MotoGP - Οι αναβάτες με τους πιο σοβαρούς τραυματισμούς το 2023

Απολογισμός πριν την επανεκκίνηση μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα

Από το

motomag

24/7/2023

Για τη σεζόν του 2023, οι αναβάτες των MotoGP καλούνται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που έφερε η διεξαγωγή του αγώνα Sprint το Σάββατο, ο οποίος αύξησε και τον αριθμό πτώσεων σε έναν γύρο.

Οι πτώσεις στους αγώνες μοτοσυκλέτας δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η πρόοδος της τεχνολογίας έχει βοηθήσει στην αυξημένη προστασία των αναβατών. Η υποχρεωτική χρήση, για παράδειγμα, του αερόσακου και στις τρεις κατηγορίες του MotoGP από το 2018, προστατεύει πρώτα σπονδυλική στήλη και στήθος, και σε μεγάλο βαθμό τα εσωτερικά όργανα του αναβάτη από τις δυνάμεις που ασκούνται πάνω τους, ειδικά στις πτώσεις με πολλά χιλιόμετρα. Παρ’ όλ’ αυτά δεν λείπουν οι σοβαροί τραυματισμοί και παρακάτω θα δούμε τους πιο άτυχους αναβάτες της σεζόν.

Pol Espargaro

Στα δοκιμαστικά της Παρασκευής στην πίστα του Portimao, ο εργοστασιακός αναβάτης της GASGAS, είχε μία τρομακτική πτώση, η οποία τον κρατάει ακόμα εκτός δράσης, ενώ αναμένουμε να δούμε αν θα επιστρέψει μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα.

Ένα σπασμένο σε δύο σημεία σαγόνι, κατάγματα σε δύο σπονδύλους και τραυματισμό στους πνεύμονες -ευτυχώς χωρίς να πάθει πνευμοθώρακα- ήταν ο τελικός απολογισμός. Όπως δήλωσε ο ίδιος σε βίντεο που ανάρτησε στο Instagram, για τέσσερις εβδομάδες δεν μπορούσε να μιλήσει ή να φάει, καθώς το στόμα του ήταν κλειστό.

Enea Bastianini

Στον πρώτο αγώνα Sprint της ιστορίας των MotoGP, στον πρώτο γύρο της σεζόν του 2023 στην πίστα του Portimao της Πορτογαλίας, ο Enea Bastianini, (κι αυτός στον πρώτο του αγώνα με την εργοστασιακή Ducati Lenovo), ενεπλάκη σε ένα συμβάν με τον Luca Marini. Πιο συγκεκριμένα, ο Marini στη στροφή πέντε του δεύτερου γύρου γλίστρησε ενώ βρισκόταν στην εσωτερική με αποτέλεσμα να πέσει, συμπαρασύροντας τον Ιταλό της εργοστασιακής Ducati, ο οποίος είχε ένα τρομακτικό highside.

Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ο Bastianini να σπάσει τον ώμο του. Αν και επέστρεψε στον ισπανικό γύρο στην Jerez, ο πόνος που ένιωθε κατά την διάρκεια των δοκιμαστικών της Παρασκευής, δεν τον άφησε να συνεχίσει. Έτσι, ο τραυματισμός αυτός στοίχισε στον Bastianini τέσσερις γύρους και εννιά αγώνες -συμπεριλαμβανομένων των Sprint- μέχρι το ιταλικό GP, όταν και επέστρεψε στην ενεργό δράση.

Miguel Oliveira

Ο Πορτογάλος είναι, μέχρι στιγμής, ο πιο άτυχος αναβάτης των MotoGP για το 2023. Στον πρώτο γύρο, που διεξήχθη στην πατρίδα του, ο Oliveira πλήρωσε το τίμημα μιας υπερβολικά “αισιόδοξης” κίνησης του Marquez, ο οποίος τον εμβόλισε αφήνοντας τον με ένα τραυματισμένο πόδι. Αυτό, του στέρησε την συμμετοχή στον επόμενο γύρο της Αργεντινής.

