MotoGP: Νέο σύστημα αυτόματης προειδοποίησης πτώσεων στις μοτοσυκλέτες
Ενεργοποιεί φώτα και στέλνει σήμα στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες
Από τον
Μπάμπη Μέντη
2/2/2024
Από την περσινή αγωνιστική χρονιά η Dorna και η FIM δοκιμάζουν ένα νέο σύστημα αυτόματης προειδοποίησης για τις πτώσεις, με στόχο να μειώσουν στο ελάχιστο τους κινδύνους που υπάρχουν από μια πεσμένη μοτοσυκλέτα ή αναβάτη μέσα στην πίστα, τόσο για τον ίδιο, όσο και για εκείνους που ακολουθούν. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιεί γυροσκοπικούς αισθητήρες και GPS για να μπορεί να αντιληφθεί πότε μια μοτοσυκλέτα έχει πέσει και σε ποιο σημείο της πίστας έχει πέσει.
Στόχος είναι να στέλνει σήμα στο κέντρο ελέγχου της πίστας, στους κριτές που είναι κοντά στο σημείο της πτώσης και ταυτόχρονα να ανάβει το πίσω LED φως που έχει ήδη για τις συνθήκες χαμηλής ορατότητας, ενώ αντίστοιχο φωτάκι προειδοποίησης θα υπάρχει στα όργανα όλων των μοτοσυκλετών και θα ανάβει όταν πλησιάζεις στο σημείο όπου έχει πέσει κάποιος αναβάτης.
Κατά την διάρκεια των δοκιμών πέρσι, οι τεχνικοί της FIM αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα νεότητας του συστήματος, όπως για παράδειγμα να στέλνει σήμα κινδύνου ακόμα και όταν μια μοτοσυκλέτα μετακινείται πάνω στο φορτηγό της οδικής βοήθειας, θεωρώντας πως… σέρνεται στην άσφαλτο!
Οπότε οι δοκιμές θα συνεχιστούν και φέτος μέχρι να βεβαιωθούν για την αξιοπιστία του, αλλά και για τον τρόπο σύνδεσής του με τα υπόλοιπα ηλεκτρικά της μοτοσυκλέτας.
Επίσης θέλουν να βάλουν και ένα κουμπί απενεργοποίησης, το οποίο να μπορεί να πατήσει εύκολα ο αναβάτης εν κινήσει, αλλά να είναι στο ίδιο σημείο σε όλες τις μοτοσυκλέτες ώστε να μπορούν να το βρίσκουν εύκολα και οι κριτές αν χρειαστεί να το απενεργοποιήσουν εκείνοι.
Έτσι μετά τις Led πινακίδες που αντικατέστησαν ως ένα βαθμό τις κίτρινες και κόκκινες σημαίες, τώρα οι αναβάτες θα πρέπει να εξοικειωθούν και με το σύστημα αποφυγής σύγκρουσης!
Μήπως να τους έβαζαν τα ραντάρ των καινούριων mega on-off που φρενάρουν μόνες τους όταν πλησιάζουν με μεγάλη ταχύτητα κάποιο άλλο όχημα και να μην παιδεύονται να ανακαλύψουν τον τροχό από την αρχή;
Πέρα από την πλάκα, σαφώς κάθε σύστημα που βελτιώνει την ασφάλεια είναι καλοδεχούμενο, όμως πριν την εφαρμογή του στην πράξη θα πρέπει να είναι βέβαιο πως δεν θα έχει δυσλειτουργίες οι οποίες θα ακυρώνουν την αποτελεσματικότητά του ή θα δημιουργούν άλλου είδους προβλήματα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: