MotoGP Portimao: Πλεονέκτημα Oliveira με συντριπτική νίκη

Ο Miller έδωσε το πρωτάθλημα κατασκευαστών στην Ducati!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/11/2020

Κατατρόπωσε τους πάντες ο Oliveira στην πίστα της χώρας του, που από την αρχή της περίεργης αυτής σεζόν είχε δηλώσει πως ανυπομονεί να οδηγήσει εκεί μέσα και να δείξει στους άλλους πόσο εκπληκτική είναι η γεμάτη λόφους πίστα του Portimao. Ευτυχώς, για να προλάβει τις κακιές γλώσσες και τα δάχτυλα που βιάζονται να πληκτρολογήσουν το «ναι, αλλά…» αυτή δεν είναι η πρώτη νίκη του Oliveira σε μία σεζόν που τόσο η KTM, όσο και ο ίδιος ήταν εκπληκτικά γρήγοροι.

Το Portimao βέβαια που καμία ομάδα στα MotoGP δεν είχε αγωνιστεί ξανά, πράγματι έδινε το προβάδισμα στον Oliveira. Μία πίστα που σε δύο σημεία, συνεχόμενα, δεν ξέρεις που πηγαίνεις, και κυρίως στο δεύτερο τα πράγματα είναι πολύ τρομακτικά γιατί σου εμφανίζεται μία στροφή μπροστά σου στην οποία και πρέπει να μπεις σαν να θες να την πουλήσεις και να στρίψεις στην επόμενη, πηγαίνοντας αντίθετα στο ένστικτό σου. Όσες πρόβες κι αν κάνεις η πίστα αυτή απαιτεί πρώτα να την χωνέψεις και μετά να την μάθεις, κυριολεκτικά γιατί το στομάχι ανεβαίνει στο στόμα. Κι αν αυτό συμβαίνει σε εμάς που έχουμε οδηγήσει πολλά καινούρια μοντέλα εκεί μέσα, πιάνοντας 280km στην ευθεία, τα MotoGP που στην κατηφόρα πριν την πρώτη στροφή έχουν σαράντα χιλιόμετρα παραπάνω, δέχονται ακόμη περισσότερη πίεση στρίβοντας μετά και με διπλάσια χιλιόμετρα... Μετά την 5η στροφή αρχίζει το τρενάκι του τρόμου, στρίβεις αριστερά και δύο συνεχόμενες δεξιές μετά είναι το σκηνικό που χάρισε τόσες φωτογραφίες με σούζες στα MotoGP σήμερα. Αμέσως μετά κατεβαίνεις μία μεγάλη κατηφόρα και ενώ στρίβεις ακόμη σε μία πολύ γρήγορη αριστερή, αρχίζεις και ανεβαίνεις χωρίς να βλέπεις μπροστά τι γίνεται. Σε αυτή την δεύτερη κορυφή είναι που πρέπει να πας ανοικτά ενώ βλέπεις την πίστα να τελειώνει γιατί δεν έχεις ορατότητα στην επόμενη στροφή που σε οδηγεί στο τελικό σημείο της πίστας και τις δύο απίστευτες παρατεταμένες που πηγαίνεις με τεράστια ταχύτητα πριν οδηγηθείς στην τελική ευθεία που τα πολιτικά superbike μπαίνουν με 5η και σούζα ενώ τα MotoGP φρόντιζαν να καταπίνουν το σκαλοπάτι αυτό με τα καλύτερα ηλεκτρονικά τους, επιταχύνοντας ταυτόχρονα και πιο γρήγορα. Όλη αυτή η περιγραφή, πρώτα γιατί είναι η πρώτη φορά που τα MotoGP είναι σε αυτή την εκπληκτική οδηγικά πίστα και έπειτα γιατί έτσι μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν που ο Oliveira την ήξερε απέξω και ανακατωτά.

Σήμερα τους έκανε να νομίζουν ότι ήταν στο μεσαίο γκρουπ σε track day και εκείνος στο Expert... Και μαζί έκανε περήφανους όλους τους Πορτογάλους με αυτή την φοβερή νίκη από pole position. Έφυγε μπροστά από την εκκίνηση, νικώντας και εκεί και κάθε γύρο ήταν ταχύτερος την στιγμή που ο Morbidelli και ο Miller ήταν πάρα πολύ γρήγοροι. Απλά όχι τόσο όσο εκείνος. Ο Miller από την τρίτη θέση περίμενε πότε θα κάνει την κίνησή του και έκανε και ένα – δύο λάθη για να μην πέσει πάνω στον Morbidelli ο οποίος για άλλη μία φορά ήταν η ταχύτερη Yamaha.

KTM 1290 Super Duke R 2020: Το οδηγούμε στο Portimao! [VIDEO] - Θηρίο 3.0!!!

