MotoGP Τέξας: Κατάταξη με πολλές πτώσεις και τον Bagnaia σε pole position

Πρώτη φορά από το 2020 στην πρώτη σειρά ο Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/10/2021

Μία δύσκολη ημέρα και με αρκετές πτώσεις εξαιτίας της κατάστασης της πίστας, όπως αναλυτικά ειπώθηκε εδώ, έφερε ανατροπές στην αναμενόμενη σειρά κατάταξης που είχε τα ονόματα του Marquez και του Miller, φαβορί για την pole position.

Ακόμη και ο ίδιος ο Bagnaia άλλωστε δήλωσε αμέσως μετά την Q2, ούτε ο ίδιος περίμενε πως θα έπαιρνε την pole position σήμερα αλλά ξαφνικά όλα λειτούργησαν στο τέλος και κατάφερε να κάνει την διαφορά. Μία σημαντική διαφορά καθώς πλέον είναι τρεις pole position στην σειρά για τον ανερχόμενο αναβάτη της Ducati!

Για πρώτη φορά μετά από 441 ημέρες, ο Marc Marquez καταφέρνει να βρίσκεται στην πρώτη σειρά της εκκίνησης αν και πήγαινε ολοταχώς για την pole position, όχι μόνο γιατί είχε τον ταχύτερο χρόνο μέχρι ελάχιστα πριν την καρό σημαία, αλλά κυρίως γιατί ξεκίνησε τον τελευταίο γρήγορο γύρο που του είχε απομείνει, κάνοντας το πρώτο τμήμα της πίστα ταχύτερα από τον Bagnaia μέχρι ένα γλίστρημα του πίσω τροχού και αρκετή κίνηση εμπρός, να του ακυρώσουν αυτή την προσπάθεια, κρατώντας έτσι τον προηγούμενο χρόνο.

Δεν ήταν το ίδιο τυχερός ο Miller που μέχρι την Q2 ήταν ο ταχύτερος αυτής της ημέρας κυριαρχώντας τόσο στην FP3 όσο και στην FP4, καθώς λάθος συνεννόηση με την στρατηγική που θα ακολουθούσε η ομάδα δεν τον άφησε να εκμεταλλευτεί σωστά τις ευκαιρίες που είχε και να καταλήξει έτσι δέκατος. Αν ο Miller είχε καταφέρει να κάνει όλες τις προσπάθειες που ήθελε, και απλά επαναλάμβανε τον χρόνο που έκανε στην FP3 τότε θα ήταν δεύτερος καθώς εκτός από τον Bagnaia κανείς άλλος δεν κατέβηκε σήμερα κάτω από το 2’03.

Ο Quartararo είχε μία εξαιρετική προσπάθεια, κι ας μην δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος ο ίδιος, καθώς ήταν ταχύτερος του Marquez και κατάφερε να πάρει την δεύτερη θέση. Στην τέταρτη θέση είναι ο Martin που βρέθηκε να παλεύει και για πιο μπροστά, έχοντας για λίγο κρατήσει τον καλύτερο χρόνο στην Q2 καθώς οδηγούσε πίσω από τον Marquez εκείνη την στιγμή. Την πεντάδα κλείνει ο Nakagami που έκανε αρκετά λάθη στα σαμαράκια, μέχρι να βρει την ιδανική γραμμή για να κερδίσει τον Zarco στην έκτη θέση. Ακολουθούν οι δύο Suzuki με πρώτη του Rins και με τον Mir να έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά σήμερα.

Στην FP4 έσπασε ο κινητήρας της Suzuki και ο Oliveira μόλις που απέφυγε τον Mir από την απότομη επιβράδυνση που αναγκάστηκε να κάνει, όσο παράλληλα έβγαινε εκτός αγωνιστικής γραμμής. Βρέθηκε στην Q1 που συγκεκριμένα σε αυτή την πίστα είναι κανονικό κάτεργο έτσι όπως είναι πλέον η κατάστασή της και εκεί είχε για αρκετή ώρα το πρώτο εισιτήριο καθώς είχε τον ταχύτερο χρόνο, με τον Morbidelli να πασχίζει και να κρατά το δεύτερο. Μέχρι που ήρθε ο Luca Marini και πήρε την πρώτη θέση, αναγκάζοντας τον αναβάτη της Yamaha να μείνει εκτός Q2. Ο Dovizioso είχε μείνει τελευταίος σε ένα γρήγορο γκρουπ που τον βοηθούσε όμως να κερδίσει πόντους στο slipstreaming, κάνοντας χρόνο παραπλήσιο με του Morbidelli, θα ήταν δηλαδή μέσα στο παιχνίδι για το δεύτερο εισιτήριο αν ο Marini δεν είχε άλλα σχέδια.

