MotoGP Suzuki: Τα νέα αεροδυναμικά βοηθήματα

Αστραφτερό μουστάκι
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/10/2017

Στην Ιαπωνία η Suzuki τερμάτισε στην 4η και 5η θέση, σε έναν φαντασικό αγώνα με μπόλικο θέαμα. Κι αν το πέπλο της βροχής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάταξη, όπως κάθε φορά που βρέχει, δεν παύει να ήταν μία καλή επίδοση για την πρώτη εμφάνιση των νέων αεροδυναμικών βοηθημάτων.

Αναγκαία το πρώτο σημείο που εστιάζει κανείς είναι η εμφάνιση. Κι αυτό γιατί οι αγωνιστικές ομάδες δεν διαδίδουν τα τεχνικά χαρακτηριστικά ελεύθερα. Η Suzuki είναι βέβαιο πως θα έχει μελετήσει κάθε λεπτομέρεια της αεροδυναμικής, είναι το πρώτο πράγμα που εστιάζει άλλωστε και στις μοτοσυκλέτες παραγωγής, δίνοντας προτεραιότητα εκεί αντί για την εμφάνιση. Στην κορυφαία κατηγορία των MotoGP η εμφάνιση δεν παίζει κανένα ρόλο, και το μόνο στο οποίο εστιάζουν οι ομάδες πέρα από την αεροδυναμική, είναι το φαίρινγκ να βρίσκεται εντός των προδιαγραφών, ιδιαίτερα τώρα που οι κανονισμοί έγιναν λίγο πιο αυστηροί.

Αυτό που κάνει εντύπωση στα νέα αεροδυναμικά βοηθήματα, είναι πως δεν φαίνεται να είναι ρυθμιζόμενα, όπως της Ducati κι έμμεσα και της Honda. Το νέο «μουστάκι» των GSX-RR αντικαθιστά το προηγούμενο φαίρινγκ και –φαινομενικά τουλάχιστον- η δύναμη που παράγουν είναι πολλαπλάσια αυξημένη, δρα πιο χαμηλά από πριν ενώ η επιφάνεια είναι σημαντικά μεγαλύτερη χωρίς να εμποδίζει τον αέρα να ψύξει την μοτοσυκλέτα.

Ήδη οι πρώτες εντυπώσεις μετά τον αγώνα για τον Alex Rins και τον Andrea Iannone, ήταν πολύ θετικές. Περισσότερο ενθουσιασμένος ήταν ο Rins, που βρήκε τεράστια την χρησιμότητα του νέου φαίρινγκ. Και οι δύο είχαν προβλήματα πρόσφυσης με το πίσω ελαστικό, καθώς η διάρκεια του αγώνα για τα βρόχινα ελαστικά ήταν μεγάλη, θεωρώντας πως σε διαφορετική περίπτωση το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη καλύτερο.

Παρατηρώντας το νέο φαίρινγκ, φαίνεται πως η Suzuki προσπάθησε να φτιάξει ένα σχέδιο που να καλύπτει όλες τις περιπτώσεις, και ταυτόχρονα τα δύο βασικά προβλήματα για τα οποία τα αεροδυναμικά βοηθήματα κλήθηκαν εξ αρχής να περιορίσουν: Να ομαλοποιούν την ροή του αέρα πίσω από την μοτοσυκλέτα, περιορίζοντας τον έντονο στροβιλισμό και να εκμεταλλεύονται την αεροδυναμική αντίσταση προς όφελος της πρόσφυσης στον εμπρός τροχό.

Καλύτερη δοκιμή για την Suzuki θα είναι το Phillip Island στην Αυστραλία, τώρα που μπαίνουμε στον ξέφρενο ρυθμό των τελευταίων αγώνων του πρωταθλήματος, αν φυσικά δεν βρέξει κι εκεί.

Από πλευράς εμφάνισης, ο χαρακτηρισμός «μουστάκι» για την Suzuki είναι αναπόφευκτος. Από το ανοικτό στόμα του Predator -χωρίς την μάσκα δηλαδή- μέχρι γατόψαρο, οι παραλληλισμοί που μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει είναι ανεξάντλητοι. Ιδιαίτερα από το πλάι, το μέγεθος των νέων αεροδυναμικών βοηθημάτων κλέβει τις εντυπώσεις και οι επόμενοι αγώνες θα φανερώσουν αν θα συνεχίσει η καλή αρχική εντύπωση ώστε να παραμείνουν.

 

 

 

 

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.