MotoGP Portimao Χρονομετρημένα: Η πρώτη pole του Oliveira στα MotoGP

Από τον

Μπάμπη Μέντη

21/11/2020

Η μέρα ξεκίνησε με τους αναβάτες να προσπαθούν να κάνουν όσους περισσότερους γύρους γίνεται σε αυτή την “άγνωστη” πίστα για τους ίδιους και τους μηχανικούς τους, δοκιμάζοντας ρυθμίσεις, ελαστικά και γραμμές. Οπότε δεν ήταν έκπληξη που είδαμε πολλές εξόδους, λάθη, αλλά και πτώσεις στα FP3/FP4. Ειδικά στα FP4 όπου άρχισε να φυσάει αποσταθεροποιώντας ακόμα περισσότερο τις μοτοσυκλέτες στα άλματα που κάνουν με πολύ υψηλές ταχύτητες σε αυτή την πίστα, ο Nakagami είχε μια copy-paste πτώση στην Κ4 όπως και εχθές, τραυματίζοντας ξανά το χέρι του στο ίδιο σημείο, ενώ από την λίστα με τις πτώσεις δεν έλειπε το όνομα του Pol Espargaro και του Alex Rins που είχαν και αρκετές εξόδους.

Πρόβλημα με την μοτοσυκλέτα του είχε στα FP4 ο Zarco, καθώς ο κινητήρας σήκωσε τα χέρια ψηλά και παρέδωσε το πνεύμα. Ο γάλλος προσπάθησε να γυρίσει στα πιτς με την εξάτμιση να βγάζει ντουμάνια καπνού, αναγκάζοντας του οργανωτές να διακόψουν για λίγο την διαδικασία, ώστε να ελέγξουν αν υπάρχον λάδια στην πίστα. Το πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες σε αυτή την πίστα, φάνηκε από το γεγονός πως ο πρωταθλητής Joan Mir και ο νικητής του προηγούμενο αγώνα Morbidelli δεν κατάφεραν να περάσουν κατευθείαν στο Q2. Έτσι στο Q1 είχαμε μερικά πολύ γνωστά ονόματα και ήταν σαφές πως θα βλέπαμε πολύ στενή μάχη για τα εισιτήρια του Q2 μεταξύ Morbidelli και Mir…. Ίσως επειδή κανείς δεν περίμενε να δει τον Cal Crutchlow να κάνει έναν φανταστικό γύρο και να περνά στο Q2 μαζί με τον Morbidelli, αν και ο αναβάτης τη Petronas λαχτάρισε στα τελευταία λεπτά βλέποντας τον Brad Binder να είναι παντού πιο γρήγορος εκτός από το τελευταίο section για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου.

Η πρόγευση του Q1 ήταν πολύ καλή, διότι το κράτημα της πίσταw είχε γίνει καλύτερο από τα soft ελαστικά που είχαν καλύψει την άσφαλτο στο Q1 και αυτό φάνηκε αμέσως όταν ο Morbielli μπήκε στην πίστα με medium πίσω ελαστικό και έκανε καλύτερο χρόνο από εκείνον που είχε πετύχει με soft ελαστικό μερικά λεπτά πριν. Βάζοντας το τελευταίο soft ελαστικό που του είχε μείνει, ο Morbidelli σπάει τα χρονόμετρα λίγο αργότερα γράφοντας για πρώτη φορά 1:38. Όμως ο πορτογάλος Oliveira είχε άλλη άποψη και με έναν φανταστικό γύρο πήρε την πρώτη pole του στα MotoGP.

Κατάταξη Q2

1	88	Miguel OLIVEIRA	POR	Red Bull KTM Tech 3	KTM	337.5	1'38.892
2	21	Franco MORBIDELLI	ITA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	331.2	1'38.936
3	43	Jack MILLER	AUS	Pramac Racing	Ducati	345.0	1'39.038
4	35	Cal CRUTCHLOW	GBR	LCR Honda CASTROL	Honda	338.5	1'39.156
5	20	Fabio QUARTARARO	FRA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	333.3	1'39.199
6	6	Stefan BRADL	GER	Repsol Honda Team	Honda	339.6	1'39.204
7	5	Johann ZARCO	FRA	Esponsorama Racing	Ducati	342.8	1'39.238
8	12	Maverick VIÑALES	SPA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	332.3	1'39.260
9	44	Pol ESPARGARO	SPA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	335.4	1'39.284
10	42	Alex RINS	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	337.5	1'39.467
11	30	Takaaki NAKAGAMI	JPN	LCR Honda IDEMITSU	Honda	334.3	1'39.531
12	4	Andrea DOVIZIOSO	ITA	Ducati Team	Ducati	343.9	1'39.587

Κατάταξη Q1

1	35	Cal CRUTCHLOW	GBR	LCR Honda CASTROL	Honda	340.6	1'39.250
2	21	Franco MORBIDELLI	ITA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	334.3	1'39.276
3	33	Brad BINDER	RSA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	336.4	1'39.390
4	41	Aleix ESPARGARO	SPA	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	339.6	1'39.762
5	63	Francesco BAGNAIA	ITA	Pramac Racing	Ducati	340.6	1'40.019
6	73	Alex MARQUEZ	SPA	Repsol Honda Team	Honda	342.8	1'40.049
7	46	Valentino ROSSI	ITA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	335.4	1'40.058
8	9	Danilo PETRUCCI	ITA	Ducati Team	Ducati	342.8	1'40.091
9	32	Lorenzo SAVADORI	ITA	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	338.5	1'40.174
10	36	Joan MIR	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	331.2	1'40.290
11	53	Tito RABAT	SPA	Esponsorama Racing	Ducati	343.9	1'40.427
12	82	Mika KALLIO	FIN	Red Bull KTM Tech 3	KTM	337.5	1'41.753

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!