Πτώση στην Q1 είχε και ο Rossi, χωρίς αυτό να επηρεάζει ιδιαίτερα την γραμμή εκκίνησης καθώς δεν ήταν στην κούρσα για τα δύο εισιτήρια προς την Q2, ενώ για άλλη μία ημέρα Aleix Espargaro και Oliveira πρωτοστάτησαν στις πτώσεις. Ιδιαίτερα ο Aleix Espargaro δεν είχε την καλύτερη ημέρα εδώ κι αρκετό καιρό…

Εκείνο που είδαμε σήμερα ήταν πως ο Marquez είχε καλή αίσθηση με ελαστικό που είχε γράψει αρκετούς γύρους, παρόλο που έκανε αρκετές εξόδους, κυρίως στην FP4 ο Bagnaia απέκτησε μία αυτοπεποίθηση που θα του κάνει καλό αύριο και φυσικά την σημαντικότερη θέση στην εκκίνηση για να καταφέρει να φύγει μπροστά και γιατί όχι να μείνει εκεί, ενώ ο Quartararo βελτίωσε την αίσθηση που έχει στην πίστα και είναι πιο έτοιμος για τον αγώνα, συγκριτικά με τις χθεσινές δηλώσεις που δήλωνε πως τα πράγματα είναι τραγικά και δεν ξέρει αν θα καταφέρει να βγάλει όλους τους γύρους.

Ακριβώς όπως το έχουν προβλέψει οι ίδιοι οι αναβάτες, τουλάχιστον οι πρώτοι γύροι αύριο θα είναι ένα κανονικό χάος, με όλους μας να ελπίζουμε πως αυτό δεν θα οδηγήσει σε προβλήματα και πτώσεις…

 

 

Κατάταξη Q2:

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Km/h

Χρόνος

Διαφ.

1

Francesco BAGNAIA

Ducati

343.9

2'02.781

 

2

Fabio QUARTARARO

Yamaha

341.7

2'03.129

0.348 / 0.348

3

Marc MARQUEZ

Honda

341.7

2'03.209

0.428 / 0.080

4

Jorge MARTIN

Ducati

346.1

2'03.278

0.497 / 0.069

5

Takaaki NAKAGAMI

Honda

342.8

2'03.292

0.511 / 0.014

6

Johann ZARCO

Ducati

349.5

2'03.379

0.598 / 0.087

7

Alex RINS

Suzuki

340.6

2'03.453

0.672 / 0.074

8

Joan MIR

Suzuki

337.5

2'03.528

0.747 / 0.075

9

Luca MARINI

Ducati

340.6

2'03.546

0.765 / 0.018

10

Jack MILLER

Ducati

341.7

2'03.720

0.939 / 0.174

11

Brad BINDER

KTM

342.8

2'03.781

1.000 / 0.061

12

Pol ESPARGARO

Honda

345.0

2'03.875

1.094 / 0.094

Κατάταξη Q1

1

Luca MARINI

Ducati

340.6

2'03.410

 

2

Joan MIR

Suzuki

337.5

2'03.540

0.130 / 0.130

3

Franco MORBIDELLI

Yamaha

338.5

2'03.872

0.462 / 0.332

4

Andrea DOVIZIOSO

Yamaha

341.7

2'04.044

0.634 / 0.172

5

Alex MARQUEZ

Honda

346.1

2'04.100

0.690 / 0.056

6

Enea BASTIANINI

Ducati

346.1

2'04.118

0.708 / 0.018

7

Iker LECUONA

KTM

342.8

2'04.324

0.914 / 0.206

8

Miguel OLIVEIRA

KTM

340.6

2'04.392

0.982 / 0.068

9

Aleix ESPARGARO

Aprilia

345.0

2'04.419

1.009 / 0.027

10

Valentino ROSSI

Yamaha

342.8

2'04.699

1.289 / 0.280

11

Danilo PETRUCCI

KTM

338.5

2'04.829

1.419 / 0.130

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.