MotoGP Silverstone: Pole position για Pol Espargaro

Εκκίνηση για σίγουρη μάχη στην πρώτη στροφή

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

28/8/2021

Η μέρα ξεκίνησε με τον Quartararo να βάζει δυνατή υποψηφιότητα για την κορυφή στην αυριανή εκκίνηση και έληξε τελείως διαφορετικά. Στην FP3 ήταν ο ταχύτερος μέχρι ο Miller να σαρώσει τα δέκατα του χρόνου και μαζί να τραβήξει τον Aleix Espargaro και τον Jorge Martin αφήνοντας τον Quartararo στην τέταρτη θέση τελικά.

Ο Marquez πήρε το τελευταίο εισιτήριο για την Q2 με τον Bagnaia, τον Pol Espargaro, τον Rossi, τον Mir και τον Binder να συμπληρώνουν τις ενδιάμεσες θέσεις μετά τον Quartararo. Στην FP4 όμως ο Quartararo έδειξε ξανά την ταχύτητά του κάνοντας μία πιο συνετή επιλογή ελαστικών έναντι όσων έβαλαν την σκληρή γόμα μόλις είδαν την θερμοκρασία να ανεβαίνει για λίγο. Υπάρχουν στιγμές στο Silverstone που είναι κανονικό φθινόπωρο και χρειάζεται προσοχή στην επιλογή των ελαστικών. Ο Quartararo το έμαθε αυτό την Παρασκευή, με τρόπο που αποτυπώθηκε έντονα, πέφτοντας. Μαζί του ο Pol Espargaro που παρά τα γρήγορα περάσματα και τον δεύτερο καλύτερο χρόνο της FP4 δεν φάνηκε πως θα είναι ο επόμενος poleman!

Από την Q1 ανέβηκαν ο Zarco με τον Rins παρόλο που ο Bastianini παραλίγο θα άφηνε τον Rins απέξω. Ο Bastianini είχε τον καλύτερο χρόνο δύο γύρους πριν το τέλος, την στιγμή δηλαδή που μία σειρά αναβατών, συμπεριλαμβανομένου του Nakagami, ετοιμαζόντουσαν για γρήγορο γύρο. Η πτώση του Bastaniani λίγο έλειψε να τους στερήσει την ευκαιρία να απαντήσουν γιατί βγήκε η κίτρινη σημαία ακυρώνοντας την πρόοδό τους μέχρι εκείνη την στιγμή. Αντιλήφθηκαν αυτό το ενδεχόμενο και αμέσως μετέφεραν την προσπάθειά τους για τον επόμενο γύρο με τον Zarco να παίρνει το πρώτο εισιτήριο και ο Rins το δεύτερο αφήνοντας τον Bastianini εκτός.

Οι συνθήκες ήταν ιδανικές από εκεί και πέρα στην Q2, με τον Quartararo να κάνει την επίθεσή του και να γυρνά στο 1:58 κατευθείαν. Με μερικά δέκατα ο Pol Espargaro πήρε τον ταχύτερο χρόνο ενώ αντίστοιχα ο συγκάτοικός του στο Box της Repsol Honda, έβλεπε την προσπάθειά του να ακυρώνεται. Για λίγο κράτησε την πρώτη θέση όμως ο Pol καθώς ο Martin πέρασε μπροστά με έναν εξωπραγματικό χρόνο, σχεδόν ένα δευτερόλεπτο κάτω δημιουργώντας εύλογες απορίες και την πεποίθηση πως είχε γίνει λάθος καθώς ο χρόνος αυτός ήταν εξωπραγματικός. Και πράγματι, είχε γίνει λάθος από την στιγμή που δεν είχαν δει -ακόμη- οι κριτές πως είχε κόψει την 8^η στροφή. Για αυτό και ο ίδιος δεν πανηγύρισε καθόλου όταν είδε το όνομά του πρώτο και έσπευσε να διευκρινίσει πως η προσπάθειά του ήταν άκυρη. Σχεδόν ταυτόχρονα άλλαζε και η Dorna το αποτέλεσμα για την αυριανή εκκίνηση όμως, έχοντας δει το video του Martin να κόβει την 8^η στροφή.

Μπορεί ο Pol Espargaro να μην γιόρτασε κατευθείαν την πρώτη του pole position για φέτος αλλά σε κάθε περίπτωση του ανήκει πλήρως. Ο Quartararo είχε να πει πως υπάρχουν προβλήματα με το setup της μοτοσυκλέτας και δεν είναι ευχαριστημένος όσο θα ήθελε με το αποτέλεσμα των δοκιμών. Με την ακύρωση του Martin, θα ξεκινήσει από την τρίτη θέση, έχοντας τον πίσω του, για να είναι σίγουρο πως θα δούμε αύριο μάχη από την πρώτη στροφή. Ο Marc Marquez κατάφερε τελικά να ανέβει στην πέμτπη θέση έχοντας τον Aleix Espargaro πίσω του και τον Miller να ακολουθεί.

Στην 8^η θέση είναι ο Rossi ακολουθούμενος από τον Zarco, τις δύο Suzuki με πρώτο τον Rins και την 12αδα κλείνει ο Binder. Θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα εκκίνηση αύριο…

Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.	Προηγ.
1	44	Pol Espargaro	Honda	1'58.889
2	63	Francesco Bagnaia	Ducati	1'58.911	0.022	0.022
3	20	Fabio Quartararo	Yamaha	1'58.925	0.036	0.014
4	89	Jorge Martin	Ducati	1'59.074	0.185	0.149
5	93	Marc Marquez	Honda	1'59.086	0.197	0.012
6	41	Aleix Espargaro	Aprilia	1'59.273	0.384	0.187
7	43	Jack Miller	Ducati	1'59.368	0.479	0.095
8	46	Valentino Rossi	Yamaha	1'59.531	0.642	0.163
9	5	Johann Zarco	Ducati	1'59.579	0.690	0.048
10	42	Alex Rins	Suzuki	1'59.639	0.750	0.060
11	36	Joan Mir	Suzuki	1'59.763	0.874	0.124
12	33	Brad Binder	KTM	1'59.977	1.088	0.214
		Q1 Results:
Q2	5	Johann Zarco	Ducati	1'59.288
Q2	42	Alex Rins	Suzuki	1'59.509	0.221	0.221
13	23	Enea Bastianini	Ducati	1'59.553	0.265	0.044
14	10	Luca Marini	Ducati	1'59.764	0.476	0.211
15	30	Takaaki Nakagami	Honda	1'59.881	0.593	0.117
16	9	Danilo Petrucci	KTM	1'59.997	0.709	0.116
17	73	Alex Marquez	Honda	2'00.117	0.829	0.120
18	27	Iker Lecuona	KTM	2'00.131	0.843	0.014
19	35	Cal Crutchlow	Yamaha	2'00.217	0.929	0.086
20	88	Miguel Oliveira	KTM	2'00.391	1.103	0.174
21	96	Jake Dixon	Yamaha	2'00.869	1.581	0.478

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!