MotoGP Ταϊλάνδη: Σαρωτική νίκη Bezzecchi, κρατά πρωτοπορία ο Acosta – Χάος με τα ελαστικά

Μεγάλη τύχη που αποφεύχθηκαν τραυματισμοί
MotoGP Ταϊλάνδη: Σαρωτική νίκη Bezzecchi, κρατά πρωτοπορία ο Acosta – Χάος με τα ελαστικά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/3/2026

Η στρατηγική του Bezzecchi στηρίχθηκε σήμερα στο να μην χρειαστεί να δώσει μάχη και να οδηγήσει μπροστά απροβλημάτιστα με ελεγχόμενο ρίσκο προστατεύοντας και τα ελαστικά, οπότε η καλή εκκίνηση ήταν το πιο σημαντικό και ευτυχώς πέτυχε απόλυτα.

Ο Bezzecchi έστριψε πρώτος και από εκείνη την στιγμή απλά μεγάλωνε την απόσταση χωρίς να χρειαστεί ποτέ να δώσει μάχη, έχοντας πετύχει πλήρως στην εφαρμογή της στρατηγικής του και αναπληρώνοντας την χθεσινή ατυχία με την πτώση του.

Η δεύτερη θέση ήταν επίσης για αρκετούς γύρους σταθερή χωρίς μάχη, ευτυχώς και για τους θεατές όμως, η τρίτη θέση του βάθρου είχε έντονο θέαμα στην αρχή.

Ο Marc Marquez που είχε στρίψει δεύτερος έμεινε πολύ γρήγορα τρίτος και φαινόταν όμως πως θα χρειαστεί να παλέψει για να κρατήσει την θέση αυτή καθώς δεν είχε επαφή με τον Fernandez, αντιθέτως είχε τον Martin κολλημένο στον πίσω τροχό του, ο οποίος ακολουθούταν από Di Giannantonio και Acosta.

Ο Fernandez στο μεταξύ υπέφερε από πτώση στην προθέρμανση και δεν υπήρχε περίπτωση να κυνηγήσει τον Bezzecchi ενώ τον προστάτευε και η μάχη στις πίσω θέσεις.

Μέχρι τον τέταρτο γύρο ο Marquez αντιστεκόταν στις επιθέσεις του Martin με άμεση ανακατάληψη αλλά σε εκείνον τον γύρο ο Martin κατάφερε να περάσει και να βάλει ένα μικρό κενό ανάμεσά τους, την ίδια στιγμή που ο Acosta περνούσε τον Di Giannantonio.

Αυτό σήμαινε πως στο τέλος του 4ου γύρου θα είχαμε μία μικρή επανάληψη από όσα έγιναν εχθές με τον Acosta να περνά τον Marc Marquez. Στο μεταξύ το block pass στην τελευταία στροφή γινόταν κανονικά σήμερα αλλά με μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των αναβατών και δεν ασχολήθηκαν οι κριτές με αυτό, ενώ ο Acosta πέρασε ακριβώς στην ίδια στροφή τον Marquez αλλά χωρίς block pass γιατί δεν χρειάστηκε.

Για τρεις γύρους ο Acosta πίεζε τον Martin με τον Marquez πιο πίσω μέχρι που εκείνος αποφάσισε να μπει σε αυτή την μάχη.

Τελικά ήταν στο τέλος του 8ο γύρου που ο Acosta έκανε την επίθεσή του στην επίμαχη τελευταία στροφή και έπειτα ξανά στα φρένα της πρώτης του 9ου γύρου μετά την ευθεία. Αυτό έφερε τον Marquez κοντά τους.

Όλος αυτός ο γύρος έγινε με τους τρεις να οδηγούν στο όριο δίνοντάς μας φανταστικό σκηνικό στην πίσω ευθεία στον 10ο γύρο όπου ο Marquez πέρασε και τους δύο ταυτόχρονα!

Αμέσως είχε μάχη με τον Acosta που τρεις στροφές μετά περνά εμπρός με τους τρεις να χαρίζουν θέαμα.

Μέχρι τον 130 γύρο, στα μισά του αγώνα, η απόστασή τους είχε μεγαλώσει και η μάχη μεταξύ τους είχε τελειώσει. Πλέον ο Acosta κοιτούσε εμπρός στον Fernandez και τους βαθμούς του πρωταθλήματος που μπορούσε να κερδίσει. Κρατώντας την πρώτη σειρά θα μπορούσε να πει πως προηγείται με βάση την επιτυχία του καθώς ο ίδιος εχθές απέφευγε να πει, εκείνο που έλεγαν οι υπόλοιποι και δεν μιλούσε για νίκη. Ακόμη και στο τέλος του αγώνα σήμερα, μίλησε για δύο βάθρα.

