MotoGP Styria FP1-FP2: Nakagami και Salvadori εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες

Με βροχή η FP2

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/8/2021

Επέστρεψαν τα MotoGP στην δράση μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα με τον Mir να κάνει αμέσως την επίθεσή του κατά την FP1 κρατώντας επάξια τον καλύτερο χρόνο από την στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι δεν έμεναν μέσα στα όρια της πίστας και δεν μπορούσαν έτσι να επικρατήσουν. Ο Nakagami όμως για μερικά δέκατα του δευτερολέπτου απέσπασε τον καλύτερο χρόνο από τον Mir μόλις στον τελευταίο γύρο των δοκιμών. Αντίστοιχα ακολούθησαν και οι υπόλοιποι με τον Aleix Espargaro να παίρνει την τρίτη θέση μπροστά από τον Rins και τις δύο Honda των Pol Espargaro και Marc Marquez.

Ακολουθούσε ο Vinales, ελάχιστα πιο γρήγορος από τον Quartararo που γυρνούσε μαζί με τον Zarco, με τον Miller να κλείνει την πρώτη δεκάδα σε χρόνους.

Φυσικά η προσοχή ήταν στραμμένη στον Pedrosa που έκανε μία δύσκολη επάνοδο στην ενεργό δράση ως wildcard με μία μοτοσυκλέτα που την γνωρίζει μονάχα σε πλαίσιο δοκιμών. Θα πήγαινε ίσως και καλύτερα αν δεν είχε μηχανική βλάβη καθώς ήταν σταθερά εντός δεκάδας. Όταν ξανά μπήκε με την δεύτερη μοτοσυκλέτα έφτασε μέχρι την 11^η θέση, αλλά ο ρυθμός του είχε ήδη διαταραχθεί, κι ενδεχομένως να μπορούσε να τα πάει και πολύ καλύτερα. Πίσω του ο Bagnaia και ο Alex Marquez.

Όταν βρέχει δύο πράγματα είναι σίγουρα στα MotoGP: Κάποιος αναβάτης που κανονικά δεν πρωταγωνιστεί θα έχει τον καλύτερο χρόνο και ο Miller θα είναι ο πρώτος που θα βάλει slick. Αυτό ακριβώς έγινε στην FP2 που ξεκίνησε με πλήρως βρεγμένο οδόστρωμα και κατέληξε με στεγνό διάδρομο. Ο Salvadori, όπως κάθε φορά κάποιος αντίστοιχος αναβάτης, δεν μοιράζεται το ίδιο άγχος με τους υπόλοιπους μπροστά στο ενδεχόμενο μίας πτώσης κι αυτό του δίνει την ευχέρεια να παίρνει μεγαλύτερο ρίσκο. Δεν γλίτωσε βέβαια ούτε ο ίδιος από μία έξοδο δίχως πτώση, ακριβώς όπως είχαν πολλοί αναβάτες, των αφων Marquez συμπεριλαμβανομένων. Δεν ήταν όμως έτσι από την αρχή, καθώς στο πλήρως βρεγμένο οδόστρωμα ήταν ο Marquez που τα πήγαινε πολύ καλύτερα, αν και πολύ νωρίς στο μεγάλο αυτό session, αντίστοιχα για λίγο τον καλύτερο χρόνο τον είχε και ο Zarco με τον Mir να τον παρακολουθεί από κοντά. Ο Bagnaia τα πήγαινε καλύτερα από ότι στην FP1 και ποιο πίσω ακόμη ήταν ο Rins. Οι αλλαγές στην κατάσταση του οδοστρώματος δημιουργούσαν ευκαιρίες και ο Alex Marquez παρόλο που έκανε enduro έχοντας έξοδο κράτησε την 7^η θέση μπροστά από τον αδερφό του, τον Vinales και έναν φοβερό Lecuona που επίσης εντυπωσίασε ανεβαίνοντας στην 8^η θέση της κατάταξης. Μεγάλος απών ο Oliveira μετά από την πτώση του στην FP1 ενώ έξοδο είχε και ο Rossi καταλήγοντας με τον τελευταίο χρόνο στην 22^η θέση έχοντας μπροστά τον Pedrosa και τον Crutchlow ο οποίος επίσης βρήκε δύσκολη την επάνοδό του. Σε κάθε περίπτωση οι περισσότεροι επικεντρώθηκαν στην ανάγνωση της κατάστασης για το ενδεχόμενο ενός βρόχινου αγώνα.

