MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

Ο Jonathan Rea ξανά σε Honda! Πρώτες εντυπώσεις από την CBR1000RR-R SP στις WSBK δοκιμές! [Video]

“Νιώθω λίγο όπως τότε που πήγα στην Kawasaki”
jonathan
Από τον

Παύλο Καρατζά

21/1/2026

Μόλις χτες, 20 Ιανουαρίου 2026, ο Jonathan Rea ξεκίνησε και επίσημα μια νέα καριέρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike ως αναβάτης δοκιμών της Honda.

Τα τελευταία χρόνια τα κατορθώματα της Honda στο WSBK είναι απογοητευτικά και πρέπει να πάμε σχεδόν 20 χρόνια πίσω για να θυμηθούμε τον τελευταίο της τίτλο που ήταν το 2007 με αναβάτη τον James Toseland. Τελευταία νίκη σε στεγνό οδόστρωμα για την Honda ήταν με τον Jonathan Rea το 2014 στο Portimao και τελευταία νίκη σε βρεγμένο πέτυχε ο αείμνηστος Nicky Hayden στην Sepang το 2016.

Rea

Οι Ιάπωνες θέλουν να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί και για τον λόγο αυτό προσέλαβαν και τον θρύλο του WSBK, Jonathan Rea ως αναβάτη δοκιμών και εξέλιξης. Ο Rea αγωνιζόταν για πολλά χρόνια με μοτοσυκλέτες Honda, τόσο στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Ταχύτητας, όσο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike. Έφυγε το 2014 για να πάει στην Kawasaki, με την συνέχεια να είναι γνωστή σε όλους.

Χτες ο Βορειοϊρλανδός είχε την πρώτη του επαφή με την μοτοσυκλέτα και δήλωσε στο speedweek: “Φυσικά δεν ήμουν 100% καλά, το γόνατό μου, στο οποίο είχα υποβληθεί σε εγχείρηση πριν από δέκα εβδομάδες, εξακολουθούσε να με πονάει πολύ. Είχα κάποια προβλήματα, ειδικά στις δεξιές στροφές. Και μετά, στο αεροπλάνο, κρύωσα. Παρ' όλα αυτά, ήταν ωραίο να ξεκινήσω τη νέα μου δουλειά – είναι διαφορετική. Όταν κοιτάς μια μοτοσυκλέτα από έξω, πάντα είσαι περίεργος να μάθεις πώς είναι να την οδηγείς. Ήταν μια καλή μέρα για να καταλάβω από πού ξεκινάμε με την ομάδα.

Rea

Από το 2014, η μοτοσυκλέτα έχει αλλάξει πολύ. Το 2020 ήρθε η εντελώς νέα μοτοσυκλέτα και από τότε έχουν γίνει πολλές αναβαθμίσεις. Το θετικό είναι ότι μετά την περίοδο μου στην Honda, στην Kawasaki και στην Yamaha, μπόρεσα να αποκτήσω επιπλέον εμπειρία και οι πληροφορίες αυτές βοηθούν να κατατάξω τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της μοτοσυκλέτας. Ήμουν ευχάριστα έκπληκτος από τα ηλεκτρονικά, πρέπει να επικεντρωθούμε στο να βρούμε περισσότερη πρόσφυση στο πίσω τροχό. Η Honda εργάζεται σκληρά σε όλους τους τομείς της μοτοσυκλέτας, σπάνια είχα τόσους πολλούς τεχνικούς γύρω μου. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα εργάστηκαν πολύ στα ηλεκτρονικά. Ωστόσο, ο σκοπός τους δεν είναι να δημιουργήσουν πρόσφυση, αυτό είναι πρώτα απ' όλα έργο της μοτοσυκλέτας.

Rea

Όταν άνοιγα τέρμα το γκάζι στο πρώτο μου γύρο στην ευθεία, σκέφτηκα πόσο ωραίο είναι να έχεις ισχύ. Στην τέταρτη, πέμπτη και έκτη ταχύτητα, η μοτοσυκλέτα έχει πραγματικά δύναμη, ο κινητήρας είναι ισχυρός. Νιώθω λίγο όπως τότε που πήγα στην Kawasaki. Τότε δούλευα για πολλά χρόνια με μια εργοστασιακή ομάδα και είχα μηχανικούς στο πλευρό μου που εμπιστεύονταν την κρίση μου. Όταν ήρθε ο Leon Haslam, μπόρεσε να οδηγήσει γρήγορα τη μοτοσυκλέτα, το ίδιο και ο Alex Lowes. Για μένα, λοιπόν, η βελτίωση της μοτοσυκλέτας ήταν πάντα μέρος της δουλειάς μου και νιώθω άνετα με αυτό. Με τα χρόνια, έχω συνεργαστεί με διάφορες ομάδες και αρχιμηχανικούς. Οι μοτοσυκλέτες είχαν διαφορετικούς χαρακτήρες και βρισκόταν σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Έχω μια σαφή ιδέα για το πώς να κάνω μια μοτοσυκλέτα γρήγορη. Είναι στο χέρι των τεχνικών να το υλοποιήσουν. Ήμουν επίσης σε ομάδες που δεν ήθελαν να ακούσουν και πίστευαν ότι είχαν καλύτερες ιδέες από εμένα”.