MotoGP Motegi: Κόντρα Vinales με Quartararo σε FP1 και FP2

Δυναμική παρουσία της Yamaha
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

18/10/2019

Τα δοκιμαστικά ξεκίνησαν με το Motegi να είναι τελείως στεγνό, αν και ο καιρός για το σαββατοκύριακο αναμένεται να είναι βροχερός, κυρίως το απόγευμα του Σαββάτου. Για αυτό το λόγο μάλιστα, η Michelin έφερε και βρόχινα ελαστικά, που τόσο το εμπρός όσο και το πίσω θα είναι διαθέσιμα σε μέτρια και μαλακή σκληρότητα. Ωστόσο, έχουν διαφορετική αρχιτεκτονική με το εμπρός είναι συμμετρικό, ενώ το πίσω ασύμμετρο με πιο σκληρή γόμα στην αριστερή πλευρά. Τα Slick ελαστικά έχουν και αυτά αλλαγές αφού πέρσι δεν χρησιμοποίησε κανείς τη σκληρή γόμα, λόγω της μειωμένης πρόσφυσης. Έτσι φέτος, η Michelin σύστησε ένα νέο ακόμη πιο μαλακό, ασύμμετρο ελαστικό -σκληρότερο στα αριστερά-, ώστε να είναι πιο κοντά στις προτιμήσεις των αναβατών.

Τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά ξεκίνησαν με τον Marquez να βρίσκεται στην κορυφή των χρονομετρήσεων. Ωστόσο, η κατάταξη του πίνακα άλλαξε όταν οι αναβάτες της Petronas Yamaha SRT Quartararo και Morbidelli ανέβασαν το ρυθμό τους και βρέθηκαν στις θέσεις «1» και «2». Όμως, λίγο πριν τη λήξη των FP1, ο “Top Gun” Maverick Vinales έκανε έναν ταχύτατο γύρο και βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα των χρονομετρήσεων με δύο δέκατα διαφορά απ’ τους αναβάτες της Petronas Yamaha SRT, με τον Γάλλο να επικραττεί του Morbidelli. Έτσι, η Yamaha είδε τρεις από τις τέσσερις μοτοσυκλέτες στις τρεις πρώτες θέσεις, ενώ ο Rossi ήταν δωδέκατος. Τέταρτος ήρθε ο Marquez, ενώ την πεντάδα έκλεισε ο Rins, που ήταν μια ανάσα πίσω απ’ τον φετινό πρωταθλητή. Ο ομόσταβλος του Rins, Joan Mir ήρθε έκτος με τους Jack Miller και Dovizioso να είναι πίσω του, καταλαμβάνοντας την έβδομη και όγδοη θέση αντίστοιχα. Η δεκάδα των πρώτων ελεύθερων δοκιμαστικών ολοκληρώθηκε με τον Pol Espargaro να έρχεται ένατος και τον Crutchlow δέκατο.

 

Τα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά είχαν διαφορετική εικόνα με τον Quartararo να απαντά στον ταχύτατο γύρο του “Top Gun” και να έρχεται πρώτος, ενώ ο Rossi έκλεισε τη πεντάδα βάζοντας έτσι όλες τις μοτοσυκλέτες της Yamaha μέσα στη δεκάδα. Αυτά πραγματοποιήθηκαν στο τελευταίο δεκάλεπτο των FP2, καθώς στην αρχή οι μόνοι αναβάτες που είδαμε να βελτιώνουν τους χρόνους τους ήταν οι Danilo Petrucci και Marquez. Ωστόσο, με το που ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση του τελευταίου δεκαλέπτου, οι περισσότεροι αναβάτες έβαλαν καινούργια μαλακά ελαστικά, ώστε να κάνουν σίγουρα καλούς χρόνους. Κι αυτό γιατί οι χαμηλοί χρόνοι είναι απαραίτητοι μιας και όλα δείχνουν πως οι FP3 θα πραγματοποιηθούν σε βρεγμένο. Για αυτό το τελευταίο δίλεπτο των FP2 θύμιζε περισσότερο μια πρόβα των Q2 με βάση τους χρόνους των αναβατών.

Τόσο ο Andrea Dovizioso όσο και ο Maverick Vinales κατέβασαν περισσότερο τους χρόνους τους, κυνηγώντας τη πρώτη θέση του πίνακα. Ο Quartararo δεν άργησε να βρει τα πατήματά του στην πίστα πάνω στη σέλα της M1 και έκανε έναν εκπληκτικό γύρο, που του χάρισε την πρώτη θέση, πριν πέσει στην Κ1 και αποσυρθεί νωρίτερα απ’ τα FP2. Ο Marquez κατάφερε να κερδίσει μια θέση και να βρεθεί πίσω απ’ τον Vinales, ολοκληρώνοντας τα FP2 τρίτος. Ο Morbidelli από τέταρτος στα FP1 βρέθηκε έκτος πίσω από τον “Γιατρό” με τον Dovi να περνά στη τέταρτη θέση. Ο Jack Miller παρέμεινε έβδομος, έχοντας τον Petrucci πίσω του, ενώ από τους αναβάτες της Suzuki μόνο ο Mir παρέμεινε εντός της δεκάδας και κατέλαβε την ένατη θέση. Ο Aleix Espargaro έκλεισε τη δεκάδα, ενώ στη λίστα με τις πτώσεις είχαμε και τον Migel Oliveira, που έφυγε εκτός πίστα στην Κ12 με μεγάλη ταχύτητα, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί. Ο Oliveira συνέχισε τα δοκιμαστικά του κανονικά και μετά το πέρας τους πήγε για να ιατρικό έλεγχο.

Αποτελέσματα των FP1:

1. Maverick Viñales (Monster Energy Yamaha MotoGP) – 1:45.572
2. Fabio Quartararo (Petronas Yamaha SRT) + 0.258
3. Franco Morbidelli (Petronas Yamaha SRT) + 0.411
4. Marc Marquez (Repsol Honda Team) + 0.463
5. Alex Rins (Team Suzuki Ecstar) + 0.493
6. Joan Mir (Team Suzuki Ecstar) + 0.553
7. Jack Miller (Pramac Racing) + 0.625
8. Andrea Dovizioso (Ducati Team) + 0.634
9. Pol Espargaro (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.643
10. Cal Crutchlow (LCR Honda Castrol) + 0.717

Αποτελέσματα των FP2:

1. Fabio Quartararo (Petronas Yamaha SRT) – 1:44.764
2. Maverick Viñales (Monster Energy Yamaha MotoGP) + 0.321
3. Marc Marquez (Repsol Honda Team) + 0.336
4. Andrea Dovizioso (Ducati Team) + 0.650
5. Valentino Rossi (Monster Energy Yamaha MotoGP) + 0.702
6. Franco Morbidelli (Petronas Yamaha SRT) + 0.798
7. Jack Miller (Pramac Racing) + 0.813
8. Danilo Petrucci (Ducati Team) + 0.855
9. Joan Mir (Team Suzuki Ecstar) + 0.877
10. Aleix Espargaro (Aprilia Racing Team Gresini) + 0.957

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.