MotoGP Sachsenring: Pole Position Bagnaia και πολλά οικόπεδα με θέα

Οι συνθήκες στην Γερμανία δεν ήταν οι ιδανικότερες

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/6/2023

Παράθυρο στον ουρανό άνοιξε στην πορεία της ημέρας βελτιώνοντας της συνθήκες στην πίστα της Γερμανίας που το πρωί είχε ήπια βροχή, κάτι συνηθισμένο για εκείνους σε αντίθεση με εμάς εδώ και στα βαλκάνια γενικώς στα οποία κινούμαστε αυτές τις ημέρες για τις ανάγκες του MEGA TEST ON-OFF, βρισκόμενοι συνεχώς κάτω από παχιά σύννεφα.

Για άλλη μία φορά η Q1 βοήθησε εκείνους τους αναβάτες που είχαν το θάρρος να βάλουν πρώτοι τα slick ελαστικά, ευτυχώς όμως η Q2 δεν απαίτησε τέτοιο ρίσκο καθώς κατά βάση η πίστα ήταν στεγνή. Υπήρχαν βέβαια βρεγμένα σημεία που δυσκόλευαν τους αναβάτες.

Ο Bagnaia δεν είχε πρόβλημα να εκμεταλλευτεί την δύναμη της Ducati ακόμη και σε μία πίστα όπως το Sachsenring που δεν αφήνει να ξεδιπλωθεί πλήρως η χάρη τους και τελικά η κίτρινη σημαία τον βοήθησε να εδραιώσει την pole position.

Πάρα πολύ κοντά όλες οι Ducati ιδιαίτερα του Luca Marini ενώ εμβόλιμοι στην επτάδα των κόκκινων μπήκε ο Miller στην τρίτη θέση της εκκίνησης και ο Marc Marquez στην 7^η θέση, σπάζοντας το σερί τους. Η 8^η Ducati βρέθηκε στην 11^η θέση στα χέρια του Enea Bastianini με τον Quartararo να πιάνει την τελευταία θέση της Q2.

Ο Zarco που εχθές είχε μία πολύ δύσκολη στιγμή όταν η πεσμένη μοτοσυκλέτα του Marc Marquez διέλυσε την δική του και οριακά δεν του μάζεψε και το πόδι, απείλησε σήμερα ακόμη και τον Bagnaia μέχρι που μία άλλη άτυχη στιγμή στην 11^η στροφή τον άφησε πιο πίσω. Οι κίτρινες σημαίες σε αυτό το σημείο έκοψαν και τον Bezzecchi ο οποίος για λίγο κράτησε την pole position μέχρι που ακυρώθηκε ο χρόνος του.

Ο Marc Marquez που κατέχει έναν μεγάλο αριθμό νικών σε αυτή την πίστα σημείωσε τρεις πτώσεις με την μία από αυτές στην Q1 με βρόχινα ελαστικά, πριν ξανά μπει με slick και τελικά κερδίσει το δεύτερο εισιτήριο για την Q2.

Αμέσως μετά ξανά έπεσε και έφυγε κουτσαίνοντας αφήνοντας την εντύπωση πως δεν θα συνεχίσει την προσπάθεια για την κατάταξη. Τελικά κατάφερε να μπει για τα τελευταία λεπτά και να ανέβει στην 7^η θέση πριν ξανά πέσει! Από τον Quartararo δεν περιμένεις πλέον να ξεχωρίσει στην κατάταξη για την εκκίνηση καθώς όπως έχει πει και ο ίδιος του λείπει η ταχύτητα για κάτι τέτοιο, όμως ο Aleix Espargaro θα μπορούσε – και έπρεπε- να τα πάει καλύτερα.

Ο πρώτος σύντομος αγώνας σήμερα θα δώσει μία δυναμιτισμένη εκκίνηση με τις Ducati όλες μπροστά, τον Miller που τις ξέρει πολύ καλά στην πρώτη σειρά και τον Marquez που ξέρει την πίστα – και τα χώματά της- ακόμη καλύτερα να θέλουν να τις κρατήσουν πίσω.

Θέση	No.	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΜΟΤΟ	ΧΡΟΝΟΣ
1	1	Francesco Bagnaia	Ducati	1:21.409
2	10	Luca Marini	Ducati	1:21.487
3	43	Jack Miller	KTM	1:21.492
4	5	Johann Zarco	Ducati	1:21.765
5	72	Marco Bezzecchi	Ducati	1:21.936
6	89	Jorge Martin	Ducati	1:21.995
7	93	Marc Marquez	Honda	1:22.013
8	73	Alex Marquez	Ducati	1:22.044
9	33	Brad Binder	KTM	1:22.047
10	41	Aleix Espargaro	Aprilia	1:22.222
11	23	Enea Bastianini	Ducati	1:22.239
12	20	Fabio Quartararo	Yamaha	1:22.421
		Q1 Results:
Q2	33	Brad Binder	KTM	1:24.655
Q2	93	Marc Marquez	Honda	1:25.681
13	12	Maverick Viñales	Aprilia	1:27.269
14	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	1:27.692
15	37	Augusto Fernandez	KTM	1:27.734
16	88	Miguel Oliveira	Aprilia	1:27.882
17	21	Franco Morbidelli	Yamaha	1:27.908
18	30	Takaaki Nakagami	Honda	1:28.404
19	25	Raul Fernandez	Aprilia	1:29.119
20	94	Jonas Folger	KTM	1:29.712

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!