MotoGP Ταϊλάνδη: Πρώτες ελεύθερες δοκιμές

Τα αποτελέσματα και οι πτώσεις

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

5/10/2018

Αυτό το σαββατοκύριακο σηματοδοτεί το επίσημο ντεμπούτο των MotoGP στην Ταϊλάνδη, όπου είχαν γίνει δοκιμαστικά πριν την έναρξη της σεζόν στη πίστα του Buriram το Φεβρουάριο. Η Michelin κατασκεύασε νέα πίσω ελαστικά, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τα τεστ και παρέχει τέσσερις επιλογές στους αναβάτες για τον αγώνα.

Στις πρώτες ελεύθερες δοκιμές οι αναβάτες της Yamaha ήταν οι γρηγορότεροι, με τον Vinales να ηγείται του Rossi. Συγκεκριμένα ο Vinales επέλεξε το νέο μαλακό ελαστικό πίσω και το μεσαίας σκληρότητας μπροστά. Ο Rossi απ’ τη πλευρά του έτρεξε με τη μαλακή γόμα μπρος και πίσω, όμως η πλειοψηφία των αναβατών επέλεξε της μεσαίας σκληρότητας ελαστικά, με εξαίρεση του Zarco που επέλεξε τη μαλακή γόμα μπρος και πίσω. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν με τον ίδιο τρόπο για τις δεύτερες δοκιμές με αποτέλεσμα ο Vinales να έρχεται δεύτερος, ενώ ο Rossi μετατοπίστηκε έβδομος. Παράλληλα κατά τη διάρκεια των δοκιμών η Yamaha παρουσίασε το νέο φαιρινγκ των μοτοσυκλετών της, χρησιμοποιώντας έτσι το δικαίωμα που είχε στην τροποποίηση τους για φέτος, σχετικά αργά.

Ο Marquez –που ήταν ο πιο γρήγορος τη περισσότερη ώρα των πρώτων ελεύθερων δοκιμών- αποφάσισε να μην αλλάξει πίσω ελαστικό στο τέλος όπως και οι Iannone, Petrucci και Crutchlow και ήρθε πέμπτος. Στις δεύτερες δοκιμές έβαλε από νωρίς το μαλακό ελαστικό πίσω και κατάφερε να ανέβει μία θέση στην κατάταξη μετά την επανεκκίνηση των δοκιμών, λόγω της πτώσης του Lorenzo.

Οι ελεύθερες δοκιμές πήγαν από το κακό στο χειρότερο για τον Lorenzo που εξ αρχής δεν είχε καλές σχέσεις με τη πίστα, καθώς το Φεβρουάριο που μας πέρασε δεν είχε καλά αποτελέσματα στο Buriram. Τώρα με το τραυματισμένο πόδι του από την Aragon ολοκλήρωσε τις πρώτες ελεύθερες δοκιμές, παίρνοντας τη 17^η θέση. Τα πράγματα ήταν καλύτερα στις δεύτερες δοκιμές καθώς ανέβηκε στην κατάταξη, φτάνοντας 7^ος όμως… 10 λεπτά πριν το τέλος ο Ισπανός αναβάτης είχε τρομακτικό highside στα φρένα της τρίτης στροφής. Όλα έδειχναν πως το ατύχημα οφείλονταν σε κάποιο τεχνικό θέμα της μοτοσυκλέτας, κάτι που αποδεικνύουν τα onboard πλάνα από τη μοτοσυκλέτα. Συγκεκριμένα τα πλάνα αποκαλύπτουν πως ο κινητήρας της μοτοσυκλέτας κόλλησε, κάνοντας τον πίσω τροχό να μπλοκάρει με αποτέλεσμα να έρθει απότομα το highside πετώντας τον Ισπανό αναβάτη στον αέρα. Τα συντρίμμια της μοτοσυκλέτας είχαν σκορπιστεί παντού και οι διοργανωτές σήκωσαν κόκκινη σημαία, όμως ήταν πολύ αργά για τον Xavier Simeon που με τη σειρά του έπεσε και αυτός, καθώς πάτησε στα συντρίμμια της Ducati.