Οι τραυματισμοί όμως για τον Oliveira, δεν σταμάτησαν εκεί. Στη Jerez, ο Quartararo θα ήταν αυτός που θα έπαιρνε τον ρόλο του Marc, εμβολίζοντας τον Πορτογάλο, με αποτέλεσμα να χάσει και τον γύρο του Mugello, καθώς πέραν της εξάρθρωσης στον αριστερό ώμο, με την οποία είχε αρχικά διαγνωστεί, βρέθηκε και με κάταγμα στο βραχιόνιο οστό του ίδιου ώμου.

Joan Mir

Ο αναβάτης της Repsol Honda υπέστη έναν τραυματισμό στο δεξί του χέρι, στο Mugello. Οι εξετάσεις που έγιναν σε δεύτερο χρόνο, σε νοσοκομείο στην Ανδόρα, έδειξαν θλάση στο δεξί του χέρι με αρθρικό υγρό και φλεγμονή. Συνεπώς, ο Mir έχασε και τους δύο επόμενους γύρους σε Sachsenring και Assen, ενώ αναμένεται να επιστρέψει στο δεύτερο μισό της σεζόν.

Alex Rins

Στον ίδιο γύρο με τον Mir, τραυματίστηκε και ο αναβάτης της δορυφορικής LCR Honda, όπου υπέστη κάταγμα κνήμης και περόνης στο δεξί του πόδι. Μετά το πρώτο χειρουργείο στην Φλωρεντία, ο Rins επέστρεψε στην Ισπανία όπου υποβλήθηκε σε δεύτερη επέμβαση. Ως συνέπεια, ο Rins έχασε τους δύο τελευταίους αγώνες πριν το καλοκαιρινό διάλειμμα και αναμένεται να δούμε αν θα επιστρέψει στο Silverstone στις 6 Αυγούστου.

Marc Marquez

Ο τρίτος κατά σειρά αναβάτης της Honda, ο οποίος δεν αγωνίστηκε στους τελευταίους δύο γύρους του Sachsenring και του Assen. Στην αρχή της σεζόν, η σύγκρουση του Marquez με τον Oliveira τον άφησε με ένα σπασμένο αντίχειρα, που του στέρησε την συμμετοχή στους επόμενους τρεις γύρους.

Στο γερμανικό GP, o Ισπανός σημείωσε πέντε πτώσεις, με την τελευταία να γίνεται στον γύρο προθέρμανσης πριν τον αγώνα της Κυριακής. Έχοντας τραυματίσει έναν αστράγαλο, τον αριστερό του αντίχειρα και τα πλευρά του, ο Marquez επέλεξε να μην τρέξει στον αγώνα της Κυριακής στο Sachsenring. Είχε πάρει ωστόσο το πράσινο φως από το ιατρικό επιτελείο για να αγωνιστεί. Διαφορετική η κατάσταση στο Assen, όπου μία σύγκρουση με τον Bastianini στο Q1 επιδείνωσε το κάταγμα στα πλευρά του και οι γιατροί που τον εξέτασαν του απαγόρευσαν να συμμετέχει στον αγώνα.

Τα τρομακτικά ατυχήματα, την φετινή σεζόν δεν σταματούν μόνο σε αυτούς που απουσίασαν από μεμονωμένους αγώνες ή ολόκληρους γύρους. Πολλές πτώσεις έχουν σημειωθεί, οι οποίες αν και τρομακτικές, ευτυχώς, δεν είχαν συνέπεια κάποιον τραυματισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πτώση του Alex Marquez στο Les Mans μέσα στην πίστα με τις μοτοσυκλέτες να περνάνε αριστερά και δεξιά του για να τον αποφύγουν. Ακόμα μία τρομακτική στιγμή -ίσως η πιο τρομακτική οπτικά φάση μέχρι τώρα-, ήρθε στο Sachsenring (φωτογραφία ανοίγματος του άρθρου) όταν η μοτοσυκλέτα του Marc Marquez έκοψε στην μέση την Desmosedici του Johann Zarco, ο οποίος εκείνη την ώρα έβγαινε από τα pits. Κι όμως, παρά τις τρομακτικές εικόνες, με τη μοτοσυκλέτα του Zarco να κόβεται στη μέση, κανείς τους δεν τραυματίστηκε!

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!