MotoGP Valencia: Πρώτη μέρα δοκιμών

Πρωταγωνιστής η βροχή!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/11/2018

Η πρώτη μέρα των δοκιμών στιγματίστηκε από τη δυνατή βροχόπτωση, η οποία μάλιστα ανάγκασε τους διοργανωτές να διακόψουν με κόκκινες σημαίες και τα δύο sessions (FP1 και FP2). Παρ' όλες όμως τις δυσκολίες και τα δύο σκέλη ολοκληρώθηκαν, ενώ φυσικά δεν έλειψαν οι πολλές πτώσεις.

Στα FP1, ο Marc Marquez τέθηκε επικεφαλής, εκμεταλλευόμενος την ελαφρά βελτίωση του καιρού μετά την διακοπή (που διήρκεσε σχεδόν 35 λεπτά), γράφοντας χρόνο 1:39.767 μπροστά από τους δύο αναβάτες της Pramac Ducati, τον Jack Miller και τον Danilo Petrucci. Ο Marquez χρειάστηκε να κάνει για άλλη μια φορά ένα από τα επικά του σωσίματα, ενώ ο Miller ήταν αυτός που άνοιξε τον χορό των πτώσεων, βγαίνοντας ευτυχώς αλώβητος κάτω από την μοτοσυκλέτα του που τον είχε πλακώσει.
Πίσω από τα δύο δορυφορικά Ducati βρέθηκε ο εργοστασιακός Andrea Dovizioso, ακολουθούμενος από τον Dani Pedrosa για τον οποίο είναι η τελευταία φορά που συμμετέχει ως εργοστασιακός αναβάτης στα MotoGP, καθώς όπως έχετε ήδη διαβάσει, αποσύρεται από τους αγώνες για να δουλέψει ως αναβάτης εξέλιξης για λογαριασμό της ΚΤΜ. Μάλιστα, την προηγούμενη μέρα μπήκε το όνομα του στο MotoGP Legends Hall of Fame, ως μια ένδειξη αναγνώρισης της πολύ επιτυχημένης καριέρας του.


Σχεδόν ένα δευτερόλεπτο αργότερος από τον Marquez ήταν ο Iannone στην έκτη θέση, με τον Maverick Vinales να ακολουθεί δείχνοντας σημάδια βελτίωσης των επιδόσεών του στο βρεγμένο. Στην όγδοη θέση τερμάτισε ο Michele Pirro, που συμμετέχει ως wildcard της Ducati, με τους Pol Espargaro (που εντυπωσίασε με την οδήγησή του) και Alex Rins να συμπληρώνουν την πρώτη δεκάδα. Πιο πίσω, ο Aleix Espargaro κατάφερε να μπει μπροστά από τα Yamaha των Rossi και Zarco, ενώ ο Jorge Lorenzo συμπλήρωσε 15 γύρους σε μια προσπάθεια να επανέλθει προσεκτικά μετά την εγχείρηση στον αριστερό του καρπό που τον ανάγκασε να μην τρέξει στον τελευταίο αγώνα της Sepang.
Στα FP2 που ολοκληρώθηκαν πριν από λίγη ώρα, ο Marquez έδειχνε ότι θα επαναλάμβανε την κυριαρχία του, αλλά υπολόγισε χωρίς τον Danilo Petrucci, ο οποίος έγραψε καλύτερο χρόνο από τον Iσπανό, κατά μισό δευτερόλεπτο! Στην αρχή της διαδικασίας των δοκιμαστικών, ήταν ο Alex Rins που έδωσε τον ταχύτερο ρυθμό με τον Zarco να δίνει ρυθμό… στις πτώσεις, όντας και η αιτία που βγήκε η κόκκινη σημαία για δεύτερη φορά μέσα στην ημέρα. Η διακοπή διήρκεσε λιγότερο αυτή τη φορά όμως (δέκα λεπτά) με τους Marquez και Petrucci να είναι οι πιο γρήγοροι στο βρεγμένο. Παρόλα αυτά όμως οι χρόνοι τους ήταν πιο αργοί από αυτούς στα FP1, ενώ ο Rossi βελτίωνε συνεχώς τους δικούς του χρόνους, μπαίνοντας μάλιστα και επικεφαλής σε κάποια φάση της διαδικασίας των δοκιμαστικών.

Την ώρα που συνέβαιναν αυτά, στον σχολιασμό των δοκιμαστικών ήταν ο Colin Edwards, ο οποίος ρωτήθηκε από τους άλλους σχολιαστές αν γνωρίζει γιατί ο Rossi φοράει στην βροχή φιμέ ζελατίνα κι όχι εντελώς διάφανη όπως οι υπόλοιποι αναβάτες. Ο Τεξανός βετεράνος απάντησε πως την εποχή που ήταν team mates με τον Rossi είχε παρατηρήσει το ίδιο πράγμα και δοκίμασε κι ό ίδιος να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιταλού. Όπως είπε, ήταν μια πραγματική αποκάλυψη, γιατί με την φιμέ ζελατίνα δεν βλέπεις τίποτε άλλο πέρα από την πίστα και βοηθά πολύ στο να αφοσιώνεσαι στην οδήγηση, ενώ από τότε υιοθέτησε αυτή την τακτική για κάθε βρόχινο αγώνα.
Εκτός από τον Rossi, ήταν και ο Iannone που έγραφε καλά γυρολόγια, αλλά για άλλη μια φορά ο Pol Espargaro ήταν αυτός που εντυπωσίασε με τις επιδόσεις του πάνω στην μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ, με έξι διαφορετικούς κατασκευαστές (συμπεριλαμβανομένου και του Aleix Espargaro με την Aprilia) να βρίσκονται στις έξι πρώτες θέσεις των χρόνων.

Ο Vinales συνέχισε και στα FP2 τις καλές επιδόσεις στο βρεγμένο, τερματίζοντας στην έβδομη θέση, ενώ ο Scott Redding –που περνά κι αυτός για τελευταία φορά αυτή την διαδικασία, αφού από του χρόνου θα τρέχει στα BSB- βρέθηκε στην όγδοη θέση. Οι Bradley Smith και Alex Rins συμπλήρωσαν την πρώτη δεκάδα των χρόνων, μπροστά από τον Xavier Simeon που έπεσε στην στροφή-παγίδα για τους περισσότερους αναβάτες (η 12η στροφή), εκεί που βρέθηκε στο έδαφος και ο Stefan Bradl. Ο Andrea Dovizioso δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την δωδέκατη θέση όντας σχεδόν δύο δευτερόλεπτα πιο αργός από τον Petrucci, έχοντας πίσω του τους Miller, Syahrin και Lorenzo.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.