MotoGP, Valencia Pre-Season 2024 Test - Ο Marc επέστρεψε!

Ταχύτερος όλων ο Vinales, αξιοπρεπής εμφάνιση Marini με τη Honda
Marc Marquez
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

28/11/2023

Το pre-season τεστ της Valencia με τους αναβάτες του MotoGP να δοκιμάζουν για πρώτη φορά τις μοτοσυκλέτες του 2024 έλαβε τέλος, μοιράζοντας ενδείξεις και οιωνούς για τη νέα σεζόν. Κύριο θέμα συζήτησης, το ντεμπούτο του Marc Marquez με τη μοτοσυκλέτα της Ducati, με τον Ισπανό να επιβεβαιώνει όσους πίστευαν πως καβάλα στην Ducati θα επέστρεφε στις καλές εμφανίσεις, γράφοντας εν τέλει -σχετικά εύκολα- τον 4ο ταχύτερο χρόνο, μοιράζοντας χαμόγελα και στέλνοντας σαφές μήνυμα σε όλους. Ο Marc που ξέραμε... επέστρεψε!

Αν θέλετε μια ακόμα ένδειξη για το τι ακριβώς έγινε με τη μετάβαση του Marc από τη Honda στην Ducati, αναλογιστείτε πως ο 4ος χρόνος του MM93, στο 1:29.424 ήταν κατά 1 ολόκληρο δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον ταχύτερο χρόνο αγώνα του Ισπανού με την RC213V (1:30.414) στον τελευταίο γύρο της σεζόν του 2023…

Vinales

Ο Maverick Vinales ταχύτερος σε τεστ; Η ιστορία της ζωής του... απίστευτος όταν γυρίζει μόνος του, δυσκολεύεται να πιάσει σταθερή απόδοση και να δείξει μαχητικότητα στους αγώνες. Παρόλα αυτά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, και ο Ισπανός κράτησε ψηλά τη σημαία της Aprilia, γράφοντας μάλιστα και ρεκόρ γύρων που πλησίασαν τους... 90! 

Ο δεύτερος ταχύτερος χρόνος του τεστ ανήκει στον Brad Binder, που αμέσως μετά έπεσε, δείχνοντας τον βαθμό που πίεζε τη μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ, Binder που προηγουμένως ήταν αρκετά πίσω καθ' όλη τη διάρκεια του τεστ.

Marc Marquez

Πίσω από τον Marco Bezzecchi που έγραψε τον 3ο ταχύτερο χρόνο του τεστ, ο Marc Marquez ήταν ο δεύτερος ταχύτερος αναβάτης με Ducati, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως ο 8 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής ήταν με διαφορά ο ταχύτερος αναβάτης που έκανε ντεμπούτο με μοτοσυκλέτα διαφορετικού εργοστασίου, αφού ο αμέσως επόμενος ήταν ο Luca Marini που από την Ducati βρέθηκε στη Honda και ήταν με το καλημέρα ταχύτερος απ' όλους τους αναβάτες της ιαπωνικής εταιρείας, με δεύτερο ταχύτερο τον Joan Mir στη 12 θέση.

Aprilia με carbon πλαίσιο

Εξαιρετική ήταν η εμφάνιση του Raul Fernandez της δορυφορικής Aprilia, εν μέσω της άσχημης μάχης μεταξύ Dorna - RNF Racing TEAM και Aprilia Racing. Ο Ισπανός ήταν ο μόνος αναβάτης της πρώην RNF που συμμετείχε στο τεστ (ο Oliveira αναρρώνει από τον τραυματισμό του), με τη συνδρομή των τεχνικών της Aprilia Racing, και με τον δοκιμαστή Luca Savadori να προβάρει νέο carbon πλαίσιο. Ο Raul έγραψε αρκετές φορές ταχύτερο γύρο, για να βρεθεί τελικά στην 5η θέση του τεστ.

Ο Alex Marquez σίγουρα θα νιώθει κάπως περίεργα στην 6η θέση, δύο θέσεις πίσω από τον αδερφό του, ο οποίος τον κατατρέχει όπου κι αν πάει, κερδίζοντας όλες τις μεταξύ τους μάχες -και μάλιστα εδώ στην πρώτη του επαφή με την GP23.

Στην 7η θέση ο Digia έδειξε για μια ακόμη φορά πως αξίζει να βρίσκεται στο MotoGP, με τη μεταγραφή του από την Gresini στην VR46 να γίνεται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Bastianini

Ο Enea Bastianini κλείνει μια κακή για εκείνον σεζόν με έναν συμπαθητικό αλλά όχι ιδιαίτερα καλό 8ο χρόνο στο τεστ της Valencia, διατηρώντας τη θέση του στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati και έχοντας και την ικανοποίηση πως έγραψε ταχύτερο χρόνο από τον Pecco, ο οποίος βρέθηκε... 11ος -και δεν είχε τίποτα ίσως να αποδείξει, τουλάχιστον όχι σε αυτή τη στιγμή.

Pecco

Ο Bagnaia μάλιστα στο τέλος έπαιξε με τις κάμερες, κάνοντας πως κοιμάται, για να δείξει πως αξίζει και με το παραπάνω μια ξεκούραση στο τέλος αυτής της σεζόν.

Quartararo

Ο Fabio Quartararo μπορεί να ήταν ο καλύτερος αναβάτης της Yamaha στο τεστ, αλλά σίγουρα δεν θα είναι ικανοποιημένος με την 12η θέση του, και μην ξεχνάμε πως έχει προειδοποιήσει τους Ιάπωνες πως αν δεν βελτιώσουν γρήγορα την M1, εκείνος θα τραβήξει για άλλα μέρη.

Δέκατος πέμπτος βρέθηκε ο Jorge Martin, που όχι μόνο σημείωσε την πρώτη πτώση με μοτοσυκλέτα του 2024, αλλά τη ζευγάρωσε κιόλας. Κακός χρόνος, δύο πτώσεις, και πάμε για ξεκούραση και restart για τον Ισπανό, που έχασε μέσα από τα χέρια του τον τίτλο του 2023.

Ο Morbidelli δεν έπεισε με την 16η θέση του, ειδικά όταν έρχεται από την κακή Yamaha στην εξαιρετική μοτοσυκλέτα της Ducati, και όμως τερματίζει πίσω από τον Quartararo... νωρίς είναι, αλλά σίγουρα ο Ιταλός πρέπει να βάλει τα δυνατά του για να δείξει πως αξίζει την εμπιστοσύνη της νέας του ομάδας.

Zarco

Μέτρια έως κακή κρίνεται η απόδοση του Johann Zarco με τη Honda, με τον Γάλλο να τερματίζει 17ος, μία θέση μόλις μπροστά από τον νεαρό Pedro Acosta που έγραψε τον 18ο χρόνο στο ντεμπούτο του με την RC16 και την ομάδα της GASGAS, ενώ είχε και την πρώτη του -ανώδυνη- πτώση.

Με το πέρας του τεστ της Valencia, οι αναβάτες πλέον μπορούν να πάρουν μια ανάσα, να ξεκουραστούν, και να ξεκινήσουν τα σχέδια τους για την επάνοδο στη σεζόν του 2024 που επόμενο σταθμό έχει το τεστ της Sepang στις 1-3 Φεβρουαρίου του 2024.

Valencia test
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.