Ο τελευταίος αγώνας της φετινής σεζόν ήταν ένα ορόσημο. Όχι γιατί κρινόταν το πρωτάθλημα -αυτό εξάλλου είχε κριθεί από τον προηγούμενο αγώνα- αλλά γιατί ήταν η τελευταία φορά που είδαμε να αγωνίζεται ένα ζωντανός θρύλος. Ο, για πολλούς, μεγαλύτερος αναβάτης όλων των εποχών και για όλους μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του σπορ, ο Valentino Rossi, αγωνίστηκε για τελευταία φορά ως αναβάτης των MotoGP.

Αυλαία λοιπόν στο πρωτάθλημα, αυλαία και στην 26χρονη καριέρα του «Γιατρού», με τις εκδηλώσεις προς τιμήν του να κλέβουν την παράσταση από τον ίδιο τον αγώνα, μιας και κατά γενική ομολογία, ο Rossi δεν συμμετείχε απλώς, αλλά ήταν τα MotoGP…

Στα αγωνιστικά δρώμενα, ο Rossi κατάφερε να μπει στην πρώτη δεκάδα της σχάρας εκκίνησης, σε έναν αγώνα που έγινε με εξαιρετικές καιρικές συνθήκες, σε αντίθεση με την βροχή που επικράτησε στα δοκιμαστικά. Αντιθέτως, απών από τον αγώνα ήταν ο Pol Espargaro, ο οποίος πονούσε πολύ μετά την πτώση που είχε.

Η εκκίνηση ανήκε στον Jorge Martin, ενώ και οι υπόλοιποι αναβάτες της Ducati ξεκίνησαν καλά, με τον Mir να βάζει εμβόλιμα την Suzuki ανάμεσα στα Ducati. Και όχι μόνο, καθώς γρήγορα ο Ισπανός πέρασε δεύτερος πίσω από τον Martin. O Bagnaia φρόντισε να μην χάσει επαφή με τους πρωτοπόρους και πέρασε αυτός δεύτερος, την ώρα που ο Rins με το έτερο Suzuki πέρασε τον ομόσταυλό του μπαίνοντας στην τρίτη θέση.

Η πρώτη πτώση του αγώνα ήταν αυτή του Nakagami, χωρίς ευτυχώς δυσάρεστες συνέπειες για τον Ιάπωνα, ενώ από τους πρώτους γύρους του γκρουπ των τεσσάρων πρώτων αναβατών είχε ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους με μια διαφορά έξι δεκάτων.  Στο δεύτερο γκρουπ ήταν ο παγκόσμιος πλέον πρωταθλητής, Fabio Quartararo, μπροστά από τον Miller και τον Aleix Espargaro με την Aprilia.

Λίγο πιο πίσω ήταν οι Binder, Zarco και Rossi με τον Γιατρό να έχει έναν αρκετά γρήγορο ρυθμό, αλλά πολύ γρήγορα δέχτηκε την επίθεση του Bastianini περνώντας έτσι στην 11^η θέση. Λίγο πριν την μέση του αγώνα, ο Rins κι ενώ ήταν σε θέση βάθρου, πρόσθεσε το όνομά του στα «θύματα» της Valencia με μία ακόμη πτώση, αφήνοντας τα δύο Ducati μπροστά των Martin και Bagnaia να κάνουν μια διαφορά από τους υπόλοιπους της τάξης των εφτά δεκάτων του δευτερολέπτων.

Με 12 γύρους να απομένουν, ο Bagnaia πέρασε μπροστά από τον Martin ως επικεφαλής του αγώνα, θέλοντας μάλιστα να χτίσει και μια διαφορά γρήγορα, με τους Miller και Quartararo πιο πίσω να ανεβάζουν κι αυτοί το ρυθμό τους, αλλά και τον Mir να κρατιέται μπροστά από τον Miller για να μην επιτρέψει το 1-2-3 για την Ducati. Τελικά όμως δεν κατάφερε να αντισταθεί για πολύ ώρα, καθώς εννέα γύρους πριν τον τερματισμό ο Miller πέρασε μπροστά από τον Mir.

Στο τέλος της πρώτης δεκάδας, ο Rossi δεχόταν την επίθεση του «μαθητή» του. Franco Morbidelli, ο οποίος φορούσε μαζί με τους Bagnaia και Marini παλιότερα κράνη-ρόσημα του Rossi, ως φόρο τιμής στον δάσκαλό τους. Εν τω μεταξύ μπσροστά, το… τρίο της Ducati (Bagnaia, Martin και Miller) κρατούσε σταθερές τις διαφορές μεταξύ τους, αλλά και την μεγάλη διαφορά με τους υπόλοιπους αναβάτες, οδεύοντας για το ιστορικό “All Ducati” βάθρο.

Στους δύο τελευταίους γύρους, η μοναδική μάχη ήταν ανάμεσα στους Quartararo και Mir για την τέταρτη θέση, ενώ και ο Miller άρχισε να πλησιάζει τον Jorge Martin. Η πτώση της καρό σημαίας όμως, που την κούνησε ο θρυλικός άσος του ποδοσφαίρου Ronaldo “το Φαινόμενο» τους βρήκε με αυτή την σειρά (με τον Martin να χρίζεται και "Rookie Of The Year"), με μια άκρως συγκινητική στιγμή αμέσως μετά τον τερματισμό, όπου όλοι οι αναβάτες σταμάτησαν δίπλα στον Rossi για να τον αγκαλιάσουν και να εκφράσουν τις ευχαριστίες τους… (συγχωρήστε τα τυχόν ορθογραφικά λάθη, αλλά με βουρκωμένα μάτια είναι δύσκολο να γράψει κανείς…), με τον Quartararop μάλιστα να κάνει τον cool down γύρο κρατώντας την σημαία του Rossi. Τα λόγια είναι πράγματι πολύ φτωχά για να εκφράσουμε όλοι εμείς τα συναισθήματα που μας γέννησε αυτή η προσωπικότητα… ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ VALE!