MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP 2023, Assen: Νίκη Bagnaia… like a boss!

Έχασε στα χαρτιά το βάθρο ξανά ο Binder!
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

25/6/2023

Με τον Bezzecchi να κερδίζει τον αγώνα Sprint το Σάββατο και να είναι αισθητά πιο γρήγορoς απ’ όλους με soft ελαστικά, τόσο σε απόλυτους χρόνους (έκανε ρεκόρ), όσο και σε ρυθμό αγώνα λίγων γύρων όπως του Sprint, έμενε να δούμε αν θα είναι το ίδιο γρήγορος με το medium πίσω ελαστικό και στον μεγαλύτερης διάρκειας αγώνα της Κυριακής.

Στους τελευταίους γύρους του Sprint είδαμε το Yamaha του Quartararo να κερδίζει έδαφος, όπως και το Aprilia του Aleix Espargaro, ενώ και το KTM του Brad Binder έδειξε να αντέχει έως το τέλος, οπότε η μεγαλύτερη διάρκεια του σημερινού αγώνα άφηνε ελπίδες για κάτι περισσότερο από μια “απλή” μάχη μεταξύ Bezzecchi και Bagnaia για την πρώτη θέση. Στο λογαριασμό για σήμερα έπρεπε να βάλουμε και τον Martin, που ξεκινά μεν από πίσω λόγω της πτώσης του στα χρονομετρημένα, όμως τόσο στα ελεύθερα δοκιμαστικά, όσο και στον αγώνα Sprint είχε πολύ δυνατό γυρολόγιο.

3

Για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα, ο Marc Marquez αποφάσισε να μην τρέξει την Κυριακή, λόγω του τραυματισμού του στα πλευρά, που κληρονόμησε σε μία από τις πολλές πτώσεις που είχε την Παρασκευή και το Σάββατο στη Γερμανία και έκανε ακόμα χειρότερη την κατάσταση η σύγκρουση που είχε με τον Bastianini στο Assen εχθές.

Να θυμίσουμε πως μόνο ο Rossi έχει καταφέρει να κερδίσει δύο φορές στη σειρά στο ASSEN, δηλαδή πρόκειται για μια πίστα που παραδοσιακά δημιουργεί εκπλήξεις και δικαίως μάζεψε φέτος 175.000 θεατές.

4

Η εκκίνηση απέδειξε άλλη μια φορά το πλεονέκτημα των KTM στο… dragster, με τον Binder να φτάνει πρώτος στην Κ1 και πίσω του τον Bagnaia.

Παρά την καλή εκκίνηση ο Bezzechi έμεινε στην τρίτη θέση, ενώ η τραγική εκκίνηση του Quartararo τον ανάγκασε να μπλέξει με το πίσω μπουλούκι, κάτι που με τη σειρά του είχε την “λογική” κατάληξη να πιέσει υπέρμετρα για να πλησιάσει τους πρώτους και να πέσει από γλίστρημα του εμπρός τροχού, παρασύροντας μαζί του τον Zarco (μια πτώση που φυσικά μας έδειξε ο σκηνοθέτης της Dorna μισή ώρα μετά…).

Στο μπλοκάκι με τις πτώσης είχε προλάβει να γράψει το όνομά του ο Miller όταν του γλίστρησε ο εμπρός τροχός και μετά τους Quartararo και Zarco, προστέθηκε και το όνομα του Vinales που εκείνη τη στιγμή ήταν ο ταχύτερος όλων.

5

Κάπως έτσι στο δέκατο γύρο ο Bagnaia έχοντας προσπεράσει τον Binder οδηγούσε τον αγώνα με τον Binder πίσω του (έχοντας soft ελαστικό στην KTM του) και τρίτο τον Bezzecchi. Πίσω τους στο ένα δευτερόλεπτο διαφορά ήταν η Aprilia του Espargaro με σπασμένο εμπρός δεξί φτερό λόγω επαφής του με τον Marini στην εκκίνηση του αγώνα.

Όλα αυτά ωφέλησαν τον Μartin που άρχισε να κάνει τους ταχύτερους χρόνους εκείνη τη στιγμή και να πλησιάζει τους πρώτους.

Τα πράγματα άρχισαν να αποκτούν ξανά ενδιαφέρον δέκα γύρους πριν το τέλος όπου ο Espargaro και ο Martin μπήκαν σε όλα τα πλάνα και την ίδια στιγμή ο Bezzecchi πέρασε τον Binder, δείχνοντας πως ο αναβάτης της KTM άρχισε να πληρώνει το τίμημα της επιλογής του Soft πίσω ελαστικού.

Τώρα πια ήταν στα χέρια του Bezzecchi και του Espargaro να δώσουν λίγη δράση και πράγματι το έκαναν, με τον Espargaro να απειλεί ανοιχτά τον Binder επτά γύρους πριν το τέλος του αγώνα και τον Bezzecchi να ροκανίζει τη διαφορά του ενός δευτερολέπτου που είχε ο Bagnaia εκείνη τη στιγμή.

5

Παρά την πίεση του Bezzecchi, ο Bagnaia έδειξε την απαραίτητη ψυχραιμία και με ένα “ρομποτικής” ακρίβειας γυρολόγιο κράτησε σταθερή την απόσταση.

Την ίδια στιγμή ο Binder με ηρωική οδήγηση δεν έδινε ευκαιρίες στον Espargaro να τον περάσει και έτσι φτάσαμε μέχρι τον τελευταίο γύρο όπου έπεσε η καρό σημαία χωρίς να δούμε κάποια ανατροπή της τελευταίας στιγμής.

Άλλη μια νίκη για τον Bagnaia, με τον Bezzecchi να προτιμά τους βαθμούς της δεύτερη θέσης παρά μια “ηρωική” πτώση και στην τρίτη να ανεβαίνει ο... Espargaro γιατί για δεύτερη φορά μέσα σε δύο μέρες ο Binder έφαγε ποινή για οδήγηση εκτός ορίων πίστας!

Πραγματικά άτυχη κατάληξη για τον Νοτιο Αφρικανό που έφτα σε με soft ελαστικό έως το τέλος του αγώνα.

2
Ετικέτες