MotoGP: Ο Joan Mir μιλά για τις αλλαγές που φέρνουν οι κανονισμοί του 2027

“Περισσότερη σημασία στους ίδιους τους αναβάτες - Θα δούμε αγώνες που θα είναι τελείως διαφορετικοί”
Joan Mir
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

4/6/2025

Σε συνέντευξη του, ο Joan Mir, Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2020, μίλησε για τις επερχόμενες αλλαγές κανονισμών στο MotoGP του 2027, την αλλαγή των ελαστικών σε Pirelli και πώς αναμένει να επηρεάσουν οι αλλαγές αυτές την κορυφαία κατηγορία.

Ο Mir τόνισε ότι οι νέοι κανονισμοί θα δώσουν περισσότερη σημασία στους ίδιους τους αναβάτες”, καθώς ο κυβισμός των κινητήρων θα μειωθεί από 1000cc σε 850cc, τα αεροδυναμικά βοηθήματα θα περιοριστούν και – ίσως το σημαντικότερο – θα καταργηθούν τα ride height devices.

“Ναι, εννοώ ότι ο κόσμος που βλέπει στην τηλεόραση δεν θα καταλαβαίνει μεγάλη διαφορά από εδώ και πέρα επειδή θα είμαστε δύο ή τρία δευτερόλεπτα πιο αργοί. Αλλά για εμάς, σε θέματα ασφάλειας, νιώθουμε σίγουρα τη διαφορά αν μια πτώση συμβεί με δύο ή τρία δευτερόλεπτα λιγότερη ταχύτητα!”

Όσον αφορά το θέαμα, ο Mir πιστεύει ότι η μεγαλύτερη σημασία στην τεχνική και το προσωπικό στυλ οδήγησης του κάθε αναβάτη θα κάνει τους αγώνες πιο θεαματικούς:

“Αν καταφέρουμε να δώσουμε περισσότερη σημασία στους ίδιους τους αναβάτες, στο στυλ τους, την τεχνική και όλα αυτά, θα βελτιώσουμε και το θέαμα γιατί θα δούμε αγώνες που θα είναι τελείως διαφορετικοί.”

Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τι εννοεί με το "διαφορετικοί", ο Mir εξήγησε πως οι τωρινοί κανονισμοί περιορίζουν την επίδραση του ίδιου του αναβάτη:

“Αν κάποιος πιέσει στην αρχή του αγώνα, θα το πληρώσει στο τέλος λόγω της φθοράς των ελαστικών. Όμως τώρα, όλα συμβαίνουν στην αρχή, τα ελαστικά δεν πέφτουν τόσο γιατί τα ηλεκτρονικά είναι πολύ ακριβή, η αεροδυναμική κάνει τη μοτοσυκλέτα να λειτουργεί τέλεια και η διαφορά που μπορεί να κάνει ο αναβάτης είναι μικρή.”

Joan Mir

Ο Joan Mir, που αγωνίζεται στη μεγάλη κατηγορία από το 2019, έχει εμπειρία μόνο με ελαστικά Michelin. Με την μετάβαση στα ελαστικά Pirelli το 2027 να συμπίπτει με τις τεχνικές αλλαγές, του ζητήθηκε να σχολιάσει αν οι αναβάτες από Moto2 ή Superbikes – που ήδη χρησιμοποιούν Pirelli – ίσως αποκτήσουν πλεονέκτημα.

“Είναι δύσκολο να το πεις. Οι αναβάτες MotoGP είναι αυτοί που έχουν περάσει όλα τα φίλτρα, από Moto3 και Moto2.”

Ο Mir, που προσαρμόστηκε γρήγορα στις Grand Prix μοτοσυκλέτες μετά τον τίτλο του στο Moto3 το 2017 και μια εντυπωσιακή σεζόν στο Moto2 το 2018, δήλωσε ότι δεν περιμένει μεγάλο πλεονέκτημα για τους ήδη εξοικειωμένους με τα Pirelli:

“Θα είναι απλώς θέμα προσαρμογής. Είμαι σίγουρος ότι η κατασκευή του ελαστικού θα είναι τελείως διαφορετική στο MotoGP από το Moto2 και σίγουρα από τα Superbike. Αυτή η μοτοσυκλέτα χρειάζεται κάτι εντελώς διαφορετικό – για παράδειγμα, περισσότερη ακαμψία. Αν βάλεις ένα ελαστικό Superbike σε αυτήν τη μοτοσυκλέτα, δεν θα κάνουμε ούτε τρεις γύρους, θα το καταστρέψει.”

Ο Mir δείχνει αισιόδοξος ότι οι αλλαγές του 2027 θα κάνουν το άθλημα πιο δίκαιο, πιο ασφαλές και πιο εστιασμένο στον αναβάτη, κάτι που πολλοί λάτρεις του MotoGP ζητούν εδώ και καιρό.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.