Κατάταξη FP1
Θέση	N.	*Αναβάτης*	*ΜΟΤΟ*	Χρόνος	*Διαφ.*	*Προηγ.*
1	30	Takaaki Nakagami	Honda	1'23.805
2	36	Joan Mir	Suzuki	1'23.881	0.076	0.076
3	41	Aleix Espargaro	Aprilia	1'24.183	0.378	0.302
4	42	Alex Rins	Suzuki	1'24.221	0.416	0.038
5	44	Pol Espargaro	Honda	1'24.254	0.449	0.033
6	93	Marc Marquez	Honda	1'24.475	0.670	0.221
7	12	Maverick Viñales	Yamaha	1'24.492	0.687	0.017
8	20	Fabio Quartararo	Yamaha	1'24.580	0.775	0.088
9	5	Johann Zarco	Ducati	1'24.580	0.775
10	43	Jack Miller	Ducati	1'24.827	1.022	0.247
11	26	Dani Pedrosa	KTM	1'24.850	1.045	0.023
12	63	Francesco Bagnaia	Ducati	1'24.915	1.110	0.065
13	73	Alex Marquez	Honda	1'24.959	1.154	0.044
14	10	Luca Marini	Ducati	1'25.207	1.402	0.248
15	88	Miguel Oliveira	KTM	1'25.238	1.433	0.031
16	46	Valentino Rossi	Yamaha	1'25.264	1.459	0.026
17	89	Jorge Martin	Ducati	1'25.316	1.511	0.052
18	33	Brad Binder	KTM	1'25.317	1.512	0.001
19	9	Danilo Petrucci	KTM	1'25.409	1.604	0.092
20	27	Iker Lecuona	KTM	1'25.499	1.694	0.090
21	23	Enea Bastianini	Ducati	1'25.585	1.780	0.086
22	32	Lorenzo Savadori	Aprilia	1'25.793	1.988	0.208
23	35	Cal Crutchlow	Yamaha	1'26.090	2.285	0.297
Κατάταξη FP2
1	32	Lorenzo Savadori	Aprilia	1'31.304
2	5	Johann Zarco	Ducati	1'31.458	0.154	0.154
3	36	Joan Mir	Suzuki	1'31.566	0.262	0.108
4	63	Francesco Bagnaia	Ducati	1'32.182	0.878	0.616
5	41	Aleix Espargaro	Aprilia	1'32.231	0.927	0.049
6	42	Alex Rins	Suzuki	1'32.311	1.007	0.080
7	73	Alex Marquez	Honda	1'32.445	1.141	0.134
8	27	Iker Lecuona	KTM	1'32.543	1.239	0.098
9	12	Maverick Viñales	Yamaha	1'32.685	1.381	0.142
10	93	Marc Marquez	Honda	1'32.841	1.537	0.156
11	23	Enea Bastianini	Ducati	1'33.024	1.720	0.183
12	10	Luca Marini	Ducati	1'33.152	1.848	0.128
13	44	Pol Espargaro	Honda	1'33.415	2.111	0.263
14	43	Jack Miller	Ducati	1'33.453	2.149	0.038
15	20	Fabio Quartararo	Yamaha	1'33.498	2.194	0.045
16	33	Brad Binder	KTM	1'33.589	2.285	0.091
17	30	Takaaki Nakagami	Honda	1'33.658	2.354	0.069
18	9	Danilo Petrucci	KTM	1'33.684	2.380	0.026
19	89	Jorge Martin	Ducati	1'33.906	2.602	0.222
20	35	Cal Crutchlow	Yamaha	1'33.954	2.650	0.048
21	26	Dani Pedrosa	KTM	1'33.954	2.650
22	46	Valentino Rossi	Yamaha	1'34.582	3.278	0.628
	88	Miguel Oliveira	KTM

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!