Από εκείνο το σημείο οι θέσεις ήταν ξεκάθαρες και μόνο η δεύτερη έδειχνε πως θα μπορούσε να αλλάξει.

Τότε στον 21ο γύρο ήρθε το δράμα για Ducati και συνολικά για τους Marquez, ταυτόχρονα!

Το πίσω ελαστικό του Marc Marquez χάνει πίεση και ο Marc γλιτώνει την πτώση για λίγο, πίσω ζάντα καταστρέφεται από το κερμπ και κρατώντας με κόπο την μοτοσυκλέτα όρθια ο αγώνας τελειώνει.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Alex Marquez πέφτει από lowside με την Ducati να μην μπορεί να πιστέψει την ατυχία της.

Ένα γύρο αργότερα καταστρέφεται και το πίσω ελαστικό του Mir, δείχνοντας πως δεν έγινε μόνο στον Marc Marquez.

Άλλη μία φορά που είμαστε τυχεροί και με τον τρόπο που εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, στερούνται από επιχειρηματολογία όλοι οι άνανδροι που ταΐζουν ίντριγκα το κοινό τους. Αν το πρόβλημα του ελαστικού είχε συμβεί στον Bezzecchi θα μιλούσαν για Ισπανική παράγκα. Αν το είχε πάθει μόνο ο Marc Marquez θα ήταν δάχτυλο της VR46 και του Rossi, βέβαια είναι αθεόφοβοι, έτοιμοι να πουν πως χάλασαν και του Mir για ξεκάρφωμα και μακάρι μπας και τους πάρει χαμπάρι ο κόσμος.

Ο Bezzecchi δεν είχε αντίπαλο στο Buriram και θα μπορούσε να κερδίσει και εχθές την μάχη με τον Marquez αν δεν είχε σημειώσει πτώση. Το μόνο κρίμα είναι πως δεν είδαμε μία μάχη με αυτόν και τον Acosta που θα μπορούσε να γίνει μόνο στον Sprint αν δεν είχε πέσει.

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μιλήσει κανείς για μεταστροφή των πραγμάτων, ιδιαίτερα από την στιγμή που υπάρχουν τραυματισμοί. Το πρόβλημα είναι πως ο Marc Marquez έχασε πολύτιμους βαθμούς, γνωρίζει και ο ίδιος πως είναι καλύτερο να αφήσει μία θέση βάθρου παρά να παλέψει με περισσότερο ρίσκο, τόσο νωρίς στο πρωτάθλημα, αυτές είναι κινήσεις για το τέλος όταν υπάρχει μικρό κενό. Και αυτό που συνέβη σήμερα είναι μεγάλη ντροπή για την Ducati, όπως αντίστοιχα είναι και η οριακή δεκάδα του Bagnaia.

Εργοστασιακός αναβάτης της Ducati δεν γίνεται να είναι πίσω παλεύοντας εκεί, οπότε η θέση για τον Acosta φαίνεται να είναι ολοένα και πιο εφικτή.

ΘΕΣΗ

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΟΜΑΔΑ

ΧΡΟΝΟΣ

ΒΑΘΜΟΙ

1

72M. Bezzecchi

Aprilia Racing

39:36.270

25

2

37P. Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

+5.543

20

3

25R. Fernandez

Trackhouse MotoGP Team

+9.259

16

4

89J. Martin

Aprilia Racing

+12.182

13

5

79A. Ogura

Trackhouse MotoGP Team

+12.411

11

6

49F. Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+16.845

10

7

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+17.363

9

8

21F. Morbidelli

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+18.227

8

9

63F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

+18.340

7

10

10L. Marini

Honda HRC Castrol

+19.101

6

11

5J. Zarco

Castrol Honda LCR

+19.903

5

12

23E. Bastianini

Red Bull KTM Tech3

+23.386

4

13

11D. Moreira

Pro Honda LCR

+24.686

3

14

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+30.823

2

15

42A. Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+32.955

1

16

12M. Viñales

Red Bull KTM Tech3

+36.545

 

17

7T. Razgatlioglu

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+39.194

 

18

43J. Miller

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+47.848

 

19

51M. Pirro

Ducati Lenovo Team

+63.598

 

Πτώσεις / Εγκαταλείψεις

 

36J. Mir

Honda HRC Castrol

23 Laps

 
 

73A. Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

21 Laps

 
 

93M. Marquez

Ducati Lenovo Team

20 Laps

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.