MotoGP, Misano – Οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές

Δυνατή μεν η Yamaha, αλλά με αιχμές για την στρατηγική της

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

11/9/2020

Η επιστροφή σε μια από τις πιο ιστορικές πίστες των MotoGP, στο Misano, ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της φετινής, ιδιαίτερης, σεζόν, καθώς πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είναι και η πρώτη φορά που θα επιτραπούν θεατές με όριο τους 10.000 ανά ημέρα. Οι πιο πολλές ομάδες (όλες πλην της Yamaha) είχαν κάνει δοκιμές στον Ιούνιο, παίρνοντας και μια αίσθηση από την καινούργια άσφαλτο της πίστας. Αυτό ήταν μάλιστα και η αφορμή για επικριτικά σχόλια από τους Rossi και Quartararo, οι οποίοι δήλωσαν ομόφωνα κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου της Πέμπτης, πως δεν μπορούν να κατανοήσουν την απόφαση της Yamaha να μην συμμετάσχει στις ιδιωτικές δοκιμές στο Misano, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη την εμπειρία του Jorge Lorenzo ως test rider της εργοστασιακής ομάδας. Τόσο ο Rossi όσο και ο Quartararo θεωρούν ότι η συνεισφορά του Lorenzo μέχρι σήμερα ως δοκιμαστής είναι ελάχιστη (έχει κάνει μόνο 20 γύρους στην Sepang), ενώ η δυναμική του και η εμπειρία του με την Yamaha M1 είναι ένα από τα μεγαλύτερα "κεφάλαια" για το εργοστάσιο. Ο Rossi, που όπως πάντα δεν ακολουθεί τα "πολιτικώς ορθά" πρότυπα στις δηλώσεις του, είπε πως "το γιατί δεν συμμετείχε ο Lorenzo στις δοκιμές του Misano, είναι μια απορία που έχω κι εγώ απέναντι στην Yamaha και περιμένω μια απάντηση. Τώρα θα έχουμε προφανές μειονέκτημα απέναντι στα άλλα εργοστάσια που έχουν δεδομένα. Πολλές φορές συμβαίνουν πράγματα στην Yamaha που δεν μπορείς να τα εξηγήσεις".

Στις πρώτες πάντως πρωινές δοκιμές, τα M1 των Vinales και Quartararo κατάφεραν να πετύχουν το 1-2 στους χρόνους, με τρίτο τον Aleix Espargaro και την Aprilia, σε απόσταση εφτά δεκάτων του δευτερολέπτου! Η βελτίωση της Aprilia είναι εμφανής και όπως δείχνουν τα αποτελέσματα έχει και συνέπεια, αλλάζοντας σημαντικά τα δεδομένα μαζί με την αντίστοιχη εικόνα των KTM και των Suzuki. Το πρώτο Ducati ήταν αυτό του Zarco στην τέταρτη θέση των FP1, με τους Smith, Mir, Miller και Crutchlow να ακολουθούν σε απόσταση μικρότερη των τριών δεκάτων. Ο τελευταίος μάλιστα επιστρέφει μετά από εγχείρηση που έκανε στο χέρι (μετά τον αγώνα Αυστρίας), δείχνοντας αρκετά δυνατός. Άλλη μια επιστροφή στην ενεργό δράση είναι αυτή του Bagnaia, ο οποίος μετά το κάταγμα στην κνήμη του κατά την διάρκεια του αγώνα στο Brno, επανέρχεται προσεκτικά πάνω στην Ducati της Pramac.

Οι δεύτερες ελεύθερες δοκιμές ξεκίνησαν με μια… ανακοίνωση, την επιβεβαίωση ουσιαστικά ότι ο Zarco δεν θα είναι με την ομάδα της Avintia (δια στόματος Rube Xaus) με τον Γάλλο να μετακομίζει στην Pramac ή την εργοστασιακή ομάδα, ενώ στην Avintia θα τον αντικαταστήσει ο Enea Bastianini.

