλητής του 2021.

Με μια ομάδα που συνδυάζει εμπειρία (Quartararo και Zarco) και ακατέργαστο ταλέντο (Moreira, Alonso), με τα κατάλληλα στελέχη πίσω τους μπορούν να αλλάξουν άρδην την εικόνα της Honda στο κορυφαίο παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας στον πλανήτη, στο MotoGP.