MotoGP Phillip Island: Ο Martin σπάει το ρεκόρ σε απόλυτη επικράτηση για την pole position

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/10/2023

Με τον αέρα να ευθύνεται για το σπάνιο γεγονός να είναι σήμερα ημέρα κατάταξης αλλά και αγώνα, τα ρεκόρ στο Phillip Island συνεχίζουν να μην έχουν ευκαιρία να αντισταθούν. Λέει πολλά άλλωστε το γεγονός πως ο Quartararo είχε βρεθεί σε έκπληξη να είναι ταχύτερος παντού από πέρσι και να μην μπορεί να ξεφύγει από τις τελευταίες θέσεις!

Ο Marc Marquez ήταν ο μοναδικός με Ιαπωνική μοτοσυκλέτα στην Q2, μία ντροπιαστική απόδοση κι αυτό μάλιστα παρά τρίχα, έχοντας αποκλείσει για χιλιοστά τον αδερφό του και μελλοντικό ομόσταυλο, παίρνοντας το δεύτερο εισιτήριο από την Q1.

Το πρώτο πήγε ευτυχώς στον Bagnaia και έτσι δεν χρειάζεται να ξεκινήσει από τις τέρμα πίσω θέσεις όπως έγινε στον προηγούμενο αγώνα.

Βέβαια ο Martin δεν άφησε περιθώριο με καταιγιστική απόδοση και κατευθείαν ρεκόρ από τον πρώτο γρήγορο γύρο. Αποκαρδιωτική για τους υπόλοιπους η απόδοσή του σήμερα με τον Binder να είναι δεύτερος καλύτερος και τον Bagnaia σε ασφαλή θέση για να υπερασπιστεί την πρωτοπορία του στην βαθμολογία για τον τίτλο.

Άτυχος ο Miller που τον καθυστέρησε ο Espargaro και δύσκολα τα πράγματα για τον Bezzecchi που ακόμη αναρρώνει. Μπορεί να κατάφερε να κάνει ένα μικρό θαύμα μόλις μία εβδομάδα πριν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει αφήσει πίσω του τον τραυματισμό, την στιγμή που ο Luca Marini έμεινε βαθιά μέσα στην Q1.

Φαβορί είναι ο Martin αλλά ταυτόχρονα το Phillip Island υπόσχεται πως σε λίγη ώρα θα δούμε και μπόλικο θέαμα, τουλάχιστον σίγουρο για την αρχή του αγώνα!

Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.	Προηγ.
Αποτελέσματα Q2:
1	89	Jorge Martin	Ducati	1:27.246
2	33	Brad Binder	KTM	1:27.662	0.416	0.416
3	1	Francesco Bagnaia	Ducati	1:27.714	0.468	0.052
4	41	Aleix Espargaro	Aprilia	1:27.844	0.598	0.130
5	5	Johann Zarco	Ducati	1:27.903	0.657	0.059
6	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	1:27.919	0.673	0.016
7	93	Marc Marquez	Honda	1:28.012	0.766	0.093
8	43	Jack Miller	KTM	1:28.074	0.828	0.062
9	12	Maverick Viñales	Aprilia	1:28.093	0.847	0.019
10	72	Marco Bezzecchi	Ducati	1:28.121	0.875	0.028
11	44	Pol Espargaro	KTM	1:28.234	0.988	0.113
12	23	Enea Bastianini	Ducati	1:28.287	1.041	0.053
Αποτελέσματα Q1:
Q2	1	Francesco Bagnaia	Ducati	1:28.160
Q2	93	Marc Marquez	Honda	1:28.237	0.077	0.077
13	73	Alex Marquez	Ducati	1:28.324	0.164	0.087
14	37	Augusto Fernandez	KTM	1:28.435	0.275	0.111
15	25	Raul Fernandez	Aprilia	1:28.607	0.447	0.172
16	36	Joan Mir	Honda	1:28.841	0.681	0.234
17	20	Fabio Quartararo	Yamaha	1:28.925	0.765	0.084
18	10	Luca Marini	Ducati	1:29.047	0.887	0.122
19	88	Miguel Oliveira	Aprilia	1:29.182	1.022	0.135
20	21	Franco Morbidelli	Yamaha	1:29.419	1.259	0.237
21	30	Takaaki Nakagami	Honda	1:29.832	1.672	0.413

2023

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!