MotoGP Sepang: Πρώτες ελεύθερες δοκιμές

Μπροστά ο Rins

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/11/2018

Οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές ξεκίνησαν εξαιρετικά για την ομάδα της Ducati, καθώς ο Dovizioso ήταν αυτό που βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα με τους χρόνους στα FP1, έχοντας πίσω του το δίδυμο της Movistar Yamaha με τους Rossi και Vinales σε απόσταση μόλις μερικών χιλιοστών του δευτερολέπτου. Τα μάτια όλων βέβαια, ήταν στραμμένα πάνω στον Jorge Lorenzo, ο οποίος επανήλθε στην αγωνιστική δράση μετά τον τραυματισμό του και την εγχείρηση που χρειάστηκε να κάνει, έχοντας λείψει ήδη από τους τρεις τελευταίους αγώνες.

Ο Dovi έβαλε καινούργια λάστιχα στους τελευταίους γύρους και κατάφερε να γράψει τον ταχύτερο χρόνο, ενώ και ο Rossi (που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν εκτός της πρώτης δεκάδας) έκανε την επίθεσή του στο τέλος μένοντας όμως 70 χιλιοστά του δευτερολέπτου μακριά από την κορυφή. Ο Vinales από την άλλη είχε ξεκινήσει μια μάχη χρόνων με τον Marquez στην αρχή των δοκιμαστικών, ενώ με την πτώση της καρό σημαίας που σηματοδοτούσε το τέλος της διαδικασίας, πέτυχε τον τρίτο καλύτερο χρόνο.
Ο Rins είχε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα της προσπάθειάς του στο μαλαισιανό GP, καθώς η μοτοσυκλέτα του έπιασε φωτιά ενώ βρισκόταν παρκαρισμένη έξω από το box της ομάδας χθες, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει στην έκτη θέση της κατάταξης πίσω από τον Danilo Petrucci. Άξια αναφοράς είναι και η εξαιρετική απόδοση του Aleix Espargaro με την Aprilia που έγραψε τον έβδομο καλύτερο χρόνο, ενώ ο Marc Marquez περιορίστηκε στην δέκατη θέση. Ο Lorenzo που έγραψε τον χειρότερο χρόνο από τους 24 αναβάτες που συμμετείχαν, οδήγησε πολύ προσεκτικά και επιφυλακτικά καθώς μόλις χθες έβγαλε τον γύψο από το χέρι του (οκτώ μέρες μετά την εγχείρηση), και ουσιαστικά οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές αποτέλεσαν μια πρόβα τζενεράλε για να διαπιστώσει κι ο ίδιος αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Sepang για τον αγώνα της Κυριακής. Όπως δήλωσε ο ίδιος, νιώθει πολύ καλύτερα απ' ό,τι ένιωθε στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, αν και στην Μαλαισία τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα, αφού η πίστα έχει περισσότερα και πιο δυνατά φρένα.

Το μεσημέρι στις FP2 το σκηνικό άλλαξε και ο Rins επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο, ότι η φωτιά που κατέστρεψε την μοτοσυκλέτα του την Πέμπτη, δεν τον επηρέασε στο ελάχιστο. Ο Ισπανός με την Suzuki GSX-RR έγραψε τον ταχύτερο χρόνο της ημέρας στο τελευταίο του πέρασμα, όντας ταχύτερος από τον Marquez κατά 93 χιλιοστά του δευτερολέπτου (σημαδιακό το νούμερο…). Οι συνθήκες παρέμειναν στεγνές, παρά την απειλή για βροχή από τον βαρύ ουρανό, αλλά παρόλα αυτά ο Marquez αναγκάστηκε να κάνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, τέσσερα από τα γνωστά του απίστευτα σωσίματα με τους αγκώνες, δείγμα του πόσο πολύ πίεζε την μοτοσυκλέτα του.

Ο Jack Miller, που είχε πολύ καλή επίδοση και στα FP1, έγραψε τον τρίτο χρόνο αφήνοντας τον Vinales στην τέταρτη θέση. Ο Petrucci έκλεισε την πεντάδα της πρώτης ημέρας, με τους Rossi και Dovizioso να ακολουθούν αφού είχαν γράψει ένα συνεχόμενο γρήγορο και σταθερό γυρολόγιο στην αρχή της διαδικασία των δοκιμών. Ο Zarco έγραψε κι αυτός έναν γρήγορο γύρο προς το τέλος των FP2, που βάσει των συνδυασμένων αποτελεσμάτων τον βάζει μέσα στην διαδικασία των Q2, με τους Iannone και Pedrosa να κλείνουν την πρώτη δεκάδα. Ο Lorenzo για άλλη μια φορά έμεινε στο τέλος του πίνακα των χρόνων έχοντας συμπληρώσει μόλις εννέα γύρους στα FP2, με τον Pirro να είναι stand by ως αντικαστάτης του, σε περίπτωση που ο Ισπανός αποφασίσει να μην συμμετάσχει στον αγώνα.

Αποτελέσματα FP2
1. Alex Rins Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 59.608s [Lap 18/19] 322km/h (Top Speed)
2. Marc Marquez Repsol Honda (RC213V) 1m 59.701s +0.093s [17/18] 324k
3. Jack Miller Pramac Ducati (GP17) 1m 59.771s +0.163s [14/16] 322k
4. Maverick Viñales Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 59.802s +0.194s [16/17] 321k
5. Danilo Petrucci Pramac Ducati (GP18) 1m 59.811s +0.203s [16/16] 325k
6. Valentino Rossi Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 00.017s +0.409s [18/18] 321k
7. Andrea Dovizioso Ducati Team (GP18) 2m 00.091s +0.483s [11/15] 326k
8. Johann Zarco Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 2m 00.159s +0.551s [17/17] 320k
9. Andrea Iannone Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 00.502s +0.894s [18/18] 321k
10. Dani Pedrosa Repsol Honda (RC213V) 2m 00.579s +0.971s [17/19] 324k
11. Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V)* 2m 00.829s +1.221s [18/18] 316k
12. Alvaro Bautista Angel Nieto Team (GP17) 2m 00.980s +1.372s [18/18] 326k
13. Franco Morbidelli EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 00.981s +1.373s [16/17] 318k
14. Pol Espargaro Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 01.020s +1.412s [17/17] 320k
15. Bradley Smith Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 01.302s +1.694s [18/18] 318k
16. Stefan Bradl LCR Honda (RC213V) 2m 01.561s +1.953s [16/17] 323k
17. Karel Abraham Angel Nieto Team (GP16) 2m 01.684s +2.076s [15/15] 321k
18. Thomas Luthi EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 01.743s +2.135s [14/15] 316k
19. Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 01.766s +2.158s [3/18] 324k
20. Hafizh Syahrin Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 2m 01.894s +2.286s [15/15] 316k
21. Xavier Simeon Reale Avintia (GP17)* 2m 01.900s +2.292s [14/14] 317k
22. Jordi Torres Reale Avintia (GP16) 2m 01.940s +2.332s [18/19] 319k
23. Scott Redding Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 02.338s +2.730s [7/13] 317k
24. Jorge Lorenzo Ducati Team (GP18) 2m 04.636s +5.028s [8/9] 317k

Ετικέτες

motogp

Ducati

Yamaha YZR-M1

valentino rossi

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!