Πίσω στα αγωνιστικά δρώμενα, τα Yamaha συνέχισαν από εκεί που σταμάτησαν, δηλαδή στις κορυφαίες θέσεις, αλλά αυτή την φορά ήταν ο Quartararo ο γρηγορότερος, με τον Morbidelli να ακολουθεί. Εντυπωσιακός ήταν όμως και ο Lecuona στην τρίτη θέση της κατάταξης, ενώ και ο Espargaro με το Aprilia διατήρησε την ορμή του από τα FP1. Παρ' όλα αυτά ο Quartararo δεν είχε πιάσει τον πολύ γρήγορο χρόνο του Vinales από το πρωινό session, ενώ ο Mir έφερε έστω και για λίγο, την Suzuki στην κορυφή των ελεύθερων δοκιμαστικών, την ώρα που ο Binder κατέστρεφε την ΚΤΜ του στην Κ6 λόγω γλιστρήματος του μπροστινού. Η βελτιωμένη απόδοση των Suzuki επιβεβαιώθηκε και με τον ταχύτερο χρόνο που πέτυχε ο Alex Rins στα μισά της διαδικασίας, ενώ σε διαμετρικά αντίθετη μοίρα βρισκόταν ο Andrea Dovizioso που εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται από τεχνικά προβλήματα στην μοτοσυκλέτα του.

Λίγα λεπτά πριν το τέλος των δοκιμών, ο Binder βρέθηκε μέσα στην πίστα με την δεύτερη μοτοσυκλέτα του κι ένα καινούργιο ζευγάρι ελαστικά, καταφέρνοντας να βρεθεί από την 17^η θέση που βρισκόταν στην κορυφή της λίστας με τα γυρολόγια. Ένα λεπτό αργότερα όμως ο Morbidelli έγραψε ταχύτερο χρόνο, όμως ο Quartararo δεν είχε ανοίξει όλα τα χαρτιά του. Στον τελευταίο του γύρο –κι ενώ ήταν 13^ος- έγραψε έναν εξαιρετικό χρόνο και ανρριχήθηκε στην πρώτη θέση, κάνοντας για την Petronas το 1-2. Πίσω τους ακολούθησαν δύο ΚΤΜ, αυτές των Espargaro και Lecuona, ενώ ο Rossi από την απογοητευτική θέση που κατείχε στις FP1, τερμάτισε πέμπτος στις FP2.

Συνδυασμένα αποτελέσματα FP1-FP2

1	Fabio Quartararo	Petronas Yamaha (YZR-M1)
2	Maverick Vinales	Monster Yamaha (YZR-M1)
3	Franco Morbidelli	Petronas Yamaha (YZR-M1)
4	Pol Espargaro	Red Bull KTM Factory (RC16)
5	Iker Lecuona	Red Bull KTM Tech3 (RC16)
6	Valentino Rossi	Monster Yamaha (YZR-M1)
7	Danilo Petrucci	Ducati Team (GP20)
8	Brad Binder	Red Bull KTM Factory (RC16)
9	Miguel Oliveira	Red Bull KTM Tech3 (RC16)
10	Aleix Espargaro	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
11	Andrea Dovizioso	Ducati Team (GP20)
12	Takaaki Nakagami	LCR Honda (RC213V)
13	Alex Rins	Suzuki Ecstar (GSX-RR)
14	Johann Zarco	Reale Avintia Ducati (GP19)
15	Joan Mir	Suzuki Ecstar (GSX-RR)
16	Bradley Smith	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
17	Jack Miller	Pramac Ducati (GP20)
18	Francesco Bagnaia	Pramac Ducati (GP20)
19	Cal Crutchlow	LCR Honda (RC213V)
20	Stefan Bradl	Repsol Honda (RC213V)
21	Alex Marquez	Repsol Honda (RC213V)
22	Tito Rabat	Reale Avintia Ducati (GP19)

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!