MotoGP MOTUL ARGENTINA: Ρουλέτα η Pole Position

Για να καταλήξει και πάλι στον Marquez…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/4/2017

Σαν την μπίλια σε ρουλέτα που χοροπηδά από αριθμό σε αριθμό, η πρώτη θέση στην εκκίνηση άλλαζε θέση πριν από λίγο στο GRAN PREMIO MOTUL DE LA REPÚBLICA ARGENTINA.

Ο δεύτερος αγώνας της χρονιάς θα γίνει σε στεγνό και προβλέπεται απολαυστικός, όμως στις δοκιμές οι συνθήκες σήμερα όχι μόνο δεν ήταν καλές, αλλά διαφοροποιούνταν και συχνά. Πρέπει να ξεκινήσουμε όμως από τον Τσέχο Karel Abraham, έναν αναβάτη που στην Moto2 είχε αποδείξει τις ικανότητές του, αλλά στην κορυφαία κατηγορία δεν περίμενες να τον δεις στην πρώτη γραμμή και δεν μάλιστα όχι καθαρά από τύχη και όχι μόνο από συγκυρίες. Ο Karel Abraham κατάφερε να κερδίσει πριν από λίγο την δεύτερη θέση στην εκκίνηση, όταν η καλύτερή του εμφάνιση στα MotoGP ήταν τον πρώτο χρόνο που στην κατηγορία πίσω στο 2011. Οι συγκυρίες τον βοήθησαν σήμερα, αλλά και η στρατηγική που ακολούθησε με την ομάδα, καθώς στην FP1 και FP2 κατάφερε μία πέμπτη και μία τρίτη θέση αντίστοιχα. Όταν οι συνθήκες έγιναν άσχημες κατάφερε να αναγνωρίσει στα υπόλοιπα ελεύθερα δοκιμαστικά τι έπρεπε να γίνει και εκμεταλλευόμενος την αλλαγή στις συνθήκες την τελευταία στιγμή, να επανέλθει στην Q2 και να κερδίσει την δεύτερη θέση.

Ο Marquez πήρε την pole position με εξαιρετική οδήγηση στην βροχή και αργότερα στην ημίστεγνη πίστα την στιγμή που ούτε τα λάθη έλειψαν, ούτε και τα γλιστρήματα με κορυφαία στιγμή όταν γλίτωσε την πτώση με την βοήθεια του «από μηχανής θεού» στην δοκιμή για την εκκίνηση. Ο Marquez δεν είχε την πιο σταθερή πορεία στις ελεύθερες δοκιμές, που στην FP1 και στην FP2 ο Vinales έδειχνε ότι είναι έτοιμος να συνεχίσει την φετινή σεζόν όπως την ξεκίνησε στον πρώτο αγώνα.

 

Με τις επιλογές των ελαστικών να αποτελούν το μεγάλο ερωτηματικό και τις συνθήκες να αλλάζουν ο Marquez και ο Crutchlow οδήγησαν εκπληκτικά κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Ο επόμενος που εντυπωσίασε ήταν ο Dovizioso όταν κυριάρχησε για λίγο στην Q1 δείχνοντας ότι μπορεί να κερδίσει την θέση στην εκκίνηση, οδηγώντας στην βροχή. Ο Rossi ωστόσο δεν είχε πει την τελευταία του λέξη, και αποδεικνύοντας, για πολλοστή φορά, ότι είναι ο άνθρωπος που δουλεύει καλύτερα υπό πίεση, κράτησε για λίγο την πιθανότητα για pole position, πριν την πάρει ο Pedrosa, ο οποίος οδηγούσε εξαιρετικά αλλά με διαλείμματα μικρών λαθών. Ο Vinales δεν μπόρεσε να συνεχίσει την πορεία των πρώτων δοκιμών και ο Lorenzo που μας είχε προειδοποιήσει να μην περιμένουμε κάτι σπουδαίο από αυτόν, κράτησε την υπόσχεσή του…

Καλή και η παρουσία του Zarco στην Q1 με παραπλήσιους χρόνους με τους κορυφαίους, την στιγμή όμως που ο καιρός θα έφερνε τα πάνω κάτω στην Q2 όταν σταδιακά θα βελτιωνόταν. Τόσο που δημιουργούταν στεγνοί διάδρομοι και ο Iannone προσπάθησε να μπει με slick, μόνο και μόνο για να αλλάξει άμεσα γνώμη, ανακαλύπτοντας ότι δεν ήταν ακόμα η ώρα. Ωστόσο αυτό βοήθησε τον Marquez να πέσει σχεδόν δύο δευτερόλεπτα κάτω από την Q1 και να κερδίσει την pole position, την στιγμή που ο Rossi -που είχε το δικαίωμα με τον Pedrosa- να μπουν στην Q2 δεν κατάφεραν να βελτιώσουν τον χρόνο τους τον ίδιο εντυπωσιακά. Ο Crutchlow όμως ψαλίδισε κι αυτός ένα δευτερόλεπτο για να κλείσει την πρώτη γραμμή στην εκκίνηση παίρνοντας την τρίτη θέση, με τον Petrucci πίσω του στην τέταρτη να είναι ο τελευταίος αναβάτης που έριξε τον χρόνο κάτω από το 1:49 των υπολοίπων. Πίσω του λοιπόν οι Pedrosa, Vinales και Rossi, που όλοι τους σε κάποιο σημείο των ελεύθερων ή κατατακτήριων δοκιμών, διεκδίκησαν την πρώτη θέση.

Η αστάθεια αυτή των δοκιμών όμως, δεν θα συνεχιστεί και στον αγώνα που αναμένεται να έχει μία τρομακτική εκκίνηση. Οι γρήγοροι αναβάτες στις πίσω σειρές θα κάνουν δυνατή επίθεση από νωρίς, έχοντας και το πλεονέκτημα των εργοστασιακών μοτοσυκλετών, κι αυτό είναι κάτι που ξέρουν πολύ καλά οι Abraham, Crutchlow και Petrucci που θα υπερασπιστούν τις θέσεις τους. Ο Rossi χρωστά πάντως στον Crutchlow έναν εμβολισμό…

Αναμένουμε λοιπόν μία θεαματική εκκίνηση, σε μία πίστα που ο Marquez έχει πάρει τις τελευταίες φορές την πρώτη θέση, αλλά δεν έχει υπάρξει ο ταχύτερος σε αγώνα, με το ρεκόρ να ανήκει στον Rossi. Ο αυριανός αγώνας θα είναι συναρπαστικός…

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.