MotoGP: Πολύ κοντά ο Lorenzo στην Aprilia!

Θα αντικαταστήσει τον Bradley Smith
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/10/2020

Η σεζόν του 2020, ήταν –και εξακολουθεί να είναι- μια απρόβλεπτη αγωνιστική χρονιά, τόσο με όσα συμβαίνουν εντός, όσο και εκτός πίστας. Η πιο πρόσφατη "βόμβα" από αυτές που έχουν "σκάσει" φέτος, είναι ότι κατά πολύ μεγάλη πιθανότητα ο Jorge Lorenzo θα αντικαταστήσει του χρόνου τον Bradley Smith στην Aprilia.

Προς το παρόν, ο Ισπανός έχει τον ρόλο του test rider στην Yamaha, μετά από μια ανατροπή των μέχρι τότε δεδομένων και μετά από την ανακοίνωσή του για αποχώρηση από την ενεργό δράση στο τέλος του 2019. Από εκεί κι έπειτα όμως, τα πράγματα κύλησαν λίγο περίεργα. Στις επίσημες δοκιμές στην Sepang τον περασμένο Φεβρουάριο, από τις έξι συνολικά μέρες των δοκιμών, ο Lorenzo οδήγησε μόνο τις δύο, καθώς δεν ήταν σε απόλυτη φόρμα. Στην συνέχεια δεν τον κάλεσαν στις δοκιμές του Qatar, ούτε στις ιδιωτικές δοκιμές της Yamaha στην Jerez τον Μάρτιο, οι οποίες ήταν και η τελευταία δραστηριότητα των MotoGP, πριν την επιβολή της καραντίνας.

Όμως, ακόμη κι όταν έγινε άρση των περιοριστικών μέτρων, η Yamaha δεν έκανε δοκιμές με τον Lorenzo καθόλου μέχρι και τον Αύγουστο. Από δηλώσεις και συζητήσεις με τους ανθρώπους της Yamaha (τον Lin Jarvis και τον Massimo Meregalli) διαφαινόταν ότι υπήρχε ένας επικριτικός τόνος στα λόγια του Lorenzo για την Yamaha, μαζί με μια μόνιμη γκρίνια. Προφανώς ο λόγος ήταν ότι λόγω της καραντίνας, της ακύρωσης πολλών δοκιμών αλλά και της συμμετοχής του ως wild card σε δύο αγώνες, του προτάθηκε μείωση των αποδοχών του, κάτι φυσικά που έβρισκε αντίθετους τον Lorenzo και τον μάνατζέρ του, Albert Valera.

Ήταν επίσης προφανές στους ανθρώπους της Yamaha ότι ο Lorenzo δεν θα έμενε μαζί τους και το 2021, οπότε αποφάσισαν να τον κρατήσουν μακριά από τα μηχανολογικά τους μυστικά, ενώ παράλληλα σταμάτησε και κάθε διαπραγμάτευση για ανανέωση του συμβολαίου του ως test rider.

Στην Yamaha Racing υπήρχε έντονη η πεποίθηση ότι ο Lorenzo θα επέστρεφε στην Ducati, στην θέση του Andrea Dovizioso. Στις πρόσφατες όμως δοκιμές στην πίστα του Portimao, η Yamaha χρησιμοποίησε τον Lorenzo, καθώς δεν επιτρεπόταν στους εργοστασιακούς αναβάτες να οδηγήσουν τις MotoGP μοτοσυκλέτες τους. Τον Lorenzo όμως τον περίμενε στα πιτς της πίστας μία Μ1 του 2019 χωρίς μάλιστα το σύστημα για τις εκκινήσεις. Όπως ήταν φυσικό αυτό έφερε περισσότερη μουρμούρα από τον Ισπανό.

H Yamaha δεν μπήκε επίσης καν στην διαδικασία να σκεφτεί την αντικατάσταση του Rossi από τον Lorenzo για τους δύο αγώνες της Aragon, από την στιγμή που ο Γιατρός διαγνώστηκε θετικός στον κορωνοϊό. Ήταν πλέον εμφανές ότι το γυαλί στη σχέση του Lorenzo με την Yamaha, είχε ραγίσει.

Κατά την διάρκεια όμως του δεύτερου αγώνα της Aragon, το Teruel GP, βγήκε στην επιφάνεια η αιτία που ο Lorenzo έχει απομακρυνθεί από την Yamaha. Ο μάνατζέρ του, Albert Valera, ο οποίος εκπροσωπεί μεταξύ άλλων και τους Aleix Espargaro, Jorge Martin και Pedro Acosta, βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για λογαριασμό του Lorenzo με την Aprilia, προκειμένου να αναλάβει τον ρόλο του test riderer αντί των Smith και Savadori. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο για συμμετοχή του σε πέντε αγώνες υπό την μορφή wild card το 2021, εφόσον ισχύουν και την επόμενη χρονιά τα προνόμια που έχει ως ομάδα η Aprilia.

Τα νέα από τις διαπραγματεύσεις με την Aprilia είναι πως έχουν φτάσει σε αρκετά προχωρημένο επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεται το ναυάγιο της συμφωνίας (όπως έγινε και με τον Dovizioso) λόγω οικονομικών διαφορών.

Η διαφαινόμενη όμως συνεργασία μεταξύ Lorenzo και Aprilia, προκαλεί και ένα μίνι-ντόμινο, καθώς απ' ό,τι φαίνεται, έχουν ήδη ξεκινήσει οι συζητήσεις μεταξύ Yamaha και Dovizioso, προκειμένου ο Ιταλός να αναλάβει τον ρόλο του Lorenzo (ως εργοστασιακός test rider δηλαδή), με την προοπτική μάλιστα το 2022 να του δοθεί μοτοσυκλέτα για να συμμετάσχει κανονικά στο πρωτάθλημα. Δεν είναι τυχαία η επιλογή της ημερομηνίας, ειδικά να συνδυαστεί με το γεγονός ότι προφανώς θα είναι η χρονιά που ο Rossi θα σταματήσει τους αγώνες, αφήνοντας διαθέσιμη τη σέλα μιας εργοστασιακής Μ1 στην Petronas…

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.