Ο Quartararo μας έδωσε μερικές καλές στιγμές όσο έχανε θέσεις και από τις εργοστασιακές Yamaha. Οι προσπεράσεις στο Portimao θέλουν τσαμπουκά και όσες είδαμε σήμερα, ποτέ δεν είναι αρκετές άλλωστε, ήταν όλες τους δυνατές στιγμές. Ο Morbidelli με τον Miller ήταν ένα ζευγάρι τέσσερα δευτερόλεπτα πίσω από τον Oliveira και οι υπόλοιποι έφτασαν να απέχουν άλλα οκτώ πίσω τους, κάνοντας έτσι τον τέταρτο να οδηγεί μόνος του τελείως χωρίς να βλέπει μοτοσυκλέτες μπροστά του. Αυτός έμεινε τελικά ο Pol Espargaro παλεύοντας περισσότερο με τον Nakagami και περνώντας τον Dovizioso και τον Stefan Bradl που για άλλη μία φορά ήταν η πιο γρήγορη εργοστασιακή Honda. Ο Zarco αρχικά δυσκόλεψε αυτό το γκρουπ όπως και ο Crutchlow αμφότεροι όμως έκαναν από δύο λάθη που τους στέρησαν θέσεις με τον Espargaro να επικρατεί και να χτίζει και διαφορά στο τέλος με τον Nakagami.

Ο Mir και η Suzuki είχαν σήμερα προβλήματα. Από την πρώτη στιγμή που ήρθαν στο Portimao η μοτοσυκλέτα τους δεν κάθεται στα ελαστικά αυτά και οι ρυθμίσεις στα ηλεκτρονικά τους έχουν δυσκολέψει πολύ. Ο Mir ξεκινώντας έπεσε πάνω στον Bagnaia που αποσύρθηκε με φοβερό πόνο στων δεξί ώμο. Το περιέγραψε σαν να βγήκε από την θέση του και να ξανά μπήκε, ενώ αμέσως μετά, μετά βίας απέφυγε τον Zarco. Εγκατέλειψε τελικά τον αγώνα μετά από ένα παραλίγο highside ενώ είχε φτάσει προτελευταίος μετά τα παραπάνω. Δεν ήταν πρόβλημα του Mir αποκλειστικά γιατί το είχε και ο Rins, που επίσης δεν μπορούσε να υπερασπιστεί την θέση του στον αγώνα και την βαθμολογία του στο πρωτάθλημα. Δίνοντας έτσι μία εικόνα που χτυπά άσχημα για την Suzuki αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Mir και δίνει έδαφος να αναπτυχθούν θεωρίες, ευτυχώς όμως η εξήγηση έχει βάση. Δεν είναι οι μόνοι που είχαν θέματα, όλοι είχαν. Αλλά μία ομάδα είχε έναν αναβάτη που ήξερε καλά την πίστα και για αυτό κέρδισε η δορυφορική KTM και όχι η εργοστασιακή…

Μία που είμαστε στην KTM κρίμα και για τον Binder που ήταν απογοητευτικός σήμερα μέχρι που έπεσε, ωστόσο κράτα την θέση του ως Rookie of the Year, με 87 βαθμούς έναντι 74 του Alex Marquez που επίσης έχει πολλές πτώσεις φέτος.

Στην Moto3 τον τίτλο κατέκτησε σήμερα ο Albert Arenas (KTM) με νίκη Fernandez. Ο Areans δεν ήταν απόλυτα σίγουρος πως είχε εξασφαλίσει τον τίτλο από την 12η θέση που γυρνούσε και προσπαθούσε μέχρι τελευταία στιγμή να ανέβει έστω και στην 11η ρισκάρωντας πάρα πολύ την κατάκτηση του τίτλου.

Στην Moto2 ο Remy Gardner πήρε την νίκη τελευταία στιγμή από τον Luca Marini αλλά την άξιζε γιατί ήταν πιο γρήγορος στο τελευταίο κομμάτι της πίστας και μάλιστα με διαφορά την οποία και έχτισε αμέσως. Ο Enea Bastianini (Kalex) πήρε τον τίτλο τελικά, έχοντας τον Marini στην δεύτερη θέση...

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
KTM
164.7
41'48.163
2
Ducati
164.5
+3.193
3
Yamaha
164.5
+3.298
4
KTM
163.9
+12.626
5
Honda
163.9
+13.318
6
Ducati
163.7
+15.578
7
Honda
163.7
+15.738
8
Aprilia
163.7
+16.034
9
Honda
163.5
+18.325
10
Ducati
163.5
+18.596
11
Yamaha
163.5
+18.685
12
Yamaha
163.5
+18.946
13
Honda
163.5
+19.159
14
Yamaha
163.1
+24.376
15
Suzuki
162.9
+27.776
16
Ducati
162.5
+34.266
17
KTM
161.6
+48.410
18
Ducati
161.6
+48.411
Εγκατάλειψη / Πτώση
 
Aprilia
162.6
3 Laps
 
Suzuki
161.3
10 Laps
 
KTM
157.4
23 Laps
 
Ducati
 
0 Lap

Μία από τις πιο απρόβλεπτες, πιο δύσκολες σεζόν στα MotoGP ολοκληρώθηκε σήμερα στην Πορτογαλία με πολλούς χαιρετισμούς επίσης. Ο Rossi αποχαιρετά την εργοστασιακή Yamaha, ο Dovizioso την Ducati και ίσως και τους αγώνες να δεν βρει σέλα για το 2022, ο Crutchlow, ο Rabat… Ελπίζουμε από το νέο έτος να έχουμε όμως απαρτία σε όσους κανονικά θα πρέπει να συμμετέχουν, μαζί με τους θεατές στις κερκίδες, έστω και για κάποιους αγώνες, αν όχι όλους…

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.