Όσον αφορά το τραυματισμό του Lorenzo, μετά τη πτώση έδειχνε το τραυματισμένο του πόδι κι έπειτα διακομίσθηκε στο νοσοκομείο. Ευτυχώς οι πρώτες γνωματεύσεις δεν κάνουν λόγο για κάποιο κάταγμα, παρά μόνο για μεγάλα οιδήματα στον δεξί αστράγαλο και στον αριστερό καρπό του. Σε δηλώσεις του για το αν θα τρέξει αύριο, ο επικεφαλής της ομάδας Davide Tardozzi είπε: “Συζητήσαμε το θέμα με τον Jorge και θα θέλαμε να περιμένουμε μέχρι αύριο το πρωί. Θα περάσει η νύχτα και θα δούμε αύριο το πρωί πως θα είναι. Έπειτα θα αποφασίσουμε μαζί”. Οι πτώσεις όμως δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς τη λίστα συμπλήρωσαν οι Redding και Iannone που έπεσαν στην στροφή 4. Τέλος ο Andrea Dovizioso στα δεύτερα δοκιμαστικά βρέθηκε πρώτος στην κατάταξη, με την απόσταση από τους υπόλοιπους τέσσερις να κρίνεται στο εκατοστό του δευτερολέπτου!

Ο Pol Espargaro επέστρεψε απ’ τον τραυματισμό του στην Aragon που ξαναέσπασε την κλείδα του, ενώ είναι η πρώτη φορά που τρέχει στο Buriram καθώς είχε χάσει τα δοκιμαστικά του Φεβρουαρίου. Ο Tito Rabat αναρρώνει ακόμα από το τραυματισμό του ποδιού του που είχε στη Silverstone και τον αντικαθιστά ο Jordi Torres από τα Motul WorldSBK, ενώ θα τρέξει με τη GP16 του Simeon και ο Simeon θα πάρει τη GP17 του Rabat.

1. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP18) 1m 31.090s [Lap 20/21] 327km/h (Top Speed)

2. Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 31.121s +0.031s [20/23] 323k

3. Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1m 31.164s +0.074s [21/22] 327k

4. Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 31.188s +0.098s [5/23] 325k

5. Danilo Petrucci ITA Pramac Ducati (GP18) 1m 31.238s +0.148s [17/18] 328k

6. Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 31.256s +0.166s [17/19] 320k

7. Alvaro Bautista ESP Angel Nieto Team (GP17) 1m 31.378s +0.288s [23/24] 324k

8. Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 31.385s +0.295s [22/24] 325k

9. Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 31.398s +0.308s [21/23] 321k

10. Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 31.421s +0.331s [24/24] 322k

11. Jack Miller AUS Pramac Ducati (GP17) 1m 31.486s +0.396s [15/16] 322k

12. Franco Morbidelli ITA EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 31.647s +0.557s [21/24] 320k

13. Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V)* 1m 31.714s +0.624s [23/26] 319k

14. Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 31.841s +0.751s [20/20] 320k

15. Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 31.929s +0.839s [25/25] 320k

16. Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (GP18) 1m 32.027s +0.937s [7/11] 325k

17. Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 32.067s +0.977s [16/19] 322k

18. Hafizh Syahrin MAL Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 1m 32.177s +1.087s [20/22] 319k

19. Karel Abraham CZE Angel Nieto Team (GP16) 1m 32.403s +1.313s [19/19] 323k

20. Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 32.475s +1.385s [20/21] 321k

21. Scott Redding GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 32.650s +1.560s [8/10] 320k

22. Thomas Luthi SWI EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 32.661s +1.571s [20/22] 316k

23. Xavier Simeon ESP Reale Avintia (GP17)* 1m 32.989s +1.899s [15/18] 323k

24. Jordi Torres SPA Reale Avintia (GP16) 1m 33.503s +2.413s [17/19] 323k

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!