MotoGP Silverstone: Zarco, Quartararo και ο Στεγόσαυρος της Ducati!

Νέα αεροδυναμικά στην FP2 για την Ducati!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/8/2022

Επεισοδιακά έγινε η επανεκκίνηση της σεζόν μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, τουλάχιστον για την FP1 που επικράτησε ο Zarco παρά την πτώση ενώ ο Quartararo αντιμετώπισε μηχανικά προβλήματα που προφανώς και τα ξεπέρασε πριν την FP2 στην οποία ήταν ταχύτερος.

Ηλιόλουστες οι συνθήκες αλλά με αέρα που δεν δυσκόλεψαν τον Zarco ο οποίος έθεσε τον ρυθμό από την πρώτη στιγμή με 2’03.905.

Αμέσως μετά ο Quartararo πέρασε στην αντεπίθεση μειώνοντας οριακά τον χρόνο και ταυτόχρονα μελετώντας την διαδρομή του μακρύτερου γύρου που θα πρέπει να ακολουθήσει μετά από όλα όσα έγιναν στον Assen. Παραπονέθηκε πως με τις συνθήκες της πίστας θα χάσει στην συγκεκριμένη περίπτωση πολύ περισσότερο χρόνο, κι ένα δίκιο το έχει.

Βέβαια εκείνη την στιγμή είχε άλλο πρόβλημα καθώς αντιμετώπιζε μηχανικά προβλήματα τα οποία προσπέρασε αλλάζοντας το ρεζερβουάρ. Ο Zarco όμως παρόλο που έπεσε κράτησε τον ταχύτερο χρόνο βελτιώνοντας συνεχώς και έφτασε ταχύτερος και του Bagnaia.

Στην FP2 ο Zarco συνέχισε να είναι εξαιρετικά γρήγορος, όχι όμως σαν τον Mir που αντίστοιχα ήταν εξαιρετικός στην FP1 και κρατούσε τώρα τον χρόνο του Zarco ωστόσο κανείς δεν μπορούσε να φτάσει το 1.58 ψηλό που έκανε ο Quartararo στο τέλος.

Στο μεταξύ ο Γάλλος πέρασε σχεδόν όλο του τον χρόνο ψάχνοντας να βρει την καλύτερη έξοδο από τον μακρύτερο γύρο και θα μπορούσε να βελτιώσει ακόμη περισσότερο τον χρόνο του, αν δεν επέλεγε να αναλωθεί σε αυτό. Προφανώς και ακολουθεί μία σωστή στρατηγική καθώς θα πρέπει να εκτελέσει νωρίς την ποινή του και θέλει να είναι σίγουρος πως εκείνη την στιγμή θα μπορεί να χάσει το λιγότερο δυνατό σε χρόνο.

Ο Binder της Yamaha και ο Miller ήταν υπεύθυνοι με δύο πτώσεις για κίτρινες σημαίες που ακύρωσαν προσπάθειες. Εντυπωσίασε ο Vinales που κατάφερε στην FP2 να είναι ταχύτερος του Zarco αλλά και του Aleix Espargaro με τον Mir να κάνει τελικά τον δεύτερο χρόνο.

Εντυπωσίασε και η Ducati όταν στο τέλος της FP2 ο Bastianini με τον Martin βγήκαν να δοκιμάσουν νέα αεροδυναμικά στην ουρά που θυμίζουν τον αμυντικό μηχανισμό δεινόσαυρου και ξεκίνησαν την διαμάχη για το κατά πόσο ακολουθούν τους κανόνες. Μεταξύ τους μάλιστα υπήρχαν διαφορές και είναι ξεκάθαρο πως η Ducati εκμεταλλεύτηκε την FP2 για να κάνει μετρήσεις με τον Martin να λέει πως κέρδισε σε τελική αλλά έχασε σε ευελιξία και θα περίμενε κανείς πως η Ducati θα στόχευε διαμετρικά αντίθετα…

Αλλαγές υπήρχαν και εμπρός και στο φαίρινγκ συνολικά όπως εξήγησε ο ίδιος, αλλά το βασικό που είδε το κοινό, ήταν η… ουρά του Στεγόσαυρου. Αύριο θα γίνου εκ νέου δοκιμές από την Ducati ώστε να έχει μία πιο σαφή εικόνα για τα ευεργετήματα των συγκεκριμένων αεροδυναμικών, αν και σύμφωνα με τον Bastianini ο στόχος είναι το φρενάρισμα και εκεί πράγματι υπάρχει διαφορά.

 

 

Αποτελέσματα FP1

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

Διαφ.

1

Johann Zarco

Ducati

1:59.893

 

2

Francesco Bagnaia

Ducati

1:59.920

0.027

3

Alex Rins

Suzuki

2:00.220

0.327

4

Fabio Quartararo

Yamaha

2:00.438

0.545

5

Takaaki Nakagami

Honda

2:00.448

0.555

6

Aleix Espargaro

Aprilia

2:00.630

0.737

7

Maverick Viñales

Aprilia

2:00.799

0.906

8

Joan Mir

Suzuki

2:00.843

0.950

9

Jorge Martin

Ducati

2:00.948

1.055

10

Brad Binder

KTM

2:00.994

1.101

11

Pol Espargaro

Honda

2:01.040

1.147

12

Jack Miller

Ducati

2:01.055

1.162

13

Marco Bezzecchi

Ducati

2:01.112

1.219

14

Miguel Oliveira

KTM

2:01.120

1.227

15

Alex Marquez

Honda

2:01.174

1.281

16

Enea Bastianini

Ducati

2:01.219

1.326

17

Remy Gardner

KTM

2:01.539

1.646

18

Raul Fernandez

KTM

2:01.578

1.685

19

Luca Marini

Ducati

2:01.607

1.714

20

Andrea Dovizioso

Yamaha

2:01.748

1.855

21

Franco Morbidelli

Yamaha

2:01.775

1.882

22

Stefan Bradl

Honda

2:02.062

2.169

23

Fabio Di Giannantonio

Ducati

2:02.179

2.286

24

Darryn Binder

Yamaha

2:02.565

2.672

Αποτελέσματα FP2

1

Fabio Quartararo

Yamaha

1:58.946

 

2

Joan Mir

Suzuki

1:59.100

0.154

3

Maverick Viñales

Aprilia

1:59.123

0.177

4

Johann Zarco

Ducati

1:59.134

0.188

5

Aleix Espargaro

Aprilia

1:59.153

0.207

6

Miguel Oliveira

KTM

1:59.163

0.217

7

Alex Rins

Suzuki

1:59.246

0.300

8

Enea Bastianini

Ducati

1:59.358

0.412

9

Jack Miller

Ducati

1:59.364

0.418

10

Marco Bezzecchi

Ducati

1:59.378

0.432

11

Francesco Bagnaia

Ducati

1:59.385

0.439

12

Luca Marini

Ducati

1:59.396

0.450

13

Jorge Martin

Ducati

1:59.657

0.711

14

Alex Marquez

Honda

1:59.789

0.843

15

Stefan Bradl

Honda

1:59.801

0.855

16

Pol Espargaro

Honda

1:59.852

0.906

17

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:59.986

1.040

18

Takaaki Nakagami

Honda

2:00.003

1.057

19

Andrea Dovizioso

Yamaha

2:00.043

1.097

20

Franco Morbidelli

Yamaha

2:00.138

1.192

21

Brad Binder

KTM

2:00.144

1.198

22

Remy Gardner

KTM

2:00.154

1.208

23

Darryn Binder

Yamaha

2:01.528

2.582

24

Raul Fernandez

KTM

2:02.062

